All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

เขาเคยคิดว่าการทำให้นางเจ็บปวดจะช่วยให้ความแค้นในใจเบาบางลงแต่ในวินาทีนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกลงโทษ มือแกร่งค่อย ๆ รวบเอวบาง ดึงร่างนางขึ้นมานั่งแนบตักอย่างแผ่วเบา สองมือประคองนางไว้ด้วยความระมัดระวังและแรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้เขาโน้มหน้าเข้าใกล้ริมฝีปากกดลงบนริมฝีปากของนางคราวนี้ไม่ใช่เพียงสัมผัสเบา ๆ แต่เป็นจูบที่โหยหาสตรีตรงหน้าอย่างลึกซึ้งจูบนั้นเริ่มจากสัมผัสอ่อนโยน แต่เพียงไม่กี่วินาที ร่างกายของหลิวอวี้ลู่และไป๋หยางเจ๋อก็เริ่มตอบสนองต่อกัน มือหนาค่อย ๆ ประคองเอวนางให้แนบชิดตนมากขึ้น ขณะที่นางโอบรอบลำคอแกร่งแน่น ริมฝีปากทั้งสองกดสนิทแนบชิดและเคลื่อนไหวประสานกัน ราวกับโลกวุ่นวายภายนอกทั้งหมดยุติลง เหลือเพียงหัวใจสองดวงที่ยังเต้นในจังหวะเดียวกันแม้จะเต็มไปด้วยบาดแผลที่ยังไม่อาจสมานไป๋หยางเจ๋อเป็นฝ่ายผละออกเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการแต่เพราะต้องการมองนางให้ชัด…ราวกับต้องย้ำกับตนเองว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ดวงตาคมที่เคยเย็นชาแดงเรื่อ แววสั่นไหวฉายชัดจนไม่อาจปิดบังเขามองใบหน้าอ่อนหวานนั้นราวกับกำลังขอร้องโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด“อวี้ลู่…” เสียงเขาแผ่วพร่าแตกต่างจากท

แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้า เหลือเพียงแสงจันทร์ที่เริ่มทอประกายลงมาจากฟากฟ้าอาบไล้ผ่านหน้าต่างและม่านบางให้ภายในเรือนศึกษา หลิวอวี้ลู่ค่อย ๆ จุดตะเกียงทีละดวงแสงไฟสีทองส้มสะท้อนกับผิวแก้วตาของนางจนดูราวกับมีแสงจันทร์อีกดวงซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น กลิ่นยาสมุนไพรลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องผสมกับกลิ่นไม้หอมที่จ้าวอี้เหิงมักเผาไว้ให้บรรยากาศสงบและอบอุ่นนางเดินไปนั่งข้างเตียงเขาอย่างเงียบ ๆ มือเรียวถือถาดเครื่องทำแผลไว้มั่น ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน“วันนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ… แผลยังตึงอยู่หรือไม่?”“ข้าได้ยินข่าวจากท่านหมอแล้วว่าแผลของท่านสมานตัวได้อย่างรวดเร็ว”รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้านาง เป็นรอยยิ้มที่เกิดจากความโล่งใจอย่างแท้จริง เมื่อนึกถึงตอนที่เสี่ยวมี่รีบวิ่งมาบอกข่าวว่าสมุนไพรที่นางแนะนำช่วยให้แผลของเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจ้าวอี้เหิงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหมอนอยู่บนเตียงเหลือบตามองนางผ่านแสงตะเกียง รอยยิ้มบางแตะมุมปากโดยไม่รู้ตัว“ยังตึงอยู่มาก…ขยับตัวทีไรเหมือนแผลจะแยกออกแต่ปวดน้อยลงแล้ว”“โชคดีที่ลูกศิษย์ของข้าตั้งใจเรียน จนปรุงยาได้ออกมาอย่างดี”เสียงเขานุ่มทุ้ม ฟังดูไม่เร่งร

หลิวอวี้ลู่นอนเอนกายในอ่างน้ำอุ่น กลีบดอกเหมยแห้งลอยเอื่อยตามผิวน้ำ ไอระเหยอุ่น ๆ คลอเคลียผิวกายจนเรือนร่างผ่อนคลายอย่างเชื่องช้า แสงเทียนสลัวสะท้อนผิวขาวนวลที่โผล่พ้นขอบอ่างเป็นระยะ ราวกับหยกที่ถูกไออุ่นโอบกอดนางยกต้นแขนที่ถูกกระชากไปชนเก้าอี้ขึ้นดูอย่างพิจารณา ปลายนิ้วแตะรอยช้ำจาง ๆ จากแรงผลักของไป๋หยางเจ๋อ หัวใจพลันสะดุดเพราะภาพแววตาเย็นชา แรงกดทับของฝ่ามือและลมหายใจร้อนผ่าวในระยะประชิดย้อนกลับมาพร้อมกันจนแผ่นหลังนางสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว‘เฮ้อ...ข้าอดเป็นห่วงพี่หยางเจ๋อไม่ได้เลย…’นางหลับตาลงอย่างครุ่นคิด แม้จะทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ แต่กลับห่วงใยบุรุษผู้นั้นจนเจ็บลึก แม้ความจริงนางจะตั้งใจไปหาเขาก่อนกลับเรือนทว่าเมื่อเห็นตะเกียงหน้าเรือนเขาดับสนิทนางก็ไม่กล้ารบกวนคิดว่าเขาคงหลับไปแล้วหรือไม่ก็แสร้งหลับเพื่อหลบหน้านางแต่น้ำอุ่นกลับไม่อาจกลบความว้าวุ่นได้ หัวใจยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ยิ่งคิดถึงภาพเขานั่งเงียบ ๆ ท่ามกลางความสูญเสีย นางก็ยิ่งรู้สึกแน่นอกสุดท้ายนางก็ลุกขึ้นจากอ่างหยดน้ำใสไหลตามแนวไหล่ลงสู่เอวก่อนจะซึมเข้าไปในผ้าห่มบางที่นางใช้เช็ดกาย เมื่อสวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าเนื้อบางแนบ

แสงแดดอ่อนโยนยามเช้าค่อย ๆ โปรยผ่านบานหน้าต่างไม้ เข้ามาแต้มแสงลงบนพื้นห้องที่สงบอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนของดอกเหมยหลิวอวี้ลู่ยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของไป๋หยางเจ๋อ ร่างในอ้อมแขนของเขาอบอุ่นและนุ่มนิ่มจนไม่อยากจะปล่อยให้หลุดจากอ้อมกอดแม้แต่วินาทีเดียว ไป๋หยางเจ๋อสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายอีกครั้งฝันที่นางหนีหายไป… หนีโดยไม่เหลียวกลับมามอง เขาเอื้อมมือลูบเส้นผมที่ปรกแก้มของนางออกช้า ๆ พลางพึมพำแผ่วเบา“เจ้าต้องอยู่กับพี่...ห้ามหนีพี่ไปไหนอีกนะ...”ถ้อยคำแผ่วพร่าดังแค่ในลำคอ แต่เต็มไปด้วยความยึดติดที่เจือด้วยความหวาดกลัวเขามองใบหน้าที่หลับใหลนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ นางช่างงดงามบริสุทธิ์ราวกับไม่รู้เลยว่าเพียงชื่อของนางก็สามารถทำให้ชายผู้หนึ่งเกือบสูญเสียสติได้เพียงใด หัวใจเขาปั่นป่วนทุกครั้งที่มองหน้านางเขาทั้งรักนางจนอยากปกป้อง แต่ก็เกลียดมารดาของนางจนอยากทำลายให้สิ้น เพียงแค่คิดภาพมารดาของเขาผูกคอตายในคุกด้วยความคับแค้นขณะที่อีกฝ่ายยังคงลอยนวล เสวยสุข เคียงข้างบิดาของเขาในคราบสตรีบริสุทธิ์ที่ไม่มีผู้ใดกล้าตั้งคำถาม ความแค้นนั้นฝังลึกในเลือด ลึกเกินกว่าจะลบเลือน“พี่ควรทำอย่างไรดี...”เสียง

เมื่อเสียงหัวเราะค่อย ๆ แผ่วลง หลิวอวี้ลู่ก็เอนกายพิงอกแกร่งของเขาอย่างสบายใจ แขนของไป๋หยางเจ๋อประคองนางไว้แนบแน่น“วันนี้พี่ไป๋หยางเจ๋อไม่ต้องไปทำงานหรือเจ้าคะ?”เขาส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งนุ่ม แม้ในใจจะพอเดาได้ว่านางมีธุระใด“แล้ววันนี้…น้องมีที่ต้องไปหรือไม่?”หลิวอวี้ลู่สบตาเขาอย่างไม่คิดปิดบัง“ตอนเย็นน้องจะไปเยี่ยมคุณชายจ้าวเจ้าค่ะ”ไป๋หยางเจ๋อไม่ได้เอ่ยสิ่งใด สีหน้าก็ยังสงบ ทว่าสายตาที่ไหววูบเพียงชั่วครู่ก็ไม่อาจรอดพ้นจากการสังเกตของนางได้ หลิวอวี้ลู่ยิ้มบางก่อนจะเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เช่นนั้น…พี่หยางเจ๋อไปกับน้องไหมเจ้าคะ?”“ไปด้วยกันนะ จะได้เห็นกับตาว่า…น้องอยู่ตรงไหน ทำอะไรบ้าง พี่หยางเจ๋อจะได้ไม่กังวลใจ”เพียงได้ยินเช่นนั้น แขนแกร่งที่โอบกายนางอยู่ก็เผลอกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ไป๋หยางเจ๋อก้มลงแนบหน้าผากกับนาง แววตาอ่อนลงอย่างไม่ปิดบัง รอยยิ้มบางแต้มอยู่ที่มุมปากเพราะรับรู้ได้ชัดเจนว่านางห่วงใยความรู้สึกของเขามากเพียงใด แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังแกล้งทำเสียงเคร่งขรึม“แล้วจะให้พี่ไปในฐานะใด?”หลิวอวี้ลู่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มละมุนปรากฏขึ้นบนใบหน้า