All Chapters of บรรณาการแสนรัก: Chapter 41 - Chapter 47

บทที่ 11 หวั่นกลัว วันรุ่งขึ้นอาการตัวแข็งเพราะถูกสกัดจุดก็คลายหายไปเองก่อนที่สาวใช้จะรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น หยางจิวหรงปฏิเสธไม่ให้พวกนางช่วยเกล้าผมแต่งตัว แต่ให้ไปสอบถามหยางเส้าหมิงว่ามีสิ่งของใดสูญหายไปจากจวนหรือไม่ นางกำลังสงสัยว่าจ้าวเฉินฟงลักลอบเข้ามาเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง ของสิ่งนั้นย่อมสำคัญยิ่งยวดจนถึงขนาดไท่จื่อเป็นผู้ลงมือด้วยตนเอง นางจึงพยายามเตือนให้หยางกงทราบ แต่ไม่มีใครสนใจนางเลย ทุกคนทั้งท่านปู่ ท่านพ่อและท่านอาทั้งสองล้วนเคร่งเครียด ปิดห้องคุยกันครึ่งวันค่อนวัน แม้แต่พี่หยางเส้าหมิงก็ทวีความดุดัน มีนายทหารระดับสูงหลายคนแวะเวียนเข้ามารับป้ายคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไปทำงาน บรรยากาศดูเหมือนจะยิ่งขดเกลียวแน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อจวนสกุลหยางตกแต่งสถานที่ด้วยผ้าแพรสีแดงมงคลเสร็จสิ้น ทุกอย่างก็สงบลงเหมือนคลื่นลมในทะเลซึ่งพร้อมจะแปรปรวนได้ตลอดเวลา“คุณหนู องค์ชายทรงส่งของขวัญมาให้เพคะ”ของขวัญนั้นคือทับทิมผลใหญ่และสวยที่สุดเท่าที่เคยเห็น มันไม่ใช่ผลไม้จริงแต่เป็นทับทิมทองคำ หลอมขึ้นอย่างสวยงามวิจิตร เคลือบลงยาให้สวยงามดูเหมือนผลไม้ เนื้อในฝังด้วยพลอยทับทิมแดงก่ำระย

จ้าวลู่พลาดจากหยางจิวหรง แต่อารมณ์เปลี่ยวยังคุกรุ่นต้องหาทางระบาย เขามองเห็นหลังคาวัด คนแรกที่ระลึกถึงก็คืออู๋ซวง ญาติผู้น้องที่แสนจะหวานหอม รสสวาทที่เคยลักลอบได้เสียกันในวัดก็หวนกลับมารัญจวนใจอีก ดังนั้นเขาจึงเดินทางไปจวนสกุลซือหม่า ประจวบเหมาะกับที่มีแม่สื่อจากตระกูลหมิงมาทาบทามอู๋ซวง ซือหม่าจิ้งทราบเรื่องอื้อฉาวในวัดจึงรีบสนับสนุนให้อู๋ซวงตบแต่งออกไปโดยเร็วที่สุด ตระกูลหมิงเป็นตระกูลแม่ทัพ ฐานะหน้าที่ไม่ได้ด้อยกว่าใคร ซือหม่าจิ้งก็พลอยดีใจ รวมทั้งเสิ่นเหนียงจื่อพยายามส่งเสริมและต้อนรับแม่สื่อเต็มที่ แต่การมาขององค์ชายจ้าวลู่ทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนขึ้นมาโดยพลัน “น้องอู๋ซวงกำลังจะหมั้นหมายงั้นหรือ” จ้าวลู่คลี่พัดจีบโบกลมเข้าหาตัวเองเบาๆ มุมปากมีรอยยิ้มมอบให้แม่สื่อจากสกุลหมิง “เจ้าสาวคนนี้น่ะ เคยเสร็จข้ามาแล้ว ถ้าหมิงหลิงฝู่ยังอยากได้ ข้าก็จะยกให้” “พะ...เพคะองค์ชาย” ของของผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ใครจะกล้าบังอาจแย่ง แม่สื่อปั้นหน้าไม่ถูก ได้แต่รีบล่ำลาเจ้าบ้านและหลบฉากกลับไปรายงานโดยเร็ว ซือหม่าจิ้งกับเสิ่นเหนียงจื่อไม่พอใจ จ้าวลู่กลับหัวเราะ “อีกหน่อ

