All Chapters of บรรณาการแสนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ภายในวิหารนั้นตกแต่งอย่างมีรสนิยม เมื่อปิดประตูจึงเหลือเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันวับแวม แต่ที่ทำให้เขาใจเต้นแรงก็คือเงาของหญิงสาวร่างอ้อนแอ้นอรชร นางนอนทอดร่างอยู่ตรงหน้าพระพุทธรูปนั่น ยิ่งมองก็ยิ่งงาม อกเอวโค้งเว้าชวนให้วาบหวิว จ้าวลู่ย่องเข้ามารวบตัวนางไว้ในอ้อมกอด ระดมจูบอย่างร้อนแรง มือไม้ดึงทึ้งเสื้อผ้าและลวนลาม“อย่า! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย”นางกรีดร้องด้วยความตกใจกลัว พยายามดิ้นต่อสู้ จ้าวลู่จึงใช้ผ้าปิดหน้านางไว้แล้วลงมือเสพสุข ลิ้มรสพรหมจรรย์ของสาวงามไปทั้งหมดสามครั้งจนอิ่มหนำ เมื่อเห็นร่องรอยพรหมจรรย์บนผ้ายิ่งทำให้เขายิ้มกระหยิ่มใจ“จิวหรงของข้า เจ้าช่างหวานนุ่มจนข้าถอนตัวไม่ขึ้น คนงามของข้า เจ้าอยากสิ่งใด ข้าจะหามาวางแทบเท้าเจ้า”จ้าวลู่ลูบไล้ผิวกายเปล่าเปลือยของนางอย่างหลงใหล จุมพิตบนแผ่นหลังปลอบประโลม ทั้งจูบทั้งหอมและโอบนางไว้แนบกาย “ข้าหลงรักเจ้าตั้งแต่แรกพบก็รีบเอ่ยปากขอเจ้าจากหยางกง แต่ยังไม่ทันได้พูดคุยสบตาเจ้าเลยสักครั้ง ไท่จื่อกลับแย่งชิงเจ้าไปจากข้า หัวอกข้าแทบระเบิด ครั้งนี้ข้าใจร้อนชิมหยดน้ำหวานจากเจ้า ข้ารับรองว่าจะดูแลทะนุถนอมเจ้า ข้าจะได้เป็นฮ่องเต้ ส่วนเจ้าเป็นฮอ

“ไท่จื่อเลือกหม่อมฉันเพราะอะไรเพคะ ตอบได้ไหม” คำถามนี้ทำให้เกิดความเงียบที่ยาวนาน แต่หยางจิวหรงก็อดทนรอ “เจ้าจะเป็นไท่จื่อเฟยที่แสนวิเศษ อย่ากังวลไปเลย” เขาตอบไม่ตรงคำถาม มีร่องรอยอะไรบางอย่างในแววตาคมกริบคู่นั้น แต่น้อยนิดเสียจนนางไม่ทันสังเกต ตันหยงเฝ้ามองเจ้านายของตนเองรั้งร่างหยางจิวหรงมาประคองกอด เขาถึงกับกลั้นลมหายใจเพราะรู้ดีว่าเป็นเพียงแค่ละครฉากหนึ่ง “ไท่จื่อ โปรดตอบมาตามตรง หม่อมฉันต้องการทราบว่าในสายตาของท่าน ฐานะของหม่อมฉันคืออะไรกันแน่ พระองค์ไม่ได้เลือกหม่อมฉันเพราะความรักใช่หรือไม่” “เจ้าให้ความสำคัญกับความรักงั้นสินะ” ร่างแกร่งกร้าวยิ้มขันราวกับว่าความคิดของนางช่างเด็กน้อยเสียเหลือเกิน หยางจิวหรงจึงขึงตาใส่ “ใช่ ทรงคิดว่าความรักคืออะไร” “ก็คงเป็นสัญชาตญาณพื้นฐานที่ทำให้มนุษย์อยากมีลูกหลาน” เขาลองนึกถึงความหมายของความรักจากลูกน้องที่แต่งงานแล้ว ซึ่งน้อยคนนักที่จะได้เลือกเมียด้วยตัวเอง ส่วนใหญ่แล้วบิดามารดาจะจัดการเลือกให้ทั้งนั้น “ความรักมันใกล้เคียงกับตัณหานั่นแหละ ความรักเป็นต้นเหตุของความอ่อนแอ” “ไม่! ควา

“คุณหนูจิวหรงกลับไปก่อนเถิดขอรับ คุณหนูอู๋ซวงสั่งไว้ว่าไม่ต้องการพบท่าน”“แต่ว่า...”หยางจิวหรงมุ่งหน้าไปสกุลซือหม่าเพื่อขอพบอู๋ซวง แต่กลับถูกคนเฝ้าประตูขวางทางไว้และปิดประตูใส่หน้า หยางจิวหรงพยายามทุบประตูเรียกอยู่นานแต่ไม่มีผู้ใดสนใจ ครั้นจะเงื้อแขนทุบอีกครั้ง นางก็นึกถึงคำพูดของจ้าวเฉินฟง เขาพูดถูกแล้ว หากนางพบอู๋ซวงตอนนี้มีแต่จะทำให้อู๋ซวงเจ็บปวด“ฝากบอกนางด้วยว่าข้าเป็นห่วง วันหลังข้าจะมาใหม่”หยางจิวหรงบอกคนเฝ้าประตูก่อนจะเดินก้มหน้าด้วยความเสียใจจากไป เมื่อคนของจวนสกุลซือหม่านำถ้อยคำไปรายงาน อู๋ซวงก็ไม่ตอบรับอะไร ยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง คันส่องบานใหญ่สะท้อนร่องรอยแผลช้ำบนเนื้อตัว แม้กระทั่งช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้มารดาของนางยังไม่ยอมมาถามไถ่ แต่ส่งสาวใช้มาดูแลแทนนางนิ่งงันอยู่อย่างนั้น ปล่อยตัวให้สาวใช้ดูแลเหมือนตุ๊กตา จนกระทั่งไฟตะเกียงมอดดับ แสงสว่างเดียวที่ส่องลงมาคือแสงจันทร์ อู๋ซวงนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียง ในมือกำตลับแป้งไว้แน่นเมื่อเมฆดำทะมึนเคลื่อนมาบดบังดวงจันทร์ แสงสลัวเพียงน้อยนิดพลันอันตรธาน ทิ้งไว้เพียงความมืดมิด มือของอู๋ซวงลูบไล้ตลับแป้งที่หยางจิวหร

“หานี่อยู่หรือ”เขาชูกรรไกรขึ้น หยางจิวหรงจะคว้ามันแต่ไม่ทัน จ้าวเฉินฟงโยนมันทิ้งไปอีกทาง“ท่านต้องการอะไร”“หากข้าบอกว่าต้องการเจ้าล่ะ” เขายิ้มล้อๆ และยิ่งยิ้มกว้างจวนเจียนจะหัวเราะมากขึ้นเมื่อนางบรรจงเหยียบเท้าเขาอีกแล้ว“ท่านคิดว่าผู้หญิงจะกระโจนใส่ท่านกันหมดทุกคนรึ”“ไม่มีหญิงใดปฏิเสธข้า”“มีอยู่คนหนึ่งล่ะที่ปฏิเสธท่าน ไปตายซะ ถ้าท่านเป็นผู้ชายที่ชอบกระโจนเข้าใส่ทุกอย่างที่เคลื่อนไหวได้ล่ะก็ หม่อมฉันแนะนำให้ไปที่คอกม้าโน่น”“ปากร้ายเสียจริง”“ยังน้อยกว่าท่านก็แล้วกัน”ตอนแรกหยางจิวหรงไม่ได้ประทับใจอะไรในตัวเขา ออกจะเหม็นขี้หน้าด้วยซ้ำไป จ้าวเฉินฟงเป็นชายหนุ่มคมคายเฉียบขาดจนกวีพรรณนาไว้ว่า หาก ‘หรง’ คือเทพธิดา ‘ฟง’ ก็คือเทพบุตรแห่งแดนมนุษย์ รอบรู้ราชกิจทุกอย่างจนสามารถดูแลงานแทนพระราชบิดาได้เรียบร้อยไร้ข้อครหา ด้านศิลป์ก็ทรงแตกฉานจนเป็นที่ยกย่อง เขาจึงได้รับพิจารณาให้เป็นบุรุษผู้สง่างามที่สุดในแคว้นจ้าว เขาสูงส่ง ร่ำรวย ร่างสูงใหญ่เพราะฝึกการทหารตั้งแต่เล็ก และออกรบในฐานะผู้บัญชาการทัพด้วยตนเองหลายครั้ง ซึ่งทุกครั้งก็เป็นเขาที่เทพธิดาแห่งชัยชนะอวยพรให้ หยางจิวหรงจึงแอบคิดว่าเขาช่าง

“ดื้อนัก”เขาจะสั่งสอนอีกสักเล็กน้อยแล้วก็จะหยุด เปลวเพลิงแห่งปรารถนาที่เขาไม่คิดว่าจะมีกลับปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เขาไม่ควรใกล้ชิดนางเลย ไม่ควรสบตาแวววาวใสกระจ่างคู่นั้น นิสัยดื้อดึงของนางทำให้เขายิ้มเกเรออกมา แต่ในยามนี้เขากำลังกระหายนางอย่างลึกซึ้ง ร่างกำยำอยู่ในท่วงท่าวาบหวาม จุดอ่อนไหวเปราะบางของนางสัมผัสแนบกับความแข็งขึง ยิ่งขยับก็ยิ่งเสียดสี ดังนั้นการดิ้นรนจึงไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนางอึกอักเมื่อตกอยู่ในสภาพขัดขืนไม่ได้โดยสิ้นเชิง ทรวงอกแรกเยิ้มเชิดรั้งขึ้น เสื้อนอนหลุดเห็นยอดถันนูนเด่นหมิ่นเหม่จนน่าหวาดเสียว จ้าวเฉินฟงกระตุกสายคาดเอวของนางออกไปอย่างไม่อาจหักห้ามใจ ตลบเสื้อออกไป เปิดเปลือยความงามหมดจดอาบไล้แสงจันทรา เขามักจะคิดว่านางเป็นเพียงเด็ก แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย นางเป็นหญิงสาวเต็มตัวที่แสนจะมีเสน่ห์ดุจนางพราย เพียงแค่เป่าลมหายใจร้อนๆ นางก็สะท้านไหว หอบกระชั้นถี่“ตั้งแต่วันนี้ไปข้าจะเลิกเรียกเจ้าว่าหนูเปี๊ยก”“คนชั่วช้า” หยางจิวหรงหลับตาแน่น ใบหน้าแดงก่ำและมีหยดน้ำตา เนินเนื้อขาวละมุนไม่เล็กไม่ใหญ่แต่กำลังพอดีกับอุ้งมือร้อนผ่าว ปลายยอดไหวระริกชูชันเพราะเขา“อย่ามองนะ บอกว่า