บททั้งหมดของ บรรณาการแสนรัก: บทที่ 101 - บทที่ 110

บทที่ 28 เข้าวังการคัดเลือกรอบนี้มีหญิงสาวอีกร่วมร้อยที่มีคุณสมบัติครบถ้วน และหยางจิวหรงในนามเสิ่นจิวหรงก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเขาจัดแจงแต่งกายให้นางด้วยอาภรณ์ผ้าแพรสีเขียวอ่อนปักลวดลายไก่ฟ้าสีขาวที่ดูงดงามสมจริง เน้นสีเข้มปักตกแต่งที่คอเสื้อ ข้อมือและตามขอบต่างๆ ไม่ดูเด่นเกินไปแต่ก็ไม่เรียบนัก เสิ่นสือเจี๋ยสั่งให้คนนำเครื่องประดับงามๆ หลายชุดมาให้เลือก แต่หยางจิวหรงคิดว่ามันไม่ช่วยอะไรเท่าไรหรอก นางเคยได้ฟังจากมารดาว่าพิธีการนี้เหนื่อยและน่าเบื่อ เพราะหญิงทุกคนล้วนงดงามจนดูเหมือนๆ กันไปหมดจนแยกแยะแทบไม่ออก และบางคนถูกเลือกเข้าไปแต่ก็ถูกลืมไปชั่วชีวิตก็มี สมัยก่อนเสิ่นฮองเฮากับฉีกุ้ยเฟยทุ่มจ่ายสินบนให้ขันที เพื่อให้พวกเขาคอยช่วยทูลชี้แนะความงามของพวกนางต่อฮ่องเต้ และก็ได้ผลจริงๆ แต่เสิ่นสือเจี๋ยบอกว่าไม่จำเป็น เวลาเข้าเฝ้าไม่ต้องสวมชุดฉูดฉาด สำคัญเพียงความอ่อนน้อมถ่อมตนและจริงใจสำคัญที่สุดก็พอ เมื่อถึงวันคัดเลือก เสิ่นสือเจี๋ยเตรียมเกี้ยวประดับด้วยแพรไหมและทองคำเพื่อแสดงเกียรติ เมื่อหยางจิวหรงยืนอยู่ท่ามกลางหญิงงามนับร้อย แต่ละคนล้วนโดดเด่น บางคนบอบบางแสนหวาน บา

ดวงตาคมกล้าคู่งามมองตรงและประสานสายตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าหวานซึ้งไร้รอยยิ้ม มีเพียงความนิ่งเฉยเย็นชาที่สะท้อนออกมา และยังไม่ทันที่หยางจิวหรงจะเอ่ยถวายพระพรตามธรรมเนียม จ้าวเฉินฟงก็ชันเข่าลงจนระดับสายตาตรงกันราวกับเหตุการณ์ในวันวานกลับมาซ้อนทับกันอีกครั้ง จ้าวเฉินฟงดึงข้อมือของนางไปเพื่อสวมกำไลหยก... เป็นกำไลวงเดิมที่เคยแตกเป็นชิ้นๆ แต่บัดนี้เชื่อมต่อด้วยข้อหุ้มทองประทับตรามังกร และมือของเขาก็อุ่นร้อนเต็มเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา“เสิ่นสือเจี๋ยแจ้งข้าว่าเจ้าต้องการเป็นฮองเฮาของข้า”เขาไม่ได้ละอายต่อบาปเลยสักนิด!“มีสตรีนางใดในที่แห่งนี้บ้างที่ไม่ต้องการเป็นฮองเฮา หม่อมฉันก็ปรารถนาตำแหน่งนั้นเช่นกัน” หยางจิวหรงเหยียดยิ้มเย้ยหยัน แววตาเป็นประกายราวกับนิลมุกส่องประกายในความมืด “อย่าคิดว่าหม่อมฉันจะกลัวพระองค์”“ถ้าเจ้าริจะแทรกตัวเข้ามาเล่นกับข้าในวังหลวง เจ้าก็ไม่ควรจะประสาทเสียต่อสิ่งยั่วยุรอบตัวนัก นิ่งเข้าไว้” เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหลังมือของนางพลางมีรอยยิ้ม แววตาของเขาเย็นชาเลือดเย็นเป็นที่สุด คนอย่างผู้ชายคนนี้พูดปฏิเสธความเลวร้ายของตัวเองได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยสักนิด ทุเรศ!หยาง

