All Chapters of บรรณาการแสนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 3 สองตระกูลแข่งประชัน ทุกอย่างเป็นไปตามที่อู๋ซวงคาดการณ์ไว้เมื่อหยางจิวหรงหลบมาพักกับญาติผู้พี่ได้ประมาณวันสองวัน หยางกงก็คลายโกรธและส่งคนให้มาตามตัวหลานสาวกลับบ้านโดยด่วน อู๋ซวงกับเจียวเจียวเองก็ถูกมารดาตามตัวให้มาวัดผ้าเพื่อตัดชุดใหม่อย่างเร่งด่วนเช่นกัน นั่นเพราะฮ่องเต้ทรงจัดงานเลี้ยงฉลองพระราชทานให้แก่ขุนนางที่มีผลงาน แม้ว่าจะไม่ใช่งานเลี้ยงใหญ่โตอะไร แต่ทั้งสองตระกูลต่างเร่งแข่งขันเพื่อคว้าโอกาสผลักดันลูกหลานเกี่ยวดองกับเชื้อพระวงศ์โดยเร็ว ซือหม่าหลันก็ไม่พลาดที่จะมาร่วมวงด้วย “ข้าจะช่วยดูแลเครื่องแต่งกายให้เจียวเจียวเอง พี่สะใภ้ดูแลแค่อู๋ซวงก็พอ ก่อนจะสั่งซื้ออะไรอย่าลืมส่งรายการให้ข้าตรวจก่อนนะเจ้าค่ะ” “ข้าทราบแล้ว”เสิ่นเหนียงจื่อ ในฐานะสะใภ้มีเรื่องตึงๆ กับซือหม่าหลันเสมอ แม้ว่าจะมิได้ทะเลาะใหญ่โตจนเกิดวิวาท และทั้งสองก็ยังพูดคุยปราศรัยกันตามมารยาทเท่าที่จำเป็น แต่เสิ่นเหนียงจื่อเป็นสะใภ้ใหญ่ก็มีความคับอกคับใจที่ต้องนอบน้อมราวกับน้องสามีเป็นแม่ผัวก็ไม่ปาน ยิ่งเสิ่นเหนียงจื่ออ่อนข้อให้ก็ยิ่งถูกซือหม่าหลันกดฐานะให้ไม่ต่างจากบ่าว เสิ่นเหนียงจื่อจึงมักจะร้

บทที่ 4 คุณหนูผจญภัย หยางจิวหรงแอบหลบมาเดินเล่นในตลาดและเถลไถลไปดูของเล่นบนแผงร้านค้า นางเห็นหยางเส้าหมิงผู้เป็นพี่ชายพร้อมกับลูกน้องอีกประมาณสิบคนจูงม้าออกนอกเมือง พวกเขาสวมชุดรัดกุมไม่มีสัญลักษณ์แสดงตัวว่าเป็นราชองครักษ์ แต่ทำทีเป็นพ่อค้ามาติดต่อค้าขาย นางนึกสนุกจึงต้องการติดตามไปดูว่าพี่ชายพาคนไปไหนมากมาย “พี่ชาย ม้าตัวนี้ขายเท่าไร” “หา?” “ข้าขอซื้อต่อนะ” หยางจิวหรงวางเงินไว้สิบตำลึงแล้วคว้าบังเหียนม้า กระโดดขึ้นแล้วย่องตามหลังกลุ่มของพี่ชายไปห่างๆ พวกเขาเริ่มขี่ม้าแล้วเร่งความเร็วราวกับพายุจนนางตามไม่ทัน สุดท้ายก็พลัดหลงไปแถวๆ แนวคลองขุด หลังจากตามอยู่ค่อนวันนางจึงเริ่มเบื่อและนางม้าก็เริ่มเหนื่อยแล้วด้วย หยางจิวหรงแวะเข้าไปนั่งพักขาที่ร้านน้ำชาข้างทาง ตั้งใจว่าจะสั่งบะหมี่กับน้ำชากินแก้หิวแล้วจะรีบกลับเข้าเมือง เมื่อผูกนางม้าไว้ที่หลักไม้ซึ่งมีน้ำและหญ้าสำหรับม้าของลูกค้า นางถึงได้สังเกตเห็นม้าดำตัวสูงใหญ่กว่านางม้าเท่าตัว ขนสีดำเป็นเงาระยับและสวมอานม้าชั้นเลิศ มองแค่ปราดเดียวก็รู้ทันทีว่ามันเป็นอาชาศึก มันกำลังกินผลท้อราคาแพงอย่างสบายอารมณ

“เพราะปากแบบนี้น่ะสิ ถึงได้โดนตามเชือด”เขาแค่นเสียงหึ! นัยน์ตาสีดำเข้มจ้องมองนางด้วยความรู้สึกหลากหลาย ชั่วขณะหนึ่งบังเกิดความรู้สึกห่วงใย แต่มันไร้สาระเสียจนเขาไม่หยิบมาสนใจคิด แม้ว่าตอนนี้พวกนักฆ่าชุดแรกถูกเก็บหมดแล้ว แต่มีโอกาสสูงที่จะมีนักฆ่าอีกกลุ่มซุ่มรออยู่ตามเส้นทางกลับเกาซาน “เรากำลังจะไปไหน” “กลับเข้าเกาซาน และต้องกลับให้ได้ก่อนมืด” “แต่ทางนี้ไม่ใช้ทางกลับเข้าเมือง” หยางจิวหรงยิ่งสับสนเพราะเขาขี่ม้าลัดเลาะไปตามเส้นทางเก่าที่ไม่ค่อยมีคนสัญจร สายตาของเขายังจ้องมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ส่วนนางเองก็เริ่มใจคอไม่ดีเพราะเส้นทางมีแต่จะรกชัฏมากขึ้นเรื่อยๆ “คุณหนูสกุลใหญ่โตอย่างเจ้ามาทำอะไรที่ร้านน้ำชานอกเมือง” เขาเริ่มสอบสวนด้วยน้ำเสียงดุดัน “คิดให้ดีก่อนตอบ” “เบื่อ เลยมาเที่ยว” “ช่างบังเอิญเสียจริง พอเจ้ามาเที่ยว พวกนักฆ่าก็โผล่มา” “แล้วไง ท่านโดนไล่ฆ่าแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า” หยางจิวหรงด่ากลับทันที “อยากโดนต่อยรึไง พูดให้มันดีๆ หน่อยนะเจ้าคะ ถ้าจะหาเรื่องก็ใช้สมองคิดหน่อยสิ คิดสิเจ้าคะคิด ข้าเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ เดินทางมาเหนื

Copyright@2018สงวนลิขสิทธิ์หนังสือเล่มนี้ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอกเนื้อหา ภาพประกอบ รวมทั้งดัดแปลงเป็นแถบบันทึกเสียง ตลับวีดีทัศน์หรือเผยแพร่ด้วยรูปแบบและวิธีการอื่นก่อนได้รับอนุญาตบทที่ 5 งานเลี้ยงวันที่สองเดือนยี่ถือเป็นวันมังกรเชิดหัว ตามธรรมเนียมจีนถือว่าเป็นวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ สรรพชีวิตตื่นจากฤดูหนาวอันโหดร้าย พญามังกรจะเริ่มเคลื่อนไหวถือเป็นวันเริ่มต้นทำงานในไร่นา ปีนี้ค่อนข้างพิเศษเพราะวังหลวงจัดละครงิ้วและมีงานเลี้ยงพระราชทานให้เหล่าขุนนาง มหาเสนาบดีหยางกงพร้อมด้วยบุตรชายทั้งสามรวมทั้งหลานๆ มาร่วมงานด้วย หยางกงวางแผนให้หลานสาวอวดความสามารถด้านดนตรี จึงสั่งให้หยางจิวหรงนำพิณหงส์จรัสแสงติดตัวมาด้วย “คำนับท่านหยางกง เชิญตามข้าน้อยมาทางนี้”กงกงรับหน้าที่เป็นผู้นำทางและเชื้อเชิญหยางกงกับลูกหลานอย่างนอบน้อม ตระกูลหยางมีอำนาจวาสนายิ่งใหญ่ ก้าวไปทางใดก็มีแต่คนเคารพนบนอบหยางเส้าหมิงซึ่งเพิ่งรับตำแหน่งเป็นราชองครักษ์ก็พลอยยืดอก แต่งกายเต็มยศในมือถือง้าวจันทร์เสี้ยวคมกริบ ก้าวเคียงคู่บิดาและท่านอาทั้งสอง ส่วนหยางจิวหรงและน้องที่โตพอรู้ความแล้วพากันเกาะติดอยู่ก

“ว่าไง... ยัยเปี๊ยก”ยัยเปี๊ยก?เมื่อนางหันหน้ามา จ้าวเฉินฟงก็ปล่อยมือแทบจะทันที เขาสวมชุดแตกต่างจากครั้งที่ทั้งสองพบกันนอกวัง ซึ่งชุดสีน้ำเงินนั้นเทียบไม่ได้เลยกับชุดปักลวดลายมังกรละเอียดลออ เหมี่ยน[1]ที่เขาสวมบ่งบอกฐานะไม่ธรรมดา เมื่อรวมเข้ากับท่วงท่าสง่าผ่าเผย เต็มเปี่ยมด้วยเสน่ห์ตามแบบฉบับบุรุษเพศวัยฉกรรจ์ ทำให้เขาน่าเกรงขามยิ่ง หยางจิวหรงฉีกยิ้มตาหยีตามที่มารดาสอน จากนั้นก้าวถอยเล็กน้อยเพราะรูปร่างสูงใหญ่กำยำเสียจนยืนบังตัวนางเสียมิดใครหนอ?ตามมารยาทอันดีงามแล้ว นางจะต้องเอ่ยชื่อและตำแหน่งของอีกฝ่ายพร้อมคำนับอย่างนอบน้อม หยางจิวหรงพยายามยิ้มเป็นมิตรขณะสบตาเขา ค่อยๆ มองดวงตาคมกริบคู่นั้น ไล่มายังจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักงามเหมาะเจาะ สันกรามของบุรุษหนุ่มมีรอยเคราคมเข้ม จุดเด่นคือสง่าราศีที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องสยบ นางจึงรู้สึกคุ้นๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง รอยยิ้มละมุนละไมตามแบบฉบับคุณหนูชั้นสูงหายวับในพริบตา“เจ้าบ้า... ไอ้...”หยางจิวหรงระลึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือที่ไหน นางจึงยั้งปากของตนเองได้ทันแล้วถลึงตาจ้องเหมือนจะกัดคอหอยคนตัวใหญ่ตรงหน้า ท่าทีของจ้าวเฉินฟงสุภาพและเป็นมิตรกว่าครั