All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

เมื่อออกจากห้องน้ำ เขาเพียงวางนางลงบนเตียง ผ้าปูที่ยังเย็นชื้นจากอากาศยามค่ำคืนสัมผัสแผ่นหลังบางได้ไม่นาน ร่างแกร่งก็ทาบทับลงมาอีกครั้ง ราวกับการอาบน้ำเป็นเพียงช่วงพักหายใจเท่านั้นไป๋หยางเจ๋อนั่งพิงพนักเตียง ลูบไล้เส้นผมนุ่มของนางออกจากใบหน้า ขณะที่หลิวอวี้ลู่นอนซุกอยู่บนอกแกร่งอย่างหมดแรง ดวงตาคู่งามปรือใกล้ปิด ทว่าร่างกายกลับสั่นสะท้านทุกครั้งที่เขาแตะต้อง ราวกับไฟราคะยังไม่ยอมมอด แม้เพิ่งผ่านความร้อนแรงมาในห้องน้ำ“น้องง่วงแล้ว…” นางพึมพำเสียงเบา แทบจะเป็นเสียงอ้อน“ท่านทำหลายรอบแล้ว…น้องไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”ใบหน้านวลแดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำวาวเป็นประกาย ทั้งเขินทั้งขุ่นเคือง นางอยากยกมือทุบเขาให้หายหมั่นไส้ แต่เรี่ยวแรงที่เหลือมีเพียงพอให้มองค้อนใส่เท่านั้น‘พี่หยางหมิงคนบ้า…ในอ่างน้ำก็ทำไปตั้งหลายรอบ”“ขึ้นเตียงแล้วยังไม่คิดจะหยุดอีก จะทำทั้งคืนจริง ๆ หรือไง!?”“…สะโพกน้องจะพังอยู่แล้ว!’ไป๋หยางเจ๋อหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงต่ำพร่าราวกับเก็บงำไฟร้อนเอาไว้ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ได้มีเพียงความเอ็นดู หากยังแฝงความปรารถนาที่ไม่คิดปิดบัง“ก็น้อง…ยั่วยวนไปทั้งตัวเช่นนี้”เขาเอ่ยช้า ๆ สายตา

ไป๋หยางเจ๋อในชุดสีเข้มวิ่งตรงมาทางนาง ดวงตาเขาเปล่งประกายสดใส ราวกับแสงอรุณทั้งมวลถูกรวมไว้ในนั้นสดใส อบอุ่น และเต็มไปด้วยชีวิตเขาคว้าแขนนางไว้ ก่อนจะดึงเข้ามากอดแน่นโดยไม่อาจห้ามใจตนเอง อ้อมแขนนั้นคุ้นเคยและเป็นอ้อมแขนที่นางกำลังจะสูญเสียไปตลอดกาล“ตื่นแล้วเหตุใดไม่ปลุกพี่…?”น้ำเสียงเขาปนทั้งความห่วงหาและแววหยอกล้อ“เราไปพบมารดาของน้องกันเถิด”ถ้อยคำนั้นเต็มไปด้วยความหวัง ความหวังของบุรุษที่ยังไม่รู้เลยว่าท้องฟ้ายามเช้าที่สดใส กำลังซ่อนพายุร้ายเอาไว้หลังม่านเมฆบางหลิวอวี้ลู่สูดลมหายใจลึกกลืนความสั่นไหวทั้งหมดลงไปก่อนจะฝืนยิ้มสดใส“วันนี้ช่วงเช้า…ท่านแม่กับน้องมีธุระสำคัญ”เสียงนางอ่อนโยน แต่แผ่วไหว“อาจจะไม่สะดวกเจ้าค่ะ”ไป๋หยางเจ๋อยังยิ้มกว้าง ดวงตาอบอุ่นไม่เปลี่ยน“เช่นนั้นช่วงเย็นพี่ค่อยไปก็ได้ ให้พี่เดินไปส่งที่บ้านนะ”คำพูดธรรมดาแสนง่ายแต่กลับเหมือนมีดคมกริบกรีดลงบนหัวใจนางหลิวอวี้ลู่หัวเราะเบา ๆ พยายามกลบเกลื่อน“น้องกลับเองได้เจ้าค่ะ พี่หยางหมิง…ท่านจะตัวติดน้องไปถึงไหนกัน”นางอมยิ้มเล็กน้อย ดวงตาไหววูบเมื่อภาพเมื่อคืนหวนกลับมา“…เมื่อคืนก็อยู่ด้วยกันทั้งคืนแท้ ๆ”ไป๋หยางเ

