All Chapters of บรรณาการแสนรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ขบวนม้าวิ่งออกไปนอกเมืองมุ่งสู่ขุนเขาและชายป่า จ้าวเฉินฟงสั่งให้ทหารองครักษ์รออยู่ที่เชิงเขา ส่วนเขาพานางควบม้าขึ้นไปยังทุ่งดอกไม้ป่า วันเวลาฤดูใบไม้ผลิช่วงนี้งดงาม ผืนป่าก่อเกิดตาน้ำ ซึมออกมาทีละเล็กทีละน้อยกลายเป็นสายธารเล็กๆ โขดหินฤๅขวางกั้นลำธาร น้ำใสราวกับกระจก“ของขวัญวันเกิด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เบื้องหน้าทั้งสองนั้นเป็นทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่หลากสีสัน มีฝูงผีเสื้อมากมายบินว่ายวนโดยที่มีร่างแกร่งกร้าวโอบเอวจากด้านหลัง หัวใจของหยางจิวหรงพลอยปลิดปลิวไปตามสายลมโบกโบย“สำหรับเจ้า”หัวใจของนางเต้นแรง ดั่งโลกทั้งใบระบายด้วยสีรุ้งประกาย นางยอมรับว่าดีใจ... ดีใจมาก“ขะ...ขอบพระทัยเพคะ” หยางจิวหรงนึกย้อนถึงช่วงเวลาแสนหวานชื่นนี้คราวใด นางก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา แม้จะเจ็บปวดเมื่อนึกถึงแต่มันก็เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือนไปจากใจเลยแม้แต่น้อย สมองยังจดจำทุกรายละเอียด จำได้กระทั่งว่าเขาอุ้มนางลงจากหลังม้าแล้วจูงมือตัดผ่านทุ่งดอกไม้บานสะพรั่งไปที่เชิงผา ที่ซึ่งสามารถมองลงมาเห็นเมืองหลวงของแคว้นจ้าวได้ทั้งเมืองราวกับมองลงมาจากสรวงสวรรค์สายลมแรงพัดโหมเข้าใส่หน้าผาไม่หยุด แต่หยางจิวหรงไม่กลั

นางไม่รู้หรอกว่านางเย้ายวนมากเพียงใดชายหนุ่มจุมพิตหว่างอกกลมกลึงและค่อยๆ ไต่นิ้วไล่ไปบนผิวขาวนวลกระจ่าง เขาช่างเคลื่อนไหวได้นุ่มนวลและอ่อนโยนขัดกับร่างอันใหญ่โตของเขามือหยาบกร้านประคองเต้าเด็กสาว จับปลายถันทั้งสองข้างแล้วบดคลึงด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ก่อนจะนำเข้าสู่อุ้งปากดูดดึงเบาๆ“อ๊ะ... อืม...” หยางจิวหรงคราง หอบหายใจแรงขึ้น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านไปหมด ความร้อนผ่าวจากอุ้งมือใหญ่เปิดกระแสรัญจวนวิ่งพล่านไปทั่วทุกเส้นประสาท นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียหลัก ร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวลึก สูญเสียการควบคุม ความคิดหมุนคว้างไปหมด เขาตวัดลิ้นลิ้มรสยอดอกสีชมพูหวานข้างหนึ่งแล้วย้ายไปอีกข้าง ดูดเลียและเคล้าคลึงอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งแข็งชูชันสู้ลิ้น“อึ่ก... อ๊ะ..”“รู้สึกดีสินะ”“ไม่ ไม่”“ปากแข็ง” เขาดูดกลืน ทำให้นางครางกระเส่าอย่างจำนน ไม่สามารถขัดขืนใดๆ ร่างกายของเขาเองก็เริ่มร้อนฉ่าแข็งเขม็ง ความเป็นชายกำลังรวดร้าวด้วยความต้องการ เขาลูบไล้และพลิกมือมากอบกุมก่อนจะใช้ปลายนิ้วสะกิดปลายถันถี่แรงในฉับพลัน ทำให้นางหลุดเสียงครางหวิวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่นางอับอายจึงยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงไว้แน่น

“ตอนนี้ไท่จื่ออยู่ที่ไหน” “สายของกระหม่อมเพิ่งยืนยันว่าไท่จื่อกำลังเตรียมตัวเสด็จไปจวนสกุลหยาง ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ซือหม่าจิ้งกระซิบขณะก้าวขึ้นรถม้าเพื่อเข้าวังพร้อมองค์ชายจ้าวลู่ อาศัยจังหวะตอนที่ไท่จื่อยังวุ่นอยู่กับงานแต่ง คนของซือหม่าจิ้งก็จะปลงพระชนม์ฮ่องเต้ และหยางกงจะจัดการปลิดชีพไท่จื่อเอง “ไท่จื่อมีคนในมือเท่าไร” “ไม่เกินห้าสิบ หน่วยทหารองครักษ์อยู่ในมือหยางเจี้ยนเฉิง พวกเขาจะไม่รับป้ายคำสั่งของไท่จื่อ” “แล้วคนของเราพร้อมแล้วใช่ไหม” “กระหม่อมเตรียมทหารไว้สามพัน รับรองว่าไม่มีผู้ใดฝ่าเข้ามาขัดขวางได้ทันแน่ หัวหน้าขันทีเฝ้าจับตาฮ่องเต้อยู่ ทรงอยู่เพียงลำพังกับพระสนมและนางกำนัลบางส่วน”“ดีมาก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ข้าจะให้น้องจิวหรงเข้าวังทันที”จ้าวลู่มั่นใจถึงสิบส่วนว่าวันนี้จะชิงอำนาจได้สำเร็จดั่งใจหวังไร้ช่องโหว่ เมื่อวานนี้สายของเขารายงานว่าจ้าวเฉินฟงพาหยางจิวหรงขึ้นไปชมทุ่งดอกไม้บนเขาอยู่ครึ่งค่อนวัน จ้าวลู่รู้เข้าก็หงุดหงิดรำคาญใจด้วยไฟหึง เร่งออกคำสั่งให้เริ่มลงมือตามแผนโดยทันทีเมื่อมาถึงวังหลวง ทหารองครักษ์

“วางอาวุธเดี๋ยวนี้แล้วพวกเจ้าจะรอด”“อย่าไปฟังมัน มัวรออะไรอีก ฆ่ามันเลย ใครฆ่าฮ่องเต้ได้ข้าจะให้รางวัล เสพสุขไม่รู้สิ้น”จ้าวลู่ตวาดดังสนั่นและกระโจนเข้าใส่จ้าวเฉินฟงอย่างห้าวหาญ ในขณะเดียวกันหยางเจี้ยนเฉิงกับหยางเส้าหมิง สองพ่อลูกซึ่งควบคุมหน่วยองครักษ์อยู่ที่ประตูวังทั้งสามชั้น ต่างเริ่มกระวนกระวายนั่งไม่ติด“ตอนนี้องค์ชายจ้าวลู่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วยัง”“เส้าหมิงใจเย็นๆ ป้ายคำสั่งเคลื่อนทัพอยู่ในมือพวกเรา แม่ทัพทั้งหลายก็อยู่ข้างเรา ต่อให้ไท่จื่อสั่งระดมทัพเข้าเมืองหลวงตอนนี้ก็ไม่ทันกาลแล้ว องค์ชายจ้าวลู่ชนะแน่นอน”สองพ่อลูกคุยกันไม่ขาดคำ ถนนทุกสายที่มุ่งตรงสู่วังหลวงก็เต็มไปด้วยทหารสวมชุดเกราะพร้อมอาวุธครบมือ ทหารเหล่านี้มาจากทุกหัวเมืองและเคลื่อนกำลังจากคำสั่งตราราชลัญจกร จู่ๆ อำนาจทางทหารถูกยึดคืนไปเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดี หยางเจี้ยนเฉิงหน้าซีดเผือดเพราะหากมีตราคำสั่งจากฮ่องเต้ก็หมายความว่าแผนล้มเหลวแล้ว“ไหนท่านปู่มั่นใจว่ากำลังทัพอยู่ในมือเราไงท่านพ่อ!”“เราถูกตลบหลัง”“ปิด! ปิดประตูวัง อย่าให้พวกมันเข้ามาได้ พวกมันเป็นกบฎ”หยางเส้าหมิงเดือดดาลจนแทบคลั่ง กว่าพวกทหารจะปิดปร

ระยะทางเหลืออีกเพียงไม่กี่หัวถนน นางก็จะกลายเป็นคนของเขาแล้ว หยางจิวหรงหลับตาลงเพื่อสงบใจแต่ก็ยังรับรู้ได้ว่ามีอันตราย จนกระทั่งเสียงดาบปะทะกันและเสียงกรีดร้องก็ตอบทุกอย่าง“คุ้มกันเกี้ยวเจ้าสาว!” ตันหยงร้องตะโกน ขบวนเจ้าสาวหยุดนิ่งอยู่กับที่ พวกทหารกระชากดาบพร้อมต่อสู้ “จิวหรง! รีบหนีเร็วเข้า อย่าไปที่วังอี๋เซียน” หยางเส้าหมิงควบม้าตรงดิ่งเข้ามาในสภาพเลือดท่วมตัว แต่แววตายังคงเหี้ยมหาญดุดัน บุกตะลุยเข้ามาไม่หยุดแม้ว่าทหารจะควบม้าเข้าขวางก็ตามเขาตะโกน “งานแต่งจอมปลอม มันเป็นกับดัก!!” หยางจิวหรงตัวแข็งทื่อขณะที่มือของพี่ชายกระชากม่านประตูเกี้ยวออกแล้วลากนางออกมา พร้อมกับฟาดดาบใส่ทหารที่กลุ้มรุมเข้ามาทำร้าย นางถึงได้รู้ตัวว่าเสียงกรีดร้องที่ได้ยินเป็นเสียงของนางเอง ดวงตาคู่งามเบิกกว้างเมื่อหน้าอกของพี่ชายถูกดาบแทงทะลุ เลือดอุ่นๆ กระเด็นเปื้อนแก้มนาง มันคือฝันร้ายอันบ้าคลั่ง มีใครบางคนรวบตัวนางจากด้านหลังแล้วยกตัวลอยขึ้น แต่นางดิ้นหลุดแล้วพยายามโผเข้าหาพี่ชาย แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย หยางจิวหรงถูกล้อมและติดกับอยู่ในน้ำตา หยางเส้าหมิงยังคงพยายามดึงแขนน้องส