All Chapters of บรรณาการแสนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 6 มังกรชิงคู่เวทีงิ้วสร้างขึ้นถาวรกลางลานโล่งในเขตอุทยาน ตกแต่งอย่างสวยงามสมจริงและมีพื้นที่สำหรับนักดนตรีและนักแสดงงิ้วเป็นสัดส่วน บริเวณที่นั่งจัดเป็นโต๊ะสำหรับดื่มกิน วันนี้องค์ชายจ้าวลู่มาดเข้มองอาจ รูปหล่อเป็นสง่าอยู่ที่โต๊ะถัดจากฮ่องเต้ ส่วนที่นั่งสำหรับรัชทายาทยังว่างอยู่ องค์ชายจ้าวลู่มองที่นั่งอันสูงส่งนั้นด้วยความขัดเคืองล้นอก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพระบิดาก็พยายามเก็บอารมณ์พวกผู้หญิงนั่งรวมกลุ่มกันอย่างสงบเสงี่ยมซึ่งแยกชายหญิงชัดเจน โต๊ะประธานคือไทเฮาและฮองเฮา ทั้งสองมีสีหน้าอิ่มเอิบผุดผ่อง ฉากหน้าดูรักใคร่กลมเกลียวแต่ฉากหลังนั้นกลับตรงกันข้าม ถัดลงมาคือพระสนมฉีกุ้ยเฟยซึ่งทรงเลอโฉมทว่าสีพระพักตร์ซีดเซียวจากอาการป่วยไข้ ถัดจากนั้นก็เป็นนางสนมตำแหน่งลดหลั่นกันมาแล้วถึงจะเป็นโต๊ะของฮูหยินขุนนาง ไล่ลำดับไปตามชั้นยศของสามี แต่ละคนมีนางกำนัลยืนเยื้องไปด้านหลัง และเจียวเจียวนั้นถูกกำหนดให้นั่งตรงที่องค์ชายจ้าวลู่จะมองเห็นนางได้อย่างชัดเจนเจียวเจียวแต่งกายสวยงามมากกว่าคราวที่ไปไหว้พระ ชุดปักดิ้นเงินดิ้นทองลวดลายงดงาม มีเพชรพลอยประดับผมและแต่งหน้าบางๆ เพื่ออวดความเยาว์วัย เจียวเ

“ข้าไม่นิยมพวกคนสองหน้า ม้าที่ข้ามอบให้หลานชายท่านเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้คงจะไม่จำเป็นต้องใช้สอยแล้วกระมัง” หยางกงกระอักกระอ่วน กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก ดังนั้นจึงรีบงัดไม้เด็ดขึ้นมาใช้นั่นคือหยางจิวหรง“ฝ่าบาท วันนี้เป็นวันดี ทรงมีพระกรุณาจัดงานเฉลิมฉลองแก่ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ ทั้งละครงิ้วและคณะนางรำล้วนมีฝีมือเป็นหนึ่ง เวลานี้บรรยากาศภายในอุทยานช่างรื่นรมย์ กระหม่อมจึงขอเสนอเสียงเพลงพิณวิเศษเสริมแต่ง เหล่าขุนนางผู้สร้างผลงานทั้งหลายคงจะยิ่งปีติยินดียิ่งขึ้น”“เพลงพิณวิเศษงั้นรึ ข้าไม่เคยได้ยิน”“ศิลปะระบำรำฟ้อนและดนตรี ฝ่าบาทคงจะได้ชมมานับมิถ้วน แต่ผู้ที่จะบรรเลงพิณถวายในวันนี้คือหลานสาวของกระหม่อมเอง มิทราบว่าทรงสนพระทัยหรือไม่”“น่าสน ลองดูสิ”“จิวหรง ออกมานี่”หยางจิวหรงสะดุ้งโหยง ตั้งสติแล้วเดินก้มหน้าออกมาเบื้องพระพักตร์ “ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรฮองเฮา ขอทรงพระเจริญเพคะ หม่อมฉันหยางจิวหรง... ขออนุญาตเล่นพิณถวายเพคะ”“เจ้าลองเล่นเพลงให้ข้าฟังสั

บทที่ 7 ยาพิษแสนหวาน ข่าวรัชทายาทจ้าวเฉินฟงหมั้นเด็กสาวแสนสวยดั่งเทพธิดาสร้างความตื่นเต้นไปทั่วเมืองหลวง ประการแรกเป็นเพราะเขาไม่เคยมีท่าทีว่าจะมีใจปฏิพัทธ์ต่อหญิงใดมาก่อน ประการที่สองก็คือหยางกง ท่านปู่ของนางกำลังมีเรื่องขัดแย้งกับรัชทายาท“ช่างเป็นความรักเร่าร้อนยิ่งนัก แม้จะไม่ต้องชะตากับบ้านเจ้าสาว แต่หัวใจนั้นผูกพันกับคุณหนูคนงาม”“ได้ข่าวว่าองค์ชายถึงกับยอมเป็นฝ่ายอ่อนข้อให้ท่านหยางกงเพื่อลดความตึงเครียดเชียวนะ พระองค์ยอมเพราะไม่ต้องการให้คุณหนูหยางไม่สบายใจ”เหล่าสตรีชั้นสูงทั้งในและนอกวังล้วนกระซิบกระซาบและพูดคุยยกย่องความงามของหยางจิวหรง ตั้งแต่มีคำตกลงหมั้นอย่างเป็นทางการจากจ้าวเฉินฟง ซือหม่าเซียงผู้เป็นมารดาก็เพียรแต่งตัวเสริมความงามให้บุตรสาวมากขึ้นไปอีก แต่เด็กสาวตื่นตระหนกเมื่อรู้ตัวว่าเป็นเป้าสนพระทัย เหมือนกับว่าเมื่อวานนี้นางยังวิ่งเล่นซนกับพวกน้องๆ ได้ แต่วันนี้การวิ่งจนชายกระโปรงปลิวถือเป็นกิริยาหยาบช้า และกิจวัตรที่เคยทำทุกๆ วันก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นการทบทวนมารยาทอย่างเข้มข

สิ่งสำคัญสำหรับการแต่งงาน ฤกษ์ยามมงคลเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้ ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายนำดวงของทั้งคู่ รวมถึงดวงของพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายไปให้ซินแสดู เมื่อได้ฤกษ์งามยามดีแล้ว ฝ่ายชายจะทำการส่งข่าวให้ฝ่ายหญิงทราบว่าต้องตัดผม ตัดชุดแต่งงาน วันไหน เวลาอะไร เพราะดวงที่ซินแสให้มานั้นจะระบุละเอียดตั้งแต่ฤกษ์แต่งงาน ฤกษ์แต่งหน้าทำผม ฤกษ์ตัดชุด ฤกษ์เข้าหอ และมีฤกษ์คลอดลูกมาให้เสร็จสรรพ        ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหยางจิวหรงดูเหมือนจะวิ่งผ่านไปเร็วจนรู้สึกสับสน นางยังไม่พร้อมเลยสักนิด ไม่รู้จักเจ้าบ่าวด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงานกับนางเพื่ออะไร นางยืนนิ่งเหมือนหุ่นไม้เพื่อให้ช่างตัดเสื้อสามคนวัดตัวเพื่อตัดชุดใหม่จำนวนหลายชุดสำหรับเป็นสินเจ้าสาว พร้อมด้วยหีบใส่เครื่องเพชรเครื่องทองติดแผ่นหัวใจสีแดง ซึ่งได้รับเป็นของขวัญจากบิดามารดาและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวจำนวนมากเสียจนมีบัญชีถึงสามเล่ม        แต่นางไม่รู้สึกยินดีเลย“พี่หญิง” เป่าอวี้กับฉูฉู่มาเล่นที่เรือนจินจวี๋เซียง เด็กๆ ต่างหน้างอง้ำ ขอบตาปริ่มๆ

บทที่ 8 แผนร้าย เสิ่นฟงอี้เงยหน้ามองป้ายวังอี๋เซียนซึ่งแขวนอยู่เหนือประตูใหญ่ วันนี้เขาจะต้องพยายามทำให้จ้าวเฉินฟงเปลี่ยนใจให้ได้ “ข้ามาพบพี่เฉินฟง ช่วยไปแจ้งด้วยว่าเสิ่นฟงอี้มาขอเข้าเฝ้า”เสิ่นฟงอี้ยอมเป็นฝ่ายมาที่วังอี๋เซียนของจ้าวเฉินฟง แต่เลือกใช้คำเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พี่’ แทนที่จะเรียกไท่จื่อ นั่นเพราะเสิ่นฟงอี้ยังไม่ยอมรับจากใจนั่นเอง จ้าวเฉินฟงกำลังร่างเอกสารราชการอยู่ภายในห้องทรงงาน เมื่อมีคนมารายงานว่าเสิ่นฟงอี้มาพบ ริมฝีปากที่เหยียดเป็นเส้นตรงตลอดเวลาจึงยกยิ้มออกมา จ้าวเฉินฟงออกมาต้อนรับญาติผู้น้องด้วยตนเอง “ไม่นึกว่าเจ้าจะยอมโผล่หน้ามาที่วังของข้า” “ถ้าไม่จำเป็น กระหม่อมก็ไม่คิดจะมาแม้แต่น้อย” เสิ่นฟงอี้คำนับพอเป็นพิธีแล้วเอ่ยเข้าประเด็นเรื่องหยางจิวหรงทันที แต่นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันพูด จ้าวเฉินฟงก็ล่วงรู้ทุกสิ่ง “เจ้าชอบนางงั้นหรือ” สายตาปะทะสายตา “...” เสิ่นฟงอี้ชะงักเหมือนคนเป็นใบ้ ใช่! เขาชอบนางแต่จะมีประโยชน์ใดในเมื่อเขาไม่มีสิทธิ์อาจเอื้อมอีกต่อไปแล้ว เขาไม่มีอำนาจใดจะขัดขวาง ทำได้แค่เคาะระฆังไม้[1]เท่านั