All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

บิดากับบุตรต่างเย็นชาใส่กันด้วยกำแพงในใจที่ไม่มีวันละลาย เสนาบดีไป๋รู้ดีว่าลูกชายห่างเหินกับตนเพราะเหตุใด...นั่นเพราะเขาไม่เคยแสดงความรักออกไป ทั้งที่ในใจลึก ๆ นั้น เขารักและภูมิใจกับบุตรชายคนนี้ยิ่งนัก เพียงแต่ทุกครั้งที่เห็นใบหน้า ดวงตา หรือรอยยิ้มของเขา ก็เหมือนได้เห็นเงาของ ‘ไป๋ชิวหลัน’ สตรีผู้ที่ใช้เล่ห์กลผูกมัดชีวิตเขาไว้จนไม่อาจหนีไป๋หยางเจ๋อหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและขมขื่น ราวกับความเจ็บปวดถูกบีบออกจากหัวใจทีละหยด“ท่านแม่ของลูก…ถูกขังอยู่ในคุกหลวง”คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเขาอย่างเย็นชา แต่ดวงตากลับสั่นไหวราวกับมีคลื่นพายุซัดอยู่ภายใน ไป๋หยางเจ๋อยกถ้วยชาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะวางลงอย่างแรงจนเกิดเสียงกระทบเบา ๆ“แต่ท่านยังมีแก่ใจให้ลูกมานั่งดื่มน้ำชา”“...ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก”มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันแฝงความเจ็บปวดเขาเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา สายตานั้นไม่ต่างจากคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ“ท่านยังคงใจร้ายกับท่านแม่ของข้า…อย่างที่เคยเป็นเสมอ”เสนาบดีไป๋นิ่งไปเพียงชั่วลมหายใจเดียว ก่อนสีหน้าจะกลับสู่ความสงบเย็นราวหินผาภายใต้ท่าทางนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าความรู้สึกผิด คว

พลั่ก!! พลั่ก!! พลั่ก!! เสียงกำปั้นกระแทกผนังหินดังสะท้อนกระหน่ำไปทั่วคุกหลวงแรงกระแทกแต่ละครั้งหนักหน่วงราวกับต้องการทุบผนังนี้ให้แตกสลายเลือดสดสาดกระเซ็น เปรอะเปื้อนหินเย็นเฉียบเนื้อแตกแยกจนเห็นกระดูกขาวโผล่แต่ไป๋หยางเจ๋อไม่แม้แต่จะชะงักเขาไม่รู้สึกเจ็บหรืออาจรู้…แต่ความปวดร้าวในร่างกายมันเล็กน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับความเจ็บในอกที่กำลังฉีกหัวใจเขาออกเป็นชิ้น ๆความว่างเปล่าที่มารดาทิ้งไว้กำลังกลืนกินทุกลมหายใจของเขา เขาต่อยกำแพงนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนพยายามทุบหัวใจตัวเองให้แตกสลายไปพร้อมกัน เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ แหบพร่าจนแทบฟังไม่ออก“ทำไม…ทำไมท่านแม่ถึงต้องทำแบบนี้…!”เสียงนั้นสั่นสะท้อนกลับจากผนังหินย้อนกลับมาทิ่มแทงอกเขาเองทุกถ้อยคำ“ทั้ง ๆ ที่ลูกไม่เคยโกรธท่านเลย…ไม่เคยรังเกียจ ไม่เคยทอดทิ้งท่าน!”หมัดอีกข้างฟาดลงไปอย่างคลุ้มคลั่งเลือดไหลอาบตามข้อมือหยดลงพื้น“…แต่ลูกมันโง่เอง”เสียงของไป๋หยางเจ๋อแตกพร่า จมอยู่ในความเกลียดชังตัวเอง เขากัดฟันแน่นเสียงกรามกระทบกันดังกรอด“หากลูกกำจัดหลิวลู่จวี่ไปตั้งแต่แรกตั้งแต่วันที่นางเริ่มเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของท่านแม่คนที่ต้องตายในวันนี้

หลิวอวี้ลู่ที่นั่งหันหลังให้ประตู เมื่อได้ยินชื่อที่มารดาเอ่ยออกมาหัวใจนางก็กระตุกวาบราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางอก นางหันกลับไปแทบจะในทันทีและในเสี้ยววินาทีนั้นโลกทั้งใบของนางก็หยุดหมุนร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมคู่นั้นท่าทางและใบหน้าที่นางจดจำได้แม้หลับตา“พี่หยางหมิง…”เสียงเรียกนั้นสั่นไหวราวไม่แน่ใจว่าเป็นความจริงหรือภาพฝันแต่เมื่อสบตาเขาความคิดถึงที่กดทับหัวใจมานาน ความโหยหาและความรักที่ไม่เคยจางก็ทะลักออกมาราวเขื่อนแตก“พี่หยางหมิง…เป็นท่าน!? ท่านจริง ๆ ด้วย!!!”นางลุกพรวด พุ่งเข้าไปกอดเขาแน่นราวกับหากไม่กอดไว้เดี๋ยวนี้ เขาจะหายไปอีกครั้ง อ้อมแขนเล็กสั่นเทาขณะฝังใบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่งที่เคยเป็นที่พักพิงของหัวใจ กลิ่นคุ้นเคยนั้นทำให้นางแทบร้องไห้“ข้าคิดถึงท่าน…”เสียงแผ่วสั่น ราวกับสารภาพความจริงที่กลั้นไว้นานแสนนานแต่ไป๋หยางเจ๋อกลับยืนนิ่งราวรูปสลัก ดวงตาคมไร้ความรู้สึกราวกับถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงน้ำแข็งหนาทึบภายในอกของเขา ความคิดถึงพุ่งชนแรงปรารถนาอย่างเจ็บปวดเขาอยากยกมือขึ้นกอดนางตอบอยากดึงนางเข้ามาแนบอกให้แน่นกว่านี้อยากสูดลมหายใจเดียวกันอีกครั้งแต่ความจริงที่มารดาข

หลิวอวี้ลู่วิ่งตามเงาร่างสูงที่เดินนำหน้าไปโดยไม่เคยหันกลับมา เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นทางเดินหินเย็นเฉียบดังเป็นจังหวะหนักหน่วง และสม่ำเสมอราวกับค้อนที่ทุบลงบนหัวใจของนางครั้งแล้วครั้งเล่านางไม่รู้ว่าเป็นเพราะขาของตนสั้นเกินไปหรือเป็นเพราะเขาเดินเร็วเกินไปแต่ไม่ว่านางจะเร่งฝีเท้าเพียงใดระยะห่างระหว่างพวกเขากลับไม่เคยสั้นลงเลย“พี่หยางหมิง! อย่าเพิ่งไปเจ้าค่ะ!”เสียงเรียกของนางสั่นไหวไปกับสายลม แผ่วพร่าและแตกสลาย นางทั้งวิ่งทั้งเรียกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ร่างสูงเบื้องหน้ายังคงเดินต่อไปอย่างไม่ไยดี ไม่แม้แต่จะชะลอ ไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองหลิวอวี้ลู่เม้มริมฝีปากแน่นหัวใจบีบคั้นจนแทบแตกสลาย หากชื่อเดิมไม่อาจหยุดเขาได้นางจึงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเปล่งเสียงเรียกด้วยอีกชื่อหนึ่ง ชื่อที่นางไม่เคยคิดว่าจะต้องเอ่ยออกมาในวันนี้“คุณชายไป๋หยางเจ๋อ!!”คราวนี้เขาหยุดฝีเท้าลง เพียงชั่ววินาทีเดียวร่างสูงนิ่งค้างอยู่กลางทางราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน จากนั้นเขาจึงค่อย ๆ หันกลับมาดวงตาคมคู่นั้นเย็นชาจนเหมือนใบมีดคมกริบ ไร้ความอ่อนโยน ไร้เงาของชายที่เคยโอบกอดนางไว้ในอดีตเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาช้า ๆ เรีย

ไป๋หยางเจ๋อซุกใบหน้าลงกับเส้นผมของหลิวอวี้ลู่ กลิ่นหอมคุ้นเคยทำให้หัวใจที่แตกสลายค่อย ๆ สมานแม้ดวงตาจะยังแดงก่ำจากการร้องไห้“อวี้ลู่…” เสียงของเขาแผ่วพร่าอยู่ข้างหูนางอ่อนโยนราวกับกระซิบของคนที่กลัวเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง“พี่ขอโทษ…” คำขอโทษนั้นเบาจนแทบเป็นลมหายใจแต่หนักแน่นจนสั่นสะเทือนหัวใจของหลิวอวี้ลู่“อย่าทำแบบนี้อีกได้ไหม…พี่ขอร้อง…”เขากอดนางแน่นขึ้นเล็กน้อยราวกับขออ้อนวอนทั้งชีวิต“ไม่ว่าจะโกรธ ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหน…”“อย่าทำร้ายตัวเองเช่นนี้อีก…พี่เจ็บปวดนะ รู้ไหม…”หลิวอวี้ลู่พยักหน้าเบา ๆ ในอ้อมกอดนั้นน้ำตายังคงไหลไม่หยุดแต่หัวใจกลับอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยรอยยิ้มที่ปนทั้งน้ำตาและความโล่งใจเพราะนางรู้แล้วว่าหัวใจของไป๋หยางเจ๋อไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าจะผ่านความแค้น ความเข้าใจผิด หรือความเจ็บปวดใด ๆ เขายังคงเป็นพี่หยางหมิงคนเดิมคนที่รักนางจนยอมเจ็บปวดเองและไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้หากโลกใบนี้ไร้เงานางอีกต่อไปทั้งคู่กอดกันอยู่นาน…นานเสียจนหงเว่ยที่ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ยังรู้สึกว่าหัวใจตนเองถูกบีบตามไปด้วยดวงตาเขาแดงคลอน้ำตา ไม่รู้ว่าเพราะสะเทือนใจกับควา