All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

หลิวอวี้ลู่หันกลับมาอย่างช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำจนแทบมองไม่เห็นสีอื่น ริมฝีปากสั่นระริก ราวกับเพียงเอ่ยคำต่อไปก็จะทำให้หัวใจแตกเป็นเสี่ยง“แล้วถ้าลูก...ขอร้องล่ะเจ้าคะ”เสียงนั้นเบาจนแทบกลืนหายไปกับลมหายใจ“ขอร้องให้ท่านแม่เลิกกับเขา ขอร้องให้เราอยู่กันเหมือนเดิม”น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดแต่แววตากลับยังพยายามส่องแสงแห่งความหวังสุดท้าย“ขอร้องให้ท่านแม่อยู่ในแคว้นเหอกับลูกอยู่ในบ้านหลังนี้...เหมือนเมื่อก่อนที่เรามีเพียงกันและกัน”แววตาของนางเต็มไปด้วยความหวังสุดท้าย ความหวังที่มารดาจะเลือก ‘นาง’ เหมือนทุกครั้ง... เลือกลูกมากกว่าชายคนนั้นแต่คำตอบของหลิวลู่จวี่กลับทำลายทุกสิ่งลงในพริบตา“แม่ขอโทษ...” เสียงนั้นพร่า สั่นสะเทือนจนแทบไม่อาจเปล่งออกมา“แต่แม่ต้องกลับไปเมืองหลวง... กลับไปที่ตระกูลไป๋”หลิวลู่จวี่หลับตาแน่น นางรู้ดีว่าตนเห็นแก่ตัวเพียงใด รู้ดีว่ากำลังผลักลูกออกจากหัวใจของตนเองแต่ความแค้นหลายสิบปี ความเจ็บปวดที่ฝังลึกทำให้นางไม่อาจหันหลังกลับได้คำว่า “แม่ต้องกลับไป” มันไม่ต่างจากมีดที่คมที่สุดในโลก ฟันลงกลางหัวใจของหลิวอวี้ลู่จนแหลกละเอียดไม่เหลือแม้แต่เศษซากหญิงสาวยืนนิ่งราวกับวิญญาณถ

สายฝนกระหน่ำลงมาจนทั้งถนนเปียกชุ่มไปหมด หลิวอวี้ลู่เดินช้า ๆ ท่ามกลางความมืดและเสียงฟ้าร้อง เสื้อผ้าที่แนบลู่ไปกับร่างทำให้นางหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน แต่ถึงอย่างนั้นเท้าของนางก็ยังไม่หยุดก้าว เพราะในใจมีเพียงจุดหมายเดียว เมื่อร่างบางเดินมาหยุดหน้าร้านสุราที่ปิดสนิท เสียงฝนที่กระทบหลังคากลบเสียงสะอื้นของนางจนแทบไม่ได้ยิน มีเพียงแสงตะเกียงจากหน้าต่างชั้นสองที่ลอดออกมาเป็นริ้ว ๆ ราวกับแสงแห่งความหวังที่คอยนำทางให้หัวใจของคนสิ้นความหวัง ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูแผ่วเบาในความเงียบยามค่ำคืน ไม่นานนัก หงเว่ยเปิดประตูออกมาพร้อมตะเกียงในมือ แสงส้มอ่อนสะท้อนให้เห็นหญิงสาวในชุดเปียกชุ่ม ผมเปียกชื้นติดกรอบหน้า ดวงตาแดงช้ำจนเขาแทบไม่เชื่อว่านี่คือคุณหนูหลิวอวี้ลู่ผู้ที่เคยสดใสและมีรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอ “คุณหนูหลิวอวี้ลู่!?” เขาอุทานอย่างตกใจ แล้วรีบร้องเรียกผู้เป็นนายที่อยู่ชั้นสองเสียงดัง “ท่านหยางหมิง!! คุณหนูหลิวอวี้ลู่มาขอรับ!” แล้วหันมาประคองหญิงสาวเข้ามาหลบฝนด้านในด้วยสีหน้าร้อนรน “เกิดอะไรขึ้นขอรับ!? ทำไมถึงตากฝนออกมาแบบนี้...” เสียงฝนกระหน่ำราวกับจะกลบล้างทุกเสียงในโลก ไป๋หยางเจ๋อว

ไป๋หยางเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจเพียงว่านางอยากให้เขานอนอยู่ข้าง ๆ เพื่อปลอบโยนความเสียใจ จึงยื่นมือไปลูบเส้นผมนุ่มของนางเบาๆ ริมฝีปากยกยิ้มอ่อนโยน “ได้สิ คืนนี้พี่จะนอนเป็นเพื่อนน้องเอง” แต่ในยามที่ปลายนิ้วเขาแตะข้างแก้ม นางกลับหลับตาลงช้า ๆ ลมหายใจแผ่วพร่าคล้ายจะสั่นสะท้าน ความเงียบระหว่างทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็นอุณหภูมิร้อนรุ่มที่เอ่อท้นขึ้นกลางอก แสงตะเกียงลอดผ่านผ้าม่านบางพลิ้ว สาดแสงต้องผิวเนียนของนางให้ละมุนราวหยกต้องแสงจันทร์ หลิวอวี้ลู่ลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตากลมโตพราวแสงเทียนที่ไหวอยู่ปลายห้อง ลมหายใจของนางแผ่วบางจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝนที่โปรยปรายอยู่ภายนอก นางขยับกายเข้าไปใกล้เขาทีละน้อย จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างตรงหน้า ไป๋หยางเจ๋อมองนางนิ่งราวกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจ แต่เมื่อปลายนิ้วเรียวของนางแตะข้างแก้มเขาเบา ๆ สัมผัสนั้นก็ทำให้ทุกกำแพงที่เขาพยายามสร้างไว้พังทลายลงอย่างรวดเร็ว “พี่หยางหมิง…” เสียงนางสั่นพร่าแต่แววตามั่นคง “…ได้โปรด ใช้ค่ำคืนนี้ร่วมกับน้องเถิดนะเจ้าคะ” คำขอแผ่วเบาดุจสายฝน แต่กลับสั่นสะเทือนดั่งเสียงฟ้าร้องในใจของเขา ไป๋หยางเจ๋อโน้มลง จูบริมฝีป

