ตลอดช่วงสาย ไป๋หยางเจ๋อยืนอยู่ข้างกายหลิวอวี้ลู่ไม่ห่างแม้แต่ครึ่งก้าว ตอนช่างวัดตัว เขาเป็นคนจัดชายผ้าให้เรียบร้อย ตอนเลือกสีและเนื้อผ้าเขาก็ใช้นิ้วลูบผ่านผ้าไหมสีแดงชาดอย่างพินิจพิเคราะห์เพื่อให้หลิวอวี้ลู่ใส่ได้อย่างสบายตัวและงดงามที่สุด“ลายหงส์คู่นี้เหมาะกับน้องยิ่งนัก” น้ำเสียงของเขาอ่อนหวานราวน้ำผึ้ง แต่สายตากลับลุกโชนจนหลิวอวี้ลู่ต้องหลบตา ใบหูแดงเรื่อโดยไม่อาจควบคุม แม้จัดการทุกอย่างจนเสร็จสิ้นแล้วแต่เขากลับยังไม่ยอมพานางกลับจวน กระทั่งรถม้าหยุดหน้าร้านหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องตัดชุดนอนให้สตรีงดงามราวกับภาพฝัน“หืม…เหตุใดร้านถึงไม่มีลูกค้าอื่นอยู่เลย?” หลิวอวี้ลู่พึมพำกับตัวเองขณะมองประตูร้านที่ปิดสนิท ม่านบางสีไข่มุกถูกดึงลง เงียบสงบราวกับรอคอยใครบางคน“วันนี้เวลาของทั้งร้าน…เป็นของน้อง” เขากระซิบชิดใบหูนาง ลมหายใจอุ่นแตะผิวเนียนจนหัวใจนางสะท้าน“…พี่อยากช่วยน้องเลือกชุดนอนด้วยตนเอง”หลิวอวี้ลู่ชะงัก ใบหน้าร้อนผ่าว เรื่องเช่นนี้สำหรับสตรีถือว่าน่าเขินอายยิ่งนักแต่เพียงสบตาคมเข้มนั้นนางก็รู้ทันเจตนา‘พี่หยางเจ๋อคนบ้า!...ทำมาเป็นบอกว่าช่วยเลือก แท้จริงอยากให้น้องใส่แบบที่ตัวเอ
Read more