บททั้งหมดของ บรรณาการแสนรัก: บทที่ 61 - บทที่ 70

นั่นเองที่หยางจิวหรงหมดเรี่ยวแรงล้มลงและสะอื้นออกมาสุดเสียง แววตาของนางสิ้นหวังมึนงง จะอยู่หรือตายก็มีค่าเท่ากันทหารแก่ๆ ที่รับหน้าที่ขนศพไปทิ้งนั้นสังเกตเห็นเด็กสาวจึงหยุดลาเทียมเกวียน หยางจิวหรงก็ไม่แยแสใดๆ เอาแต่นั่งเหม่อข้างศพมารดากับน้องๆ เหมือนคนไร้วิญญาณ“ข้าแซ่จาง ชื่อหวง” เขาแนะนำตัวอย่างสุภาพ “ฮูหยินที่ล่วงลับไปแล้วเคยให้เงินเมียข้าพาลูกชายไปหาหมอ เขาถึงได้รอดตาย”“...”“คุณหนูไม่สบายรึเปล่า”หยางจิวหรงส่ายศีรษะอย่างไม่สามารถพูดอะไรได้ นางมองฝ่ามือเล็กๆ ของน้องห้อยตกลงมาจากเกวียนบรรทุกศพ เห็นสร้อยเชือกถักที่ข้อมือเล็กจ้อยนั้น หยางจิวหรงจึงนอนลงอย่างช้าๆ เป็นกิริยาแห่งความสิ้นหวัง ยอมจำนน“คุณหนูมีญาติพี่น้องที่ไหนบ้าง ข้าจะไปส่ง”“...” เขาถาม แต่นางก็ยังนิ่งเหมือนตาย น้ำตาไหลเปื้อนใบหน้า“บริเวณนี้มีแต่พวกโจร หญิงสาวหน้าตาหมดจดเช่นท่านไม่ควรอยู่ตรงนี้”“ข้าอยากตาย... ตายแล้วก็จะไม่เจ็บปวด”ในที่สุดนางก็พูดออกมาจนได้ จางหวงเป็นชายร่างผอมตัวเล็กๆ ใบหน้าหยาบกร้านเหี่ยวย่นทั้งที่อายุไม่ถึงห้าสิบ เขาหยิบเสื่อห่อศพมาคลุมร่างนางไว้แล้วอุ้มขึ้นไปบนเกวียน “ไปฝังศพพวกเขาก่อนเถอะ แล้ว

“โชคดีเหลือเกินที่องค์ชายจ้าวลู่ไม่สนพระทัยข้า ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องถูกกักขังไปจนแก่ตายแน่”เจียวเจียวยิ้มเยาะขณะเก็บตัวเพื่อไหว้ทุกข์ให้บิดา มีกำหนดระยะถึงสามปี อู๋ซวงซึ่งเปลี่ยนเป็นไปคนเงียบขรึมกำลังนั่งพนมมืออยู่เบื้องหน้าโลงศพ เคียงข้างเสิ่นเหนียงจื่อซึ่งโศกเศร้าที่ต้องสูญเสียสามีไป หนำซ้ำบุตรชายคนเดียวอย่างซือหม่าเทียนสงก็ถูกย้ายเข้าไปทำหน้าที่เล็กๆ ในวังเพื่อให้อยู่ในสายตาของฝ่ายจ้าวเฉินฟง หรืออีกนัยหนึ่งคือเป็นตัวประกันไม่ให้ซือหม่าจ้าวคิดบังอาจอีก ทุกคนในจวนสกุลซือหม่าต่างรู้สึกไม่มั่นคงจากภัยราชสำนัก “สกุลหยางล่มไม่เป็นท่าไปแล้ว เหลือเพียงหยางจิวหรงที่ยังหาตัวไม่พบ ข้าได้ข่าวว่าไท่จื่อทรงสั่งให้ควานหาทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียว ส่วนองค์ชายจ้าวลู่ก็กลายเป็นนักโทษ ถ้าเกิดว่าองค์ชายนึกเหงาขึ้นมาแล้วทูลขอให้เจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ เฮ้อ คิดๆ ดูแล้วพวกเจ้าก็น่าสงสารนะ นี่แหละหนาที่เขาว่าพวกเชื้อพระวงศ์ร้ายยิ่งกว่าเสือ คนหนึ่งถูกตามล่า อีกคนก็ถูก...” เจียวเจียวแกล้งเอ่ยกระทบน้องสาว อู๋ซวงก็ยังนั่งนิ่งเงียบ เจียวเจียวประชดไม่สนุกแล้วจึงปักธูปแล้วสะบัดไปห

บทที่ 18 ล่อลวง ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่จ้าวเฉินฟงก็ยังหาตัวนางไม่พบ วังอี๋เซียนแห่งนี้ดูอึมครึมราวกับมีพายุหมุนวนอยู่ตลอดเวลา เสิ่นฟงอี้ก้าวผ่านประตูเข้ามาในวังอี๋เซียน ตามทางเดินและรูปปั้นสิงโตในสวนมีหยาดฝนที่เพิ่งหยุดตกไปหมาดๆ พร่างพรมไปทั่วทุกๆ ที่ราวกับน้ำตา ตันหยงเป็นผู้ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่นัก และแอบเตือนว่าสถานการณ์ในวังอี๋เซียนตอนนี้ตึงเครียดเป็นอย่างยิ่ง “ข้าต้องการพบพระองค์” “เชิญตามข้ามาทางนี้” ตันหยงแจ้งความคืบหน้าสั้นๆ ว่าในวังเริ่มเข้าสู่ความสงบแล้ว ส่วนอาการประชวรของฮ่องเต้ยังพอจะประคองไปได้อีกสักพัก เหลือก็แต่เพลิงโทสะของเจ้าของวังอี๋เซียนที่ยังลุกโชน เสิ่นฟงอี้เคาะประตูห้องทรงงานที่เปิดแง้มอยู่ แม้จะยืนอยู่ด้านนอกแต่รับรู้ได้ถึงความบ้าคลั่งที่แผ่กระจายออกมา“ไท่จื่อ กระหม่อมเสิ่นฟงอี้ขอเข้าเฝ้า”จ้าวเฉินฟงยืนนิ่งอยู่ที่ริมหน้าต่างเหมือนไม่ได้สนใจฟัง สายตาคมกร้าวคอยมองนกพิราบสื่อสารที่จะบินเข้ามาและเงี่ยหูฟังรายงานทุกความเคลื่อนไหว ในขณะเดียวกันรอบตัวก็เต็มไปด้วยขวดเหล้าว่างเปล่าเกลื่อนพื้น เขาดูอ่อนเพลีย หนวดเคราขึ้น

“จิวหรง... ข้าใจแทบขาดเมื่อรู้ข่าวเจ้า” “พี่อู๋ซวง” “ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องร้องไห้นะ ข้าจะดูแลปกป้องเจ้าเอง” อู๋ซวงสวมกอดพลางร่ำไห้เวทนา ลูบเนื้อลูบตัวและน้ำตาตกเป็นสายเมื่อเห็นความงดงามของหยางจิวหรงยับเยินไม่เหลือดีจากเรื่องสะเทือนใจ “มือเจ้า... โธ่ เจ็บมากไหม ข้าจะหายาที่ดีที่สุดมาให้เจ้า” “ข้าไม่เป็นไร ข้าทนได้ พวกสาวใช้ช่วยทำแผลใส่ยาให้แล้วเดี๋ยวมันก็หาย”“เฮ้อ แผลเป็นที่เกิดอยู่บนร่างกายมันจะหายเองได้ ยิ่งทายามันยิ่งหายเร็ว แต่แผลใจนี้สิต้องใช้เวลานานที่จะให้หาย หรืออาจจะไม่มีวันหายเลย”จู่ๆ อู๋ซวงก็มีอาการคลื่นเหียน ใบหน้าของนางซีดขาวและต้องพักสูดหายใจเข้าลึกๆ ดูทรมานไม่น้อย หยางจิวหรงจึงเป็นฝ่ายไต่ถามด้วยความเป็นห่วง“พี่อู๋ซวงไม่สบายหรือ” “ข้าไม่เป็นไร... ข้าเพียงแต่... สะเทือนใจเพราะเรื่องของเจ้า... น้องสาวที่น่าสงสาร เจ้าจะต้องยืนหยัดมีชีวิตต่อไป อย่าได้ยอมแพ้เด็ดขาดนะ” อู๋ซวงซับน้ำตาอย่างนิ่มนวลและแย่งช้อนจากสาวใช้มาถือเอง “ข้าจะป้อนโจ๊กให้เจ้าเอง เจ้าต้องบำรุงตัวเองมากๆ เจ้ายังมีข้า ยังมีพี่เทียนสง ท่านปู่ก็ยังอยู่ เจ้าไม่ต้องกลัวนะ สักวั

บทที่ 19 แรงแค้นของหญิงคนหนึ่ง ซือหม่าเทียนสงนั่งรออยู่ในห้องข้างๆ พยายามครุ่นคิดถึงญาติจากหลิวไถที่อู๋ซวงอ้าง ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย เขาจึงลุกขึ้นเดินวนไปมาในห้อง หลิวไถอยู่ห่างจากเกาซานต้องใช้เวลาเดินทางไม่ต่ำกว่าสิบวัน แต่เหตุการณ์ก่อกบฏเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อสี่ห้าวันนี้เอง อู๋ซวงโกหก? ซือหม่าเทียนสงก้าวพรวดเดียวไปที่ประตู เปิดผางออกมาเจอบ่าวของอู๋ซวงยืนรอรับใช้ เขาจึงเค้นถามทันที “ญาติที่อู๋ซวงพามาพบจิวหรงเป็นใคร ชื่ออะไร มาจากไหน” “เอ่อ... เอ่อ... คือว่า” ชายหนุ่มฟาดมือใส่แล้วตะคอก “ตอบ!” “นางชื่อกู้เหม่ย กู้เหม่ยขอรับ” “กู้เหม่ย...” ซือหม่าเทียนสงทวนชื่อก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น ใจหายวาบ “กู้เหม่ย แม่เล้าแห่งหอเขียวมรกตน่ะรึ ระยำเอ้ย!”เขาขยุ้มคอเสื้อบ่าวอย่างแรงแล้วผลักทิ้ง ก่อนจะเดินปึงปังตรงดิ่งไปที่ห้องเพื่อหยุดหยางจิวหรงทันที แต่เมื่อเขาไปถึงทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว อู๋ซวงกำลังชื่นชมรอยนิ้วโป้งที่ประทับลงบนสัญญาขายตัว ใกล้กันนั้นกู้เหม่ยกำลังนับเงินส่งให้อู๋ซวง เหม่ยเหนียงนั่งหาวอย่างเบื่อๆ ส่วนสาวใช้อีกสองคนยึดร่างหยางจิวหรงไว้กับโ