《พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย》全部章節：第 151 章 - 第 160 章

ไป๋หยางเจ๋อเห็นสตรีตัวน้อยทั้งโกรธ ทั้งกลัวและร้อนรน จนเขากลัวว่าจะทำให้นางร้องไห้จึงค่อย ๆ เลิกแกล้ง เปลี่ยนท่าทีให้อ่อนโยนขึ้น มือที่เพิ่งลูบขาอ่อนของนางอย่างเอาแต่ใจ ค่อย ๆ เลื่อนไปจับมือของหลิวอวี้ลู่แทน มือหนาอบอุ่นของเขากุมมือเล็กของนางไว้แน่นพอดีในความมืดสลัวและเสียงการประมูลที่ดังกระจายอยู่รอบตัว ไป๋หยางเจ๋อกระซิบใกล้หูหลิวอวี้ลู่ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจและความอ่อนโยนปะปนกัน“หากไม่อยากถูกพี่ลงโทษ…ที่หลังอย่าดื้อกับพี่ได้ไหม?”ไป๋หยางเจ๋อเอียงหน้าซบที่มุมปากของนางเบา ๆ ราวกับเป็นการปลอบประโลม แต่ก็ทำให้ร่างกายของหลิวอวี้ลู่สั่นสะท้านอีกครั้ง นิ้วมือเขาลูบหลังมือเล็กของนางอย่างมั่นคงและแผ่วเบาในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกอบอุ่นนั้นทำให้นางใจเต้นแรงจนแทบจะตั้งสติไม่ได้ เสียงการประมูลยังคงดังสนั่นขึ้นเรื่อย ๆ ไป๋หยางเจ๋อประมูลของให้ฉู่เวยอิงไปไม่ต่ำกว่าสิบชิ้นจนทำให้นางพอใจและหันมากอดแขนเขา พร้อมเอ่ยเสียงออดอ้อนราวกับต้องการอวดให้หลิวอวี้ลู่เห็น"ท่านแม่ทัพไป๋ใจดียิ่งนัก”“...ว่าแต่คุณหนูอวี้ลู่ยังไม่มีชิ้นใดที่ถูกใจเลยหรือเจ้าคะ?"หลิวอวี้ลู่กำลังจะตอบว่าไม่ แต่เสียงผู้ดำ

ท่ามกลางความวุ่นวายที่เพิ่งซาไปราวพายุที่เหลือเพียงเงาเงียบเสียงหัวใจของหลิวอวี้ลู่ยังเต้นแรงและสั่นไม่เป็นจังหวะ ปลายนิ้วมือเย็นเฉียบราวกับถูกจุ่มลงในน้ำแข็งนางสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนรีบหันไปหาจ้าวหลันฮวาแววตานางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนหลันฮวาเห็นแล้วเจ็บแทน“น้องขอโทษพี่หลันฮวาด้วยนะเจ้าคะที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายทั้งหมด”น้ำเสียงนั้นสั่นจนเหมือนคนกำลังฝืนไม่ให้ตัวเองแตกสลาย จ้าวหลันฮวาไม่เคยได้ยินหลิวอวี้ลู่ขอโทษด้วยเสียงแบบนี้มาก่อน ไม่รอให้นางเอ่ยอะไรต่อ จ้าวหลันฮวาก็ก้าวเข้ามารวบตัวหลิวอวี้ลู่เข้ากอดแน่นในทันทีอ้อมแขนอบอุ่นโอบรัดร่างที่ยังสั่นอยู่เบา ๆ ฝ่ามืออุ่นของหลันฮวาลูบผมนางช้า ๆ อย่างใจเย็นราวกับกำลังปลอบเด็กที่หวาดกลัวและแบกรับความเจ็บปวดมากเกินไป“อวี้ลู่ นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลยสักนิด เข้าใจหรือไม่?”เสียงนุ่มนั้นทำให้หัวใจที่กำลังสั่นไหวของนางค่อย ๆ คลายตัวลงหลันฮวาผละออกเล็กน้อย มองเห็นใบหน้าขาวที่แดงระเรื่อเพราะกลั้นน้ำตา ดวงตาคู่นั้นช่างไร้เดียงสาจนนางได้แต่นึกสงสารหลันฮวาฝืนยิ้มจาง ๆ ให้หญิงสาวตรงหน้า“เพราะเจ้ามา วันนี้พี่ถึงขายของประมูลได้ราคาดีทุกชิ้น”“โชคล

นางพยายามพุ่งจากอ้อมแขนจ้าวอี้เหิงแต่ไม่ทันแล้ว ใบหน้าของไป๋หยางเจ๋อแดงก่ำด้วยโทสะ สายตาเหมือนเปลวไฟที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่งที่เข้าใกล้นาง“เงียบ!” เสียงต่ำกระแทกอากาศจนรถม้าเหมือนสั่นตาม“ข้าเห็นมามากพอแล้ว!” เขาไม่ฟังนางแม้แต่ครึ่งคำ ไม่คิดจะชั่งน้ำหนักเหตุผลเพราะสัญชาตญาณของผู้ชายที่กำลังหึงจนเสียสติมันพุ่งออกมาเป็นพายุร่างใหญ่ของเขาพุ่งเข้ามาอุ้มหลิวอวี้ลู่ออกจากอ้อมแขนจ้าวอี้เหิงอย่างหยาบคาย แขนแกร่งของเขารัดร่างนางแน่นเกินไปจนปลายเท้านางลอยจากพื้นกลิ่นอายความเดือดระอุของเขาอบอวลรอบตัว กดดันจนแทบหายใจไม่ออกและก่อนที่นางจะทันตั้งตัวพลัก!! หมัดของไป๋หยางเจ๋อพุ่งเข้าหน้าจ้าวอี้เหิงเต็มแรง แรงจนศีรษะอีกฝ่ายสะบัดไปกระแทกขอบรถม้าเลือดไหลลงมาตามหางคิ้ว จ้าวอี้เหิงเองก็ไม่ยอมถูกต่อยฝ่ายเดียวเขากัดฟันสวนหมัดกลับ“ไป๋หยางเจ๋อ! ท่านหึงจนไร้สติไปแล้วหรือ!?”แต่กำลังของเขาไม่อาจเทียบกับไป๋หยางเจ๋อที่เป็นแม่ทัพของแคว้นได้พลัก! พลัก! พลัก! เสียงหมัดฟาดไม่ยั้ง แรงเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกแย่งคู่รุนแรงจนพื้นรอบรถม้าเต็มไปด้วยฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นตามแรงกระแทก“พี่หยางเจ๋อ!! พอแล้ว!! หยุด!!”หลิวอวี้ลู่ร้อง

ไป๋หยางเจ๋อยกมือขึ้นช้า ๆ มองปลายนิ้วที่เปียกชุ่มด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนจะยกขึ้นแตะริมฝีปาก ดูดเลียอย่างหน้าไม่อายราวกับกำลังลิ้มรสน้ำหวานจากร่างของนาง ยิ่งรับรู้รสชาติมากเท่าไร แววตาของเขายิ่งลึกและมืดลงราวกับอยากทำให้นางหลั่งไหลออกมาให้มากกว่านี้อีก“ดูสิ…” เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังลอดลำคอ เมื่อเห็นว่าร่างกายนางสะท้านวูบ ตอบสนองต่อทุกการกระทำของเขาอย่างซื่อตรง“น้ำหวานของเจ้า…เลอะเต็มมือพี่เลย”เพียงได้ยินถ้อยคำหื่มกามนั้น หลิวอวี้ลู่ก็หน้าแดงวาบ ความร้อนพุ่งขึ้นมาจนแทบอยากมุดดินหนี หัวใจเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ‘พี่หยางเจ๋อคนบ้าพูดออกมาตรง ๆ เช่นนั้นได้อย่างไร!…ก็ท่านทำให้น้องเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือไง!?…’ความอับอายปนสับสนทำให้นางตั้งตัวไม่ทัน นางไม่เข้าใจอารมณ์ของเขาในค่ำคืนนี้ จึงลองเลียนแบบคำพูดร้ายกาจของเขาเผื่อเขาจะอ่อนโยนและทำช้าลงเหมือนที่เขาเคยทำให้นางในค่ำคืนแรก“พี่หยางเจ๋อ…ข้าเกลียดท่าน! เกลียดที่สุดในโลก!”คำพูดนั้นสั่นเล็กน้อย แต่ใบหน้าของนางกลับจริงจัง พยายามอย่างเต็มที่ทว่า…ผลที่ได้กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงใบหน้าคมของไป๋หยางเจ๋อแข็งไปชั่วขณะ แววตาที่เพิ่งอบอุ่นและหวงแหนกล

หลังจากห้วงแห่งความปรารถนาเริ่มจางลง ไป๋หยางเจ๋ออุ้มหลิวอวี้ลู่ขึ้นจากเตียง ร่างเล็กหมดเรี่ยวแรงเพราะความอ่อนล้า มือใหญ่โอบเอวและสะโพกนางไว้อย่างระมัดระวัง ขณะเดียวกันสายตาของเขายังคงกวาดมองใบหน้าที่แดงเรื่อของนางอย่างไม่ละสายตา“ให้พี่ดูแลเจ้านะ…” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วราวคำสัญญามากกว่าคำขอไป๋หยางเจ๋ออุ้มนางไปยังอ่างน้ำอุ่นที่จัดเตรียมไว้แล้ว น้ำอุ่นกำลังดีกระทบผิวกายเปลือยของนาง มือเขาลูบไล้ผิวเนียนของนางอย่างทะนุถนอม ทุกสัมผัสเป็นทั้งการปลอบประโลมและกระตุ้นความอ่อนหวานในขณะเดียวกันเตียงใหญ่ด้านนอกถูกสาวใช้ในเรือนแม่ทัพไป๋ค่อย ๆ เปลี่ยนผ้าปูใหม่ด้วยท่าทีเงียบเชียบเพราะสายตาของหงเว่ยที่คอยยืนกำกับด้านนอกจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของสาวใช้ทุกนาง ราวกับส่งสัญญาณโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดว่า ‘หากยังอยากรักษาชีวิตของตนเองไว้อย่าได้พูดหรือทำสิ่งใดที่ไม่ควร’หลังอาบน้ำเสร็จ ไป๋หยางเจ๋อหยิบชุดคลุมอุ่นหนาของตนเองมาคลุมร่างเล็กให้หลิวอวี้ลู่ ผ้าผืนนุ่มโอบกอดนางไว้จนดูตัวเล็กราวลูกกวางที่ซ่อนตัวในอ้อมแขนผู้คุ้มกัน“พี่หยางเจ๋อ…คราวหน้าห้ามฉีกชุดน้องแบบนี้อีกนะเจ้าคะ”นางก้มมองเศษผ้าที่เหลืออยู่ด้วยแววตาเส