All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่หลิวอวี้ลู่เข้ามาอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันทำให้นางต้องปรับตัวแทบทุกด้านภายในเรือนส่วนตัวที่เสนาบดีไป๋จัดไว้ให้ ทุกอย่างล้วนหรูหราเกินกว่าที่หญิงสาวจากเมืองเล็กอย่างนางเคยพบเห็นมาก่อนเรือนที่นางและมารดาพักนั้นตั้งอยู่ริมสวนบัวอันงดงาม กลางวันได้ยินเสียงน้ำไหลจากธารเล็กที่ต่อจากสระบัว ดอกบัวหลากสีผลิบานสะพรั่งราวสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมจาง ๆ ของกล้วยไม้ที่แขวนไว้รอบเรือนลอยคลุ้งตลอดวัน ผ้าม่านแพโปร่งสีครีมอ่อนปลิวไหวตามลม เครื่องเรือนทุกชิ้นทำจากไม้หวงฮวาราคาแพง มุมห้องมีกระถางหยกบรรจุดอกเหมยหอมละมุนที่ผลัดกันเบ่งบานรับอรุณ ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตโดยมีบ่าวไพร่ดูแลไม่ขาดการออกไปข้างนอกสำหรับหลิวอวี้ลู่จึงกลายเป็นเรื่อง ‘ต้องพิจารณา’ มากกว่าเรื่อง ‘ต้องห้าม’ เพราะทุกครั้งที่ออกไป จะมีทหารฝีมือดีของเสนาบดีไป๋ ติดตามไปไม่น้อยกว่าสามคน ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านศึกมาแล้วทั้งสิ้น มีสายตาเฉียบคมและฝีเท้าที่รวดเร็วจนแทบไร้เสียงยามเคลื่อนไหว พวกเขามิได้ติดตามเพื่อตรวจตราหรือควบคุม แต่มันคือคำสั่งตรงจากเสนาบดีไป๋ให้คุ้มกันความปลอดภัยของนางแ

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเบาแต่หนักแน่นดังขึ้นจากด้านนอกก่อนที่ชายในชุดตัวยาวสีขาวแกมฟ้าจะก้าวเข้ามาในเรือนสมุนไพร ‘จ้าวอี้เหิง’ ดวงหน้าของเขาสงบนิ่งงดงามราวสตรี ผิวขาวเนียน ดวงตาเรียวยาวแฝงแววลึกล้ำคล้ายผู้เข้าใจโลกมากกว่าวัย เขาสูงพอ ๆ กับไป๋หยางเจ๋อ หากแต่รูปร่างกำยำและแข็งกร้าวน้อยกว่าหาก ‘ไป๋หยางเจ๋อ’ คือบุรุษที่เปรียบได้กับปีศาจในสนามรบ ดุดัน เยือกเย็นและน่าหวาดหวั่น ‘จ้าวอี้เหิง’ กลับเป็นดั่งเซียนขาวสะอาดที่ก้าวออกมาจากหิมะต้นฤดู ใบหน้าไร้มลทิน ท่วงท่าสงบเยือกเย็นจนผู้คนอดเคารพไม่ได้ หลิวอวี้ลู่รีบลุกขึ้น ค้อมศีรษะคารวะอย่างงดงามตามแบบสตรีผู้ถูกอบรมมาอย่างดี“ขอคารวะท่านอาจารย์จ้าวอี้เหิง...ข้าน้อยชื่อหลิวอวี้ลู่เจ้าค่ะ”น้ำเสียงของนางอ่อนโยน ชัดถ้อย และเต็มไปด้วยความเคารพแม้ภายนอกสงบนิ่งแต่ภายในหัวใจกลับปั่นป่วนเล็กน้อยเดิมทีนางเคยคิดว่าหมอผู้มีชื่อเสียงถึงเพียงนี้ควรเป็นชายสูงวัยผมแซมขาวมีแววตาเมตตาแบบอาจารย์เซี่ยว ทว่าบุรุษตรงหน้า…กลับอ่อนวัยกว่าที่คาดไว้มากอาจมีอายุไล่เลี่ยกับพี่หยางหมิงของนางด้วยซ้ำจ้าวอี้เหิงไม่ได้ตอบรับคำคารวะในทันที เขาเพียงยกกาน้ำชาเคลือบขาวขึ้นอย่างนิ่

ยามเย็นปกคลุมไปด้วยแสงอาทิตย์สีส้มทองที่ค่อย ๆ คลายความร้อนของวันลง เงาของไม้พุ่มสมุนไพรทอดยาวบนพื้นหินเรียบ เสียงจิ้งหรีดเริ่มขับขานเบา ๆ เคล้ากับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากใบยาหลายชนิดในเรือนเพาะชำจ้าวอี้เหิงยืนอยู่ข้างโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยสมุนไพรหลากสี เขาสอนหลิวอวี้ลู่ให้สังเกตความแตกต่างระหว่างใบ ราก กลิ่น และสีของพืชแต่ละชนิดด้วยน้ำเสียงเรียบสงบแต่ชัดถ้อยคำ มือใหญ่แตะที่รากแห้งสีเหลืองซีด“นี่คือ หวงฉี ใช้บำรุงกำลัง ฟื้นร่างกายจากโรคเรื้อรัง”“กลิ่นจะขมอ่อน หากชื้นเกินไป ฤทธิ์ยาจะลดลง”หลิวอวี้ลู่ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำของอาจารย์ ในมือเล็กถือสมุดบันทึกวาดภาพร่างพืชสมุนไพรลงอย่างคล่องแคล่ว ปลายพู่กันเคลื่อนไหวเร็วแต่เส้นสายกลับอ่อนช้อยงดงาม ดึงเอกลักษณ์สำคัญของพืชออกมาได้ครบถ้วน ทั้งรูปทรงของใบ เส้นกิ่ง และสัดส่วนของราก เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือคนที่คุ้นเคยกับการวาดเครื่องประดับละเอียดอ่อนจ้าวอี้เหิงเหลือบมองผ่านไหล่นางดวงตาคมทอประกายบางอย่างเมื่อเห็นลายเส้นเรียบง่ายแต่มีชีวิตชีวา เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ฝีมือวาดไม่เลว” เสียงเรียบ ทว่ามีรอยชื่นชมแฝงอยู่“วาดได้เร็ว แต่ยังคงงามครบถ้

แสงดาวสาดลอดผ่านหน้าต่างกระจกใสเข้ามาในห้องหนังสือ เงาตะเกียงบนโต๊ะเขียนหนังสือกระเพื่อมเบา ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน กลิ่นหมึกและกระดาษเก่าอบอวลปะปนกับความเงียบสงัดที่ชวนให้ใจสงบอย่างประหลาดหลิวอวี้ลู่จรดพู่กันลงบนแฟ้มบันทึกอาการผู้ป่วยอย่างตั้งใจ ปลายนิ้วขยับอย่างมั่นคง ข้างกายมีจ้าวอี้เหิงนั่งตรวจบันทึกอีกชุดหนึ่ง คอยช่วยแก้ถ้อยคำและเรียบเรียงภาษาบางตอนให้กระชับขึ้น เสียงพู่กันเสียดสีกระดาษเป็นจังหวะช้า ๆ ก่อนที่เสียงทุ้มของเขาจะดังขึ้น ทำลายความเงียบสงัดนั้นอย่างนุ่มนวล“หลิวอวี้ลู่…” เขาหยุดไปชั่วครู่ สายตายังคงจับอยู่ที่ตัวอักษรตรงหน้าแต่ใจกลับล่องลอย“เจ้า…รู้สึกหรือไม่ ว่าพวกผู้ใหญ่อาจกำลังจับคู่เราสองคนอยู่?”ถ้อยคำฟังดูคล้ายคำถามลอย ๆ หากหัวใจของเขากลับเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม จ้าวอี้เหิงไม่ใช่คนโง่เขลาเขามองออกชัดเจนว่ามารดาของตนเอ็นดูสตรีตรงหน้ามากเพียงใดและทุกครั้งที่นางอยู่ใกล้เขาโดยไม่ทำให้เขาหวาดระแวง อึดอัด แต่กลับตอบรับไมตรีของนางเป็นอย่างดีรอยยิ้มของมารดาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกคราหลิวอวี้ลู่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างสงบนิ่ง ดวงตาคู่นั้นใสและนิ่งราวผิวน้ำยามไร้ลม“ข้าก็รู้

หลิวอวี้ลู่วิ่งสุดแรงจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงหินเย็นเฉียบ ทางหนีสิ้นสุดลงตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ราวกับนับเวลาถอยหลังแต่หลิวอวี้ลู่เพียงถ่วงเวลาอย่างสงบเพราะเห็นเงาคนคุ้นเคยด้านหลังของนักฆ่า ชายชุดดำสองคนปรากฏตัวตรงหน้าดวงตาไร้แววเมตตาดาบในมือถูกยกขึ้นสูง สะท้อนแสงจันทร์เป็นเส้นคมเย็นเยียบ“จบกันตรงนี้ล่ะ!!”ฉับ! ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลังอย่างเงียบงันราวภูตผี ‘อวี๋หง’ ที่ตั้งใจหาช่องว่างช่วยเหลืออย่างระมัดระวัง ก็ฉวยโอกาสนั้นเข้ามาจากด้านหลัง มือหนึ่งคว้าดาบปาดฉับเดียวเข้าที่ลำคอชายชุดดำด้านขวาเลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดราวสายน้ำพุ ยังไม่ทันที่ร่างนั้นจะล้มนางหมุนตัว แทงดาบอีกเล่มทะลุจากแผ่นหลังอีกคน ปลายคมดาบโผล่ออกมาจากหน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจเสียงหายใจขาดห้วงดังแผ่วก่อนร่างนักฆ่าจะทรุดลงแน่นิ่งไร้ชีวิตทุกอย่างจบลงในชั่วพริบตา“คุณหนู รีบกลับไปทางเดิมเถิดเจ้าค่ะ!”อวี๋หงหันมาร้องเตือน หลิวอวี้ลู่รีบวิ่งกลับไปหาจ้าวอี้เหิงที่ยังไม่หมดสติ แต่ใบหน้าของเขาเริ่มซีด พร้อมกับเสี่ยวมี่ที่ใช้ผ้ากดห้ามเลือดที่แผ่นหลังกว้างของเขา“คุณหนู!!” เสี่ยว