คุกเข่าลง!”หยางจิวหรงยังคงยืนเฉย“อู๋ซวงจับมันไว้ ข้าจะตบมันแก้แค้นให้ท่านน้าหลัน” เจียวเจียวพร้อมหาเรื่องเต็มที่ ร้องสั่งให้น้องสาวจัดการ อู๋ซวงโกรธเกลียดหยางจิวหรงเป็นทุนเดิม สั่งสมมาพร้อมระเบิดอยู่แล้ว นางจึงปราดเข้ามาแต่ยังไม่ทันแตะตัว หยางจิวหรงก็ตะโกนเรียกใครคนหนึ่ง “เสี่ยวชิง!” ผู้ที่กระโจนเข้ามากลับเป็นขันทีร่างเล็กที่เพิ่งออกไปพร้อมนางกำนัล มาถึงก็สะบัดหลังมือตบหน้าอู๋ซวงเต็มแรงจนล้มกระแทกโต๊ะ การที่คนติดตามถูกทำร้ายถือเป็นการหมิ่นเกียรติ เจียวเจียวจึงโกรธแทบเต้นผางทีเดียว “บังอาจ!” ขันทีน้อยจึงสะบัดหลังมือตบอีกเผียะ คราวนี้เจียวเจียวกรี๊ดลั่น “ข้าจะทูลฝ่าบาทให้ประหารพวกเจ้า!” เจียวเจียวทะลึ่งตัวพรวดจะเข้าไปตบหยางจิวหรงเพื่อเอาคืน แต่ขันทีน้อยปราดเข้ามาขวาง ยกเท้าถีบแล้วชูป้ายคำสั่งทองคำขึ้นมา “ฝ่าบาทมีรับสั่ง หากใครกล้ามาวอแวเสิ่นไฉเหริน ประหารได้ทันที”เจียวเจียวกับอู๋ซวงตะลึงงัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวแล้วช่วยกันหอบหิ้วเผ่นออกจากตำหนักเสิ่นไฉเหริน เมื่อทุกอย่างสงบลง สายฝนก็เริ่มโปรยปรายก่อนจะกระหน่ำตกลงมาอย่างหนัก ผ่านไปสักระยะจึง

ต้วนชิงเดินวนไปวนมาอยู่ด้านนอกห้องขังอย่างกระวนกระวาย เขาชะโงกมองไปด้านนอกและมองสลับไปที่ประตูห้องขัง ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ เรื่องที่เขาต้องจ่ายเงินก้อนโตให้ผู้คุมทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนั้นไม่ใช่เรื่องน่ากังวลหรอก แต่เขาตายแน่หากฝ่าบาททรงทราบว่าเขาพาเสิ่นไฉเหรินที่เพิ่งจะแต่งตั้งสดๆ ร้อนๆ มาที่คุก จนกระทั่งประตูห้องขังเปิดออก หยางจิวหรงเดินโซเซออกมาอย่างเหม่อลอย ต้วนชิงจึงเข้าไปประคอง “พระสนม... เรารีบกลับกันเถิด” “กลับ? กลับไปไหน ข้ายังมีที่ให้กลับไปอีกหรือ” “พระสนม...” “เจ้าจะพาข้าไปไหนก็ไปเถอะ... ข้าเหนื่อยเหลือเกิน” นางหลับตาลง น้ำตาร่วงหล่นเป็นสายด้วยความสับสน “ข้าไม่เชื่อเด็ดขาดว่าท่านปู่กับท่านพ่อจะคิดทะเยอทะยานเช่นนั้น พวกท่านเป็นทหารรับใช้บ้านเมือง จงรักภักดียิ่งชีพ ข้าไม่เชื่อ...” “พระสนม... โปรดอย่าลืมว่าบัดนี้ท่านคือเสิ่นจิวหรง”“ข้าคือหยางจิวหรง ลูกหลานนักโทษกบฎ ไม่มีประโยชน์อะไรที่ข้าจะต้องเสแสร้งเป็นคนอื่น แค่เป็นตัวของตัวเองก็ยากแล้ว ไม่เหลือตัวตนพอที่จะเป็นคนอื่นอีก ความจริงแล้วข้าสมควรตายตั้งแต่วันนั้น”“ทรงโกรธที่ฝ่าบาทแต่

“คนสารเลว” หยางจิวหรงหันมีดกลับมาแทงอกตัวเอง แต่จ้าวเฉินฟงปัดมีดหลุดจากมือนาง ร่วงลงกระทบพื้นดังเคร้ง “อย่าบังอาจทำเช่นนั้นอีก” “หม่อมฉันพอจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าท่านปู่กับทุกคนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง” หยางจิวหรงหันหลังให้และยกมือขึ้นปิดหน้า “แต่หม่อมฉันไม่อยากยอมรับ ไม่อยากสูญเสียศรัทธาที่มีต่อพวกเขา...” น้ำเสียงของนางขาดห้วง แพขนตางอนงามทาบลงบนแก้มเปียกชุ่ม “ทรงประหารหม่อมฉันเถอะ” “รู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงยอมมอบชีวิตให้เจ้าตัดสิน” จ้าวเฉินฟงก้าวเข้ามาประชิด ดึงร่างนางมาสวมกอด หยางจิวหรงสะบัดตัวเพื่อถอยห่างแต่เขาไม่อนุญาต “เพราะรักเดียวของข้า คือเจ้าชั่วชีวิต” เขาประกาศเสียงแหบห้าว “เจ้าผู้เดียวที่ข้ารัก” และก้มลงจูบอย่างลึกซึ้ง บดขยี้ริมฝีปากกันและกันด้วยแรงโหยหารุนแรง ด้วยความรักด้วยความปรารถนาที่จะสัมผัสกันอีกครั้ง หยางจิวหรงเผยอริมฝีปากรับเรียวลิ้นที่สอดไซ้เข้ามา พัวพันเกี่ยวรัดแล้วมอบคืนกลับไป ความมีชีวิตชีวาไหลพรูเข้าสู่หัวใจคนทั้งสองอีกครั้ง เต็มเติมให้เอ่อล้นดังเดิม จ้าวเฉินฟงอุ้มนางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมคลายจุมพิตเลยแม้เพ