All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

ภายในเรือนของแม่ทัพไป๋ แสงตะวันยามบ่ายเริ่มอ่อนลงทาบผ่านบานหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นลำแสงสีทอง ไป๋หยางเจ๋อกำลังจะเข้าไปจัดเก็บสัมภาระและตั้งใจว่าจะไปหาหลิวอวี้ลู่ก่อนออกเดินทางแต่ยังไม่ทันก้าวถึงประตู หงเว่ยก็รีบเดินเข้ามารายงาน“ท่านแม่ทัพ... คุณหนูหลิวอวี้ลู่มารอท่านอยู่ที่ห้องรับรองแล้วขอรับ”เพียงได้ยินชื่อ แววตาเย็นชาของแม่ทัพหนุ่มก็แปรเปลี่ยนเป็นแววอบอุ่นทันที มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเมื่อก้าวเข้าไปในห้องรับรอง เขาเห็นนางนั่งรออย่างเรียบร้อยบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือเรียวจับชายเสื้อแน่นคล้ายคนพยายามกลบความกระวนกระวาย แต่พอเห็นเขาเดินเข้ามา ดวงหน้างามก็พลันระบายยิ้มสดใสออกมาทันที รอยยิ้มที่ทำให้ทุกความเหนื่อยล้าของเขามลายหาย“ขอให้ท่านปลอดภัย... มีชัยกลับมานะเจ้าคะ”เสียงของหลิวอวี้ลู่สั่นเล็กน้อย ก่อนที่นางจะโผเข้ากอดเขาแน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปนานไป๋หยางเจ๋อรับร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน กอดตอบอย่างอ่อนโยน ซุกหน้าลงกับเรือนผมหอมละมุนของนาง สูดกลิ่นอ่อนหวานนั้นเข้าปอดราวกับอยากจดจำไว้ให้ได้แม้ยามอยู่ในสนามรบ“พี่จะรีบกลับมา... อย่ากังวลไปเลย พี่ไม่มีวันเป็นอันตราย”คำพูดนั้นห

สามวันต่อมา ณ เรือนส่วนตัวของหลิวอวี่ลู่ในจวนตระกูลไป๋ แสงแดดอุ่นยามบ่ายส่องลอดผ่านม่านไม้ไผ่ลงมายังสวนดอกเหมยที่กำลังผลิบาน หลิวอวี้ลู่นั่งอยู่บนเก้าอี้หิน เล่นกับเจ้าหยาง ๆ อย่างเพลิดเพลิน เสียงหัวเราะของนางเบาราวกับสายลม ขณะนั้นเองฮูหยินหลิวลู่จวี่ก้าวเข้ามาในสวนพร้อมถาดหยกในมือและรอยยิ้มอ่อนโยน“อวี้ลู่... ไปล้างมือแล้วมาทานของว่างเถิดแม่เตรียมขนมของโปรดลูกมาเยอะเลย”กลิ่นหอมของขนมผสมกับกลิ่นดอกเหมยในสวนจนบรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรักของมารดา แต่ในแววตาของหลิวอวี้ลู่กลับซ่อนความลังเลบางอย่างไว้ลึก ๆ เพราะนางรู้ดีว่า ‘ของว่างจากมารดา’ ในวันนี้คงไม่ได้มีไว้เพียงให้ชิมเท่านั้นหลิวอวี้ลู่ค่อย ๆ เดินเข้ามานั่งเคียงมารดา กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งในอากาศปะปนกับกลิ่นถั่วแดงบดของ ‘ฮัวซูปิ่ง’ ที่เพิ่งอบใหม่จนหอมละมุน นางหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กัดคำเล็ก ๆ อย่างใจลอยก่อนจะได้ยินเสียงของมารดาเอ่ยเรียบแต่แฝงด้วยความหมาย“อวี้ลู่...ลูกคิดว่าคุณชายรองจ้าวอี้เหิงเป็นบุรุษเช่นใด?”น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน ทว่าฟังออกถึงความจงใจที่ซ่อนอยู่หลิวลู่จวี่เข้าเรื่องอย่างแนบเนียน เหมือนทุกครั้งที่นา

หลิวอวี้ลู่กวาดตามองรอบ ๆ ร้านอย่างตื่นตา เครื่องประดับทุกชิ้นเปล่งประกายระยิบระยับราวกับจับแสงอาทิตย์ไว้ข้างใน จนนางไม่อาจละสายตาไปไหน ในใจก็หวนคิดถึงร้านเครื่องประดับของบิดาที่แคว้นเหอ ทุกลวดลาย ทุกการออกแบบที่ไม่คุ้นตา แม้จะต่างกันเรื่องความหรูหราทางวัตถุ แต่หัวใจของนางกลับพองโตเพราะคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ ยามเป็นเถ้าแก่ช่วยลูกค้าเลือกเครื่องประดับและยามที่นั่งออกแบบเครื่องประดับทุกชิ้นด้วยความรักจ้าวอี้เหิงยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงสุขุมและนิ่งสงบ แม้บางครั้งใบหน้าเรียบเฉยของเขาจะเผยอาการเขินอายอยู่บ้างเมื่อหลิวอวี้ลู่แสดงอาการตื่นตาตื่นใจจนดวงตาเปล่งกายชวนมอง เขาเพียงแค่เอื้อมมือแตะเบา ๆ ที่ศีรษะนาง เพื่อให้กำลังใจแบบเงียบ ๆ แล้วผ่อนคลายรอยยิ้มให้“…ไปพบท่านพี่สะใภ้ของข้ากันก่อนเถิด”หลิวอวี้ลู่พยักหน้าเงียบ ๆ ใจเต้นแรง จนรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่โลกใบเดิมที่เต็มไปด้วยกลิ่นเครื่องประดับ กลิ่นน้ำมันขัดทอง และความรู้สึกอบอุ่นของผู้คน ขณะที่จ้าวอี้เหิงยื่นมือช่วยประคองนางขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องรับรองเล็ก ๆ ของร้าน ชั้นนี้จัดอย่างเรียบร้อย มีโต๊ะทำงานสำหรับออกแบบเครื่องประดับและตู

หัวใจหลิวอวี้ลู่สั่นสะท้าน นางรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องเปล่าท่ามกลางสายตาผู้คนทั้ง ๆ ที่ไม่เคยกระทำสิ่งต่ำทรามเช่นนั้นเลยเมื่อกล่าวจบ ไป๋หยางเจ๋อก็ละสายตาจากนางราวกับหลิวอวี้ลู่เป็นเพียงอากาศธาตุไร้ค่า เขาหันไปกอดรั้งหญิงเชลยในอ้อมแขนท่าทีแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงในชั่วพริบตามือแกร่งประคองเอวเล็กแน่น ดึงร่างนุ่มเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งอย่างจงใจอวดอำนาจ ลมหายใจของเขาทาบไล่ตั้งแต่แก้แดงระเรื่อไปจบถึงใบหูของนาง สายตาคมกริบฉายชัดถึงความต้องการครอบครอง ริมฝีปากของไป๋หยางเจ๋อจูบลงบนลำคอนางอย่างแนบแน่นดูดเม้มจนขึ้นรอยแดง แล้วค่อย ๆ เลื่อนลงมายังเนินอก ผู้คนที่อยู่รายรอบต่างรีบเบือนหน้าหนีอย่างรู้หน้าที่แม้แต่หลิวอวี้ลู่เองก็ไม่อาจทนมองภาพตรงหน้าได้อีกต่อไปมีเพียงเสนาบดีไป๋และฮูหยินหลิวลู่จวี่ผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนที่มองออกในทันทีว่านี่คือ ‘ละครฉากหนึ่ง’ ที่จงใจแสดง“ไปต่อกันที่ห้องเถิด…” เสียงทุ้มต่ำสั่นสะท้านปนความปรารถนา“ข้าจะปราบพยศเจ้าให้เร้าใจยิ่งกว่าบนหลังม้าเมื่อครู่อีก”ทุกคำพูดทุกการกระทำของเขา เป็นเหมือนการเฉือนใจหลิวอวี้ลู่ให้เจ็บปวดราวกับถูกตรึงไว้และนางรู้ตัวว่าไม่สามารถทำอะไรได้เลย

หลิวอวี้ลู่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความปวดร้าวในช่องท้องและความปั่นป่วนในใจ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ทำได้“พี่หยางเจ๋อไปที่งานก่อนเถิดเจ้าค่ะ วันนี้ท่านเป็นเจ้าของงาน เหล่าทหารล้วนรอท่านอยู่”น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน ทว่าฟังดูเหมือนกำลังอ้อนวอนให้เขาไปเสียมากกว่าเชิญชวน จากนั้นจึงหันไปสั่งเสี่ยวมี่ที่ยืนแข็งทื่อด้วยสีหน้ากังวล“เสี่ยวมี่… ไปเอาน้ำชากับขนมว่างมาให้คุณชายจ้าวด้วย”แล้วนางหันกลับไปมองจ้าวอี้เหิง พลางเอ่ยอย่างเกรงใจ“เดี๋ยวข้ารีบมาเจ้าค่ะ ต้องขอโทษด้วย”พูดจบ นางก็หมุนตัวเตรียมจะเข้าเรือนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุด แต่เสียงทุ้มต่ำของไป๋หยางเจ๋อกลับดังขึ้นจากด้านหลัง เย็นชาและบาดลึกจนฝีเท้าของนางหยุดชะงัก“น้องสาวของพี่…จะรีบไปไหนกัน?”จังหวะคำพูดนั้นแผ่วช้า ราวกับลมหายใจที่แฝงยาพิษก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้คนฟังเย็นสะท้าน“ปกติเจ้าก็อยู่กับพี่ได้ทั้งคืนมิใช่หรือ?”ถ้อยคำสองแง่สองง่ามนั้นทำให้เส้นเลือดบนขมับของจ้าวอี้เหิงเต้นตุบ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาเปลี่ยนจากสงบนิ่งเป็นเยือกเย็นทันที ดวงตาของทั้งสองสบกัน หนึ่งร้อนแรง หึงหวง ดุดัน อีกหนึ่งนิ่งล