All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 131 - Chapter 140

หลิวอวี้ลู่เดินเคียงจ้าวอี้เหิงออกมาจากเรือนรับรอง ท่ามกลางสายลมยามค่ำที่พัดกลิ่นสุราและเนื้อย่างลอยอบอวลอยู่ทั่วลานกว้าง ไฟตะเกียงนับร้อยส่องแสงวูบวาบสะท้อนชุดสีอ่อนของนางราวกับหิมะต้องเปลวเพลิง เสียงดนตรีและการร่ายรำทำให้งานเลี้ยงดูครึกครื้นยิ่งนักนางเหลียวมองไปรอบบริเวณ จนสายตาหยุดลงที่โต๊ะหนึ่งซึ่งแยกออกจากเหล่าทหาร ทว่ากลับตั้งอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นทุกสิ่งในงานได้ถนัด ที่นั่นเองคือจุดที่นั่งของเสนาบดีไป๋จิ้งหาวและฮูหยินรองไป๋ลู่จวี่“คารวะเสนาบดีไป๋จิ้งหาวและฮูหยินรองไป๋ลู่จวี่ขอรับ”เสียงของจ้าวอี้เหิงยังคงสุขุมและนอบน้อม ส่วนหลิวอวี้ลู่ก็ย่อกายเคารพพร้อมกับจ้าวอี้เหิงอย่างมีมารยาทหลิวลู่จวี่คลี่ยิ้มอบอุ่นในยามที่มองเห็นลูกสาวเดินเคียงข้างบุรุษหนุ่มผู้สำรวม สายตานางเต็มไปด้วยความหวัง ราวกับมองเห็นอนาคตที่ตัวเองเฝ้ารออยู่ในภาพนั้น“ยินดีต้อนรับคุณชายจ้าว งานวันนี้ครึกครื้นยิ่งนัก...เชิญร่วมงานตามสบายเถิด”พูดจบก็สั่งสาวใช้ให้จัดโต๊ะใหม่ไว้ใกล้โต๊ะตนด้วยหวังจะให้ทั้งสองได้ใกล้ชิดกันโดยไม่เป็นที่สังเกตนักขณะรอการจัดการ ไป๋จิ้งหาวที่นั่งข้างภรรยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแต่

ไป๋หยางเจ๋อที่หมดอารมณ์จะทนนั่งอยู่ในงาน หันกลับไปมองโต๊ะที่เคยมีหลิวอวี้ลู่นั่งอยู่… แต่คราวนี้ทั้งนางและจ้าวอี้เหิงหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาของเขาแคบลง เส้นเลือดเล็ก ๆ ปรากฏบนหน้าผาก ความหงุดหงิดพลันผุดขึ้นเหมือนไฟที่กำลังลุกไหม้เขาก้าวออกจากลานกว้างอย่างรีบร้อน แต่ยังไม่ทันที่ก้าวเท้าไปได้ไกล หงเว่ยก็รีบวิ่งเข้ามากระซิบด้วยความตกใจ"เมื่อครู่…คุณชายจ้าวอี้เหิงอุ้มคุณหนูอวี้ลู่เข้าไปที่ห้องนอนในเรือนส่วนตัวของนางขอรับ!"เพียงแค่คำพูดนั้น เส้นเลือดบนหน้าผากของไป๋หยางเจ๋อก็เต้นตุบ ๆ ความโกรธและความหวงแหนผสมกันจนแทบจะระเบิดเขารีบวิ่งไปทันที ไม่สนใจเสียงห้ามของหงเว่ยที่วิ่งตามหลัง"โถ่! นายท่าน ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าคุณหนูอวี้ลู่เหมือนจะป่วย!"ไป๋หยางเจ๋อหูดับจนไม่ได้ยิน เขาวิ่งไปด้วยความโกรธปนวิตก เสียงฝีเท้าดังขึ้นบนพื้นไม้พร้อมความเร่งรีบของเขาเหมือนกับพายุใหญ่ที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ภายในห้องนอนของหลิวอวี้ลู่ ตะเกียงถูกจุดเพียงเล่มเดียวอย่างเร่งรีบ แสงสลัวสาดลงบนผิวเนื้อและชุดสีอ่อนที่ชื้นเหงื่อ ทันทีที่จ้าวอี้เหิงวางนางลงบนเตียง เขาก็รีบออกไปปรุงยาในเรือนเล็กข้าง ๆ โดยมีเสี่ยวมี่คอย

หลิวอวี้ลู่ไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับแกล้งงอนเรื่องเชลยสาวสวยที่เขาพากลับมาด้วย แล้วยังกล้าแนบชิดต่อหน้านางอีก แม้นางจะมั่นใจว่าเขาเพียงทำประชดและไม่มีสิ่งใดเกินเลย แต่ก็อดหลอกถามเขาไม่ได้“ไม่มีน้อง...ท่านก็ยังมีสตรีงามจากแคว้นฉางอันมิใช่หรือเจ้าคะ?”แทนที่ไป๋หยางเจ๋อจะรีบร้อนแก้ตัว กลับหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคมมีประกายบางอย่างอ่อนลงเมื่อเห็นว่านางหึงเขาบ้าง“หึงพี่หรือ?”นางรีบปฏิเสธแทบจะในทันที “ไม่ได้หึงเจ้าค่ะ…น้องแค่ไม่ชอบใจที่ผ้าเช็ดหน้าที่น้องให้ท่าน ดันไปอยู่ในมือสตรีอื่น”ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มค่อย ๆ จางลงไป เหลือเพียงแววตาอ่อนแสงที่สั่นนิด ๆ อย่างเจ็บปวดในใจ“มีแต่พี่...ที่หึงเจ้าจนคล้ายคนเสียสติ”หลิวอวี้ลู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกตัวขึ้นพิงหมอนมองแผ่นหลังกว้างนั้นอย่างเอ็นดูปนสงสาร“หืม...พี่หยางหมิงอยากให้น้องหึงหรือเจ้าคะ?”เสียงนุ่มเอ่ยถามแผ่วเบา “ทำไมกันเล่า เรารักแบบเชื่อใจกัน มันก็ดีกว่าทะเลาะกันเพราะความหึงหวงมิใช่หรือเจ้าคะ?”ถ้อยคำของนางอ่อนโยน ราวสายลมอุ่นที่พัดผ่านหัวใจหยาบกร้านของชายผู้ผ่านสงครามมาไม่รู้กี่สนามหลิวอวี้ลู่เติบโตมากับครอบครัวที่มอบความร

หลังจากเลือกซื้อของในร้านเครื่องเขียน ทั้งคู่ก็เดินเคียงกันมายังร้านเครื่องประดับ ‘ซุ่ยเหยียนฝาง’ ของจ้าวหลันฮวาร้านที่ขึ้นชื่อว่าเก่าแก่และประณีตที่สุดในเมืองหลวง งานแต่ละชิ้นถูกจัดวางบนกำมะหยี่สีเข้ม ตัดกับประกายอัญมณีที่สะท้อนแสงตะเกียงจนงดงามจับตาหลิวอวี้ลู่เดินชมเครื่องประดับแต่ละชิ้นอย่างตั้งใจพยายามจดจำรายละเอียด ลวดลายยอดนิยมของเมืองหลวง ชนิดและสีอัญมณีที่ขายดี รูปแบบที่สตรีในเมืองหลวงมักสวมใส่เพราะนี่เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการออกแบบผลงานของนาง ขณะเดินผ่านตู้โชว์ยาวกลางร้านสายตาของนางก็สะดุดเข้ากับสร้อยเส้นหนึ่งแทบจะในวินาทีเดียวที่เห็น...อัญมณีสีน้ำเงินรูปหยดน้ำเจียระไนเรียบเนียนจนเหมือนหยดน้ำค้างที่เกาะบนกิ่งไม้ยามรุ่งอรุณขอบรอบตัวเรือนทำด้วยทองคำขาวประดับเพชรเม็ดเล็กเรียงตัวเป็นลวดลายคล้ายเกลียวคลื่นกำลังโอบล้อมหยดน้ำเอาไว้ หลิวอวี้ลู่หลุดเสียงพึมพำเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว“...สวยจัง” ปลายนิ้วนางกำลังจะเอื้อมไปสัมผัสแต่พอนึกถึงนิสัยคนข้างตัว นางก็ชะงักแล้วหันกลับมาทันที“น้องแค่มองนะเจ้าคะ ยังไม่ได้จับ ห้ามซื้อ!!”เสียงหวานที่เน้นคำว่า ห้ามซื้อ! ทำเอาไป๋หยางเจ๋อหลุดหัวเราะในลำคอ

ภายในเรือนรับรอง กลิ่นชาหอมเย็นลอยคลุ้งไปทั่วห้อง ไป๋หยางเจ๋อที่เพิ่งกลับมาจากส่งหลิวอวี้ลู่ เดินเข้ามาพร้อมสีหน้าสงบ ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตู เขาก็พบสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบชาอย่างสง่างาม ท่วงท่านุ่มนวลแต่แฝงความเย่อหยิ่งในสายเลือดขุนนาง ‘ฮูหยินจางซูเหยา’ ใบหน้าของนางคล้ายมารดาผู้ล่วงลับของเขาอยู่หลายส่วน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคิดถึงมารดา“คารวะท่านป้าขอรับ” ไป๋หยางเจ๋อโค้งศีรษะลงอย่างเคารพ ก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ตรงข้ามนาง“ได้ยินข่าวว่าหลานเพิ่งกลับจากการปราบกบฏ…เป็นอย่างไรบ้าง?”น้ำเสียงนางฟังดูอ่อนโยน ทว่ามีเงาบางอย่างซ่อนอยู่ลึก ๆ“ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีขอรับ”เขาตอบเสียงเรียบ ราวกับไม่อยากให้ใครล่วงรู้ความเหน็ดเหนื่อยในใจจางซูเหยามองเขาเนิ่นนานกว่าปกติ แววตานางหนักอึ้งราวมีสิ่งที่ไม่อาจเก็บงำได้อีกต่อไป นางหยิบจดหมายผูกด้ายสีหม่นออกมาจากแขนเสื้อ“เช่นนั้น…ป้าจะขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน”นางวางจดหมายเหล่านั้นลงตรงหน้าเขา“มารดาของหลานไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย”มือที่กำลังยกถ้วยชาของไป๋หยางเจ๋อชะงักกลางอากาศความเย็นเฉียบแล่นผ่านสันหลังในทันที“ท่านป้าหมายความว่าอย่างไรนะขอรับ