“จิวหรง เจ้าคงจะเบื่อฟังผู้ใหญ่คุยกันแต่เรื่องเก่าๆ โน่น... ไท่จื่อมาพอดี”หยางจิวหรงแข็งใจเอี้ยวตัวมองตามที่ฮองเฮาทรงพยักพเยิด เห็นร่างสูงกำยำกำลังก้าวเข้ามาในตำหนักฮองเฮาด้วยสีหน้าเรียบเฉย อันตรายในขณะเดียวกันก็น่าหลงใหล หยางจิวหรงไม่เคยพบใครที่มีดวงตาฉายพลังอำนาจได้ถึงเพียงนี้ เขาสามารถตรึงความสนใจของผู้คนนับร้อยได้เพียงแค่ก้าวเดินเข้ามาเท่านั้นเองแววตาและความเย็นชาของคนผู้นี้น่ากลัว คิ้วของเขาหนาคมเข้ม เสริมดวงตาคมกล้าให้ยิ่งดุดัน จมูกโด่งเป็นสัน หน้าตาหล่อเหลางดงามราวกับเป็นที่รักของเหล่าเทพ ชายชาตรีทุกคนได้รับคำสั่งสอนว่าต้องมีท่าทีเงียบขรึมและผึ่งผายตลอดเวลา ดังนั้นเขาจึงสบตานางด้วยสายตาเย็นเยียบ กว่าที่นางจะทำความเข้าใจได้ว่านี่เป็นท่าทีปกติของเขา นางก็แอบนึกไม่ชอบใจอยู่นาน ยิ่งนึกถึงเรื่องอุกอาจในคืนนั้น หยางจิวหรงก็ลุกขึ้นคารวะแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น พยายามจะเลียนแบบท่าทีเย็นชาไร้ความเป็นมิตรของเขาเสียบ้าง แต่กลับกลายเป็นว่านางทำแก้มพองในสายตาของจ้าวเฉินฟงไปเสียอีก“ลูกคำนับเสด็จแม่” จ้าวเฉินฟงชันเข่าคำนับเสิ่นฮองเฮาและมองหยางจิวหรงด้วยสายตาประหนึ่งผู้บริสุทธิ์ “คุณหนูจิวหรง

นางกำลังพูดอยู่ดีๆ คำพูดของนางพลันหายวับไป เป็นเพราะมือแกร่งดึงต้นคอนางอย่างรวดเร็วแล้วบรรจงประทับริมฝีปากลงมาบดขยี้คราวนี้เขาจูบอย่างหนักแน่น ไม่ใช่การล้อเล่นหรือฝืนบังคับเกินกว่าเหตุ เขาต้องระมัดระวังมากๆ เพราะสติกับความต้องการถูกคั่นไว้ด้วยเส้นด้ายบางๆ เพียงเส้นเดียวเท่านั้น หยางจิวหรงเบิกตากว้างพลางสำลักจูบ พยายามร้องท้วงอู้อี้ หน้าแดงก่ำสับสนไปหมด“อ๊ะๆ ใจเย็นๆ” จ้าวเฉินฟงถอนจุมพิตแล้วคว้าข้อมือของนางไว้ หยุดคมมีดไว้ได้ฉิวเฉียด “อยากลืมนะว่าพรุ่งนี้เรากำลังจะแต่งงานกัน กล้าทำร้ายเชื้อพระวงศ์เชียวหรือ”“คนทุเรศ... เก่งแต่ลวนลามผู้อื่น!” นางยังคงยื้อยุดหมายจะแทงให้จงได้ นางทุ่มตัวดันไปข้างหน้าแต่อีกฝ่ายก็ไม่ขยับเลย“ไหนเจ้าพูดปาวๆ ว่าต้องเคารพกฎหมาย เหตุใดจึงคว้ามีดจะแทงข้าเสียเล่า” จ้าวเฉินฟงกลั้วหัวเราะ “เจ้าต้องปล่อยให้เจ้าหน้าที่จัดการตามความเหมาะสมในทางที่ถูกที่ควรไปสิ”“ไม่ต้องมาพูดดี คนอย่างท่านมันเกินเยียวยาแล้ว”“เด็กโง่ บทเรียนอีกอย่างที่เจ้าควรรู้ก็คือ ถ้าแทงไม่สำเร็จ เจ้าควรรีบวิ่งหนีให้สุดชีวิต ไม่อย่างนั้นจะเป็นอย่างนี้”จ้าวเฉินฟงเพียงแค่หลุบตาลงมองเนินอกและขยับมือเ