แม้ความสิ้นหวังจะกัดกินสติแต่ไป๋หยางเจ๋อยังไม่ยอมแพ้ เขาเดินฝ่าสายฝนออกไปทั่วตลาด ตั้งแต่ตรอกแคบจนถึงถนนใหญ่ ถามไถ่ทุกผู้คน ทุกแผงร้าน ทุกคนที่อาจเคยเห็นเงาของนาง ไม่ว่าคนขายผ้า ร้านโจ๊ก โรงเตี๊ยม โรงหมอ ท่าเรือหรือแม้แต่เด็กส่งของ เขาก็ไม่เว้นสักคน เพียงหวังว่าจะมีใครสักคนตอบเขากลับมาว่า ‘เห็นนาง...อยู่ทางนั้น’แต่คำตอบที่ได้รับกลับมีเพียงสายตาที่ไร้คำตอบและเสียงฝนที่กระทบหลังคา เขาเดินอยู่อย่างนั้นทั้งวัน ตั้งแต่ฟ้าสางจนถึงตะวันลับขอบฟ้า รองเท้าเต็มไปด้วยโคลน เสื้อคลุมแนบติดแผ่นอกจนหนาวเหน็บ แต่เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะความกลัวในอกกำลังกลืนกินสติของเขากลัวว่านางจะได้รับอันตรายกลัวว่านางจะหนาวเพราะพายุที่เพิ่งผ่านไปและกลัวที่สุด...คือความจริงที่ว่า ‘นางอาจจะไม่อยากให้เขาตามเจออีกแล้ว’ สามวันสามคืนที่ไป๋หยางเจ๋อแทบไม่หลับตานอน กลางวันเขาออกตามหานางทุกตรอกทุกซอกซอย กลางคืนเขานั่งอยู่ที่หน้าบ้านนางรอฟังข่าวจากคนของตนที่แฝงตัวอยู่ทั่วเมืองแต่ไม่ว่าจะสืบไปทางใดทุกทางกลับว่างเปล่าราวกับอวี้ลู่หายไปจากโลกนี้จริง ๆ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยให้ตามหา จนกระทั่งยามเย็นของวันที่สาม ฝนโปรยบาง ๆ อ

ผ่านมาสองสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่วันที่หลิวอวี้ลู่เข้ามาอยู่ในจวนตระกูลไป๋ นางได้พบท่านเสนาบดีไป๋จิ้งหาวตั้งแต่วันแรกที่มาถึง บุรุษผู้นี้แตกต่างจากบิดาที่อบอุ่นและอ่อนโยนของนางอย่างสิ้นเชิง หากบิดาของนางเป็นแสงอุ่นจากเปลวตะเกียง คนตรงหน้ากลับเป็นเปลวไฟสงบนิ่งที่ให้ความรู้สึกทั้งมั่นคงและยากจะคาดเดาเพียงแรกสบตา หลิวอวี้ลู่ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคือคนที่มีอำนาจในทุกลมหายใจ กลิ่นอายของความสุขุมและเด็ดขาดแผ่ออกมาจากท่วงท่าของเขาโดยไม่ต้องออกแรงใด ๆ แม้นางจะพูดคุยกับเขาเพียงตามมารยาท เพื่อไม่ให้มารดาต้องลำบากใจ แต่ก็อดยอมรับในใจไม่ได้ว่า ชายผู้นี้หาได้เย็นชาใจร้ายอย่างที่นางคาดไว้“ข้าจัดที่พักให้เจ้าแล้ว”เสียงทุ้มลึกเอ่ยขึ้นอย่างสงบ“และได้จัดห้องสำหรับเคารพป้ายวิญญาณของบิดาเจ้าไว้ต่างหาก”“…หากขาดสิ่งใดก็แจ้งกับคนดูแลที่ข้ามอบหมายให้เฝ้าเรือนนี้ได้เลยอย่าได้เกรงใจ”คำพูดนั้นแผ่วเบา หากกลับทำให้หัวใจของหลิวอวี้ลู่ไหววูบไปชั่วขณะเขาไม่ได้ทำให้นางรู้สึกว่าเขาจะมาแทนที่บิดาผู้ล่วงลับ แต่กลับเข้ามาในฐานะผู้ใหญ่ที่น่าเคารพและไว้วางใจได้คนหนึ่งนางก้มศีรษะลง ทำความเคารพอย่างเรียบร้อย“ขอบคุณท่านเสน

นางกระโจนเข้าไปกอดเขาอีกครั้งใบหน้าซบกับอกแกร่ง“ท่านหยางหมิง! เหมยหลันทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจหรือเจ้าคะ?“เหตุใดไม่ให้เหมยหลันดูแลปรนนิบัติต่อเจ้าคะ...เหมยหลันยินดีทำทุกอย่างที่นายท่านพึงพอใจ”ไป๋หยางเจ๋อแกะมือนางออกอย่างเย็นชา การกระทำนั้นเรียบง่ายแต่เฉือนลึกกว่าใบมีด ราวกับทุกหยาดความร้อนแรงของนางไม่มีความหมายใดในสายตาเขา เสียงของเขาดังต่ำและเรียบเย็น“ทำต่อกับเจ้าน่ะหรือ?...ข้าช่วยตัวเองยังมีอารมณ์มากกว่าเสียอีก”ถ้อยคำไร้ความปรานีนั้นกระแทกเข้ากลางอกเหมยหลันอย่างจัง เปลวไฟปรารถนาที่ลุกโชนเมื่อครู่ดับวูบลงราวกับมีมือมาบีบคอ ริมฝีปากของนางสั่นระริก เขายกมือขึ้นเชยคางนางให้เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมนั้นตรงและเย็นเฉียบจนนางแทบหายใจไม่ออก“จงทำเพียงสิ่งที่ข้าสั่ง”เขาเอ่ยทีละคำ ชัดเจนและไร้ความรู้สึก“หากมีอารมณ์นัก…ก็กลับไปหาบุรุษตระกูลซ่งจะทำกับคนพี่หรือคนน้อง…ก็แล้วแต่เจ้า”คำพูดสุดท้ายนั้นไม่ใช่เพียงการไล่แต่เป็นการเหยียบความเป็นนางโลมของนางลงกับพื้นจนแตกละเอียด นางได้แต่จ้องมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินจากไป เสียงฝีเท้าแข็งแรงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง แต่แล้ว...“ท่านหยางหมิง!!” เสียงเหมย