Semua Bab พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Bab 171 - Bab 180

หัวใจของฉู่เวยอิงสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม นางเติบโตมากับคำสั่งสอนของมารดาสตรีต้องเลือกสิ่งที่ให้ประโยชน์สูงสุด ไม่ว่าวิธีการจะชั่วร้ายเพียงใดแค่ได้ในสิ่งที่ปรารถนาก็พอแล้ว ถึงตอนนี้นางจะเป็นเพียงฮูหยินรองแต่นางก็จะไม่ปล่อยหลิวอวี้ลู่ที่เป็นอนุในนามให้เป็นหนามตำใจในสายตาของฉู่เวยอิง ไป๋หยางเจ๋อคือทุกอย่าง อำนาจ เกียรติยศ เงินทอง อนาคตล้วนผูกอยู่กับบุรุษตรงหน้า“แม่ทัพไป๋…ข้ารักท่านเจ้าค่ะ”ฉู่เวยอิงขยับเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะจูบเขาอย่างไม่ลังเลทว่าไป๋หยางเจ๋อกลับขยับหลบอย่างแสดงออกถึงความสุภาพ เป็นธรรมชาติราวกับไม่ได้ตั้งใจปฏิเสธ เขายกมือขึ้นประคองใบหน้านางแทน รอยยิ้มยังอ่อนโยนแต่ดวงตากลับว่างเปล่า“อิงเอ๋อร์…อย่ารีบร้อนเลย”“ข้าอยากถนอมเจ้าให้นานที่สุด”นิ้วโป้งของเขาลูบแก้มนางแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ทำให้ฉู่เวยอิงหน้าแดงจัด หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา“วันแต่งงานของเรา…” เสียงของเขาต่ำ ลึก และชัดเจน“ข้าจะดูแลเจ้าอย่างที่เจ้าต้องการทั้งหมด”คำพูดนั้นคล้ายจะให้ความหวังนางถึงคืนเข้าหอ แต่สำหรับไป๋หยางเจ๋อแล้วมันเป็นเพียงบทหนึ่งในละครที่เขาแสดงได้อย่างสมบูรณ์แบบเพราะในหัวใจของเขาไม่มีที่ว่างให

วันนี้นางจะเข้าร่วมงานในฐานะ ‘น้องสาว’ ที่ถูกแต่งเป็นอนุเพื่อแก้เคล็ดไร้พิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการเพราะเสนาบดีไป๋จงใจปล่อยข่าวว่าจัดพิธีเล็ก ๆ ไปแล้วก่อนหน้านี้ เป็นเพียงการแต่งในนามเท่านั้นไป๋หยางเจ๋อหันกลับมา ยิ่งเห็นนางยังยิ้มได้ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังจะไปแต่งกับผู้อื่น…หัวใจเขาก็ยิ่งปั่นป่วน“พี่ต้องไปแต่งกับคนอื่น…” เสียงเขาต่ำและฝืนทน“เหตุใดน้องยังยิ้มได้อยู่อีก” เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น“ส่วนพี่…รู้สึกเหมือนจะตายเสียให้ได้”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางไว้ใจเขามากเกินไปหรือเป็นเพราะเขารักนางมากเกินไปความอึดอัดในอกจึงไม่ลดลงแม้แต่น้อยหลิวอวี้ลู่ไม่ตอบในทันที นางเพียงยิ้มอย่างปลอบโยนแล้วก้าวเข้ามาใกล้จนร่างกายแนบชิดแขนเรียวโอบรอบลำคอเขาอย่างคุ้นเคย นางเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มเขาทั้งซ้ายและขวาอย่างแผ่วเบากลิ่นหอมจากเส้นผมและริมฝีปากนุ่มนั้นทำให้สมองของไป๋หยางเจ๋อว่างเปล่าในชั่วพริบตาเขาก้มลงจูบแก้มนางกลับอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังขอโทษนาง“พี่หยางเจ๋อ…อดทนหน่อยนะเจ้าคะ” เสียงนางนุ่มและมั่นคง“เพราะน้องเอง…ก็กำลังทำแบบนั้นเช่นกัน”นางสบตาเขาตรง ๆ แววตานั้นบอกชัดว่านางเลือกเขาและไม่คิดจะปล่อย

สายตาของจ้าวอี้เหิงที่ยืนเคียงข้างหลิวอวี้ลู่แม้จะเป็นเพียงระยะห่างที่สุภาพ แม้ทั้งคู่จะถอนหมั้นกันไปแล้วกลับทำให้ไป๋หยางเจ๋อรู้สึกแสบลึกลงกลางทรวง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจเขาไว้แน่น‘อวี้ลู่ของข้า…เหตุใดเจ้าถึงอ่อนโยนกับทุกสิ่งรอบตัวได้ถึงเพียงนี้’ดวงตาคมเข้มของเขาจับจ้องไปยังเงาร่างของนางไม่วางตา โดยเฉพาะยามที่นางหันไปพูดคุยอย่างสนิทสนมกับจ้าวอี้เหิง‘โดยเฉพาะกับบุรุษผู้นั้น…’‘ข้าควรจะจับเจ้าไว้ในเรือน ไม่ให้ผู้ใดได้มอง ไม่ให้ผู้ใดได้เข้าใกล้เลยดีหรือไม่’ความคิดนั้นผุดขึ้นอย่างรุนแรง ทั้งที่รู้ว่าไม่สมควรจะตีตรากักขังนางแต่หัวใจกลับไม่อาจห้ามความหึงหวงนั้นได้เลยจ้าวอี้เหิงสังเกตสายตาไม่พอใจของไป๋หยางเจ๋อ แต่เขาไม่คิดจะสนใจ เพราะสิ่งเดียวที่เขาให้ความสนใจคือความรู้สึกของหลิวอวี้ลู่“อวี้ลู่…” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว สุภาพดังเดิม“พิธีเสร็จแล้ว อากาศด้านนอกคงโล่งสบายกว่านี้”“หากเจ้าไม่สบายใจ…เราออกไปเดินเล่นกันสักครู่ดีไหม?”หลิวอวี้ลู่