ไป๋หยางเจ๋อค่อย ๆ สอดนิ้วกลางเข้าไปในช่องทางรักของนาง เพียงนิ้วเดียวก็คับแน่นจนแทบจะขยับไม่ได้ แต่เขาไม่ได้รีบร้อน เพราะรู้ทันทีว่าหากไม่เตรียมพร้อมร่างกายของนางให้ดี…แก่นกายของเขาที่ใหญ่กว่านี้หลายเท่า นางคงไม่อาจรับไหว เขาค่อย ๆ ขยับนิ้วเข้าออกช้า ๆ ทุกจังหวะเต็มไปด้วยละมุนและความใส่ใจ เสียงทุ้มพร่าแผ่วกระซิบใกล้หูนาง ปลายจมูกคลอเคลียแก้มแดงระเรื่อจากเลือดฝาด “ลู่เอ๋อร์…อ้าขาให้พี่กว้างกว่านี้เถิด…” คำพูดแผ่วหวานแต่เร่าร้อนนั้น ทำให้ร่างน้อยตอบสนองอย่างเต็มใจ อวี้ลู่ค่อย ๆ ขยับขาออกกว้างตามคำขอของเขา ใบหน้าแดงเรื่อระรัวไปด้วยเลือดฝาด ร่างกายสั่นสะท้านจากความร้อนวาบที่ถูกปลุกเร้าดวงตากลมโตมองไปที่ริมฝีปากของเขา รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้าน ไป๋หยางเจ๋อชันตัวขึ้น โน้มตัวลงต่ำ ปลายจมูกซุกไซ้กลีบดอกไม้สวยได้รูป มือใหญ่แหวกกลีบดอกไม้ช้า ๆ ด้วยความระมัดระวัง ริมฝีปากเขาคลอเคลียทุกซอก ทุกมุมของร่างบาง ปลายลิ้นร้อนปะทะยอดเกสร ทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของอวี้ลู่เต้นแรงและสั่นสะท้าน นิ้วเรียวสอดเข้ามาอีกหนึ่ง นิ้วสองนิ้วบีบรัด ขยับเข้าขยับออกอย่างช้า ๆ แต่หนักแน่น ทุกแรงกระตุ้นส่งตรงถึง

ร่างสูงทิ้งน้ำหนักลงข้างร่างบาง เขานอนโอบกอดเอวเล็กแน่น มือหนายังคงลูบไล้แผ่นหลังและสะโพกกลมเบา ๆ ขณะที่หลิวอวี้ลู่ซบหน้าลงบนหน้าอกเขา ร่างทั้งสองสั่นสะท้านด้วยความพึงพอใจ“อวี้ลู่… ทุกอย่างของน้องงดงามไปหมด จนพี่ไม่อยากละสายตาเลย”ไป๋หยางเจ๋อไม่คิดจะถอนแก่นกายออกจากตัวนางง่าย ๆ แม้จะโอบกอดนางอย่างนุ่มนวล แต่เอ็นใหญ่ใต้ร่างกลับแข็งชันขึ้นมาเรียกร้องอย่างไม่หยุดหย่อน ความคับแน่นกระตุกไปทั่วร่างของหลิวอวี้ลู่ หน้าแดงผ่าวจนแทบไหม้ ร่างน้อยสะท้านทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว“ทะ…ทำไมของพี่หยางหมิง…ขะ…แข็งขึ้นมาอีกแล้วล่ะเจ้าคะ?”เสียงนุ่มสั่นพร่า เผยทั้งความเขินอายและความหวั่นไหวที่ซ่อนอยู่เพราะเขาเอาแต่ชมนางและมองนางอย่างร้อนแรงสายตาคมของเขาแฝงเลสนัยแบบนักล่า ดวงตาสีเข้มมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของนาง มือหนาลูบไล้เอวบางและแผ่นหลังเรียบด้วยสัมผัสที่ทั้งร้อนแรงและชวนให้หัวใจหลิวอวี้ลู่ละลาย“อวี้ลู่…” เขาแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ แววตาเว้าวอนราวกับพยายามเก็บอาการ แต่ความปรารถนาภายในร่างแทบคลั่ง“ตรงนั้นของพี่…ร้อน…ราวกับต้องการน้องอีกครั้ง…ถ้าน้องไม่ช่วย…พี่คงไม่อาจนอนหลับได้”หลิวอวี้ลู่หน้าแดงก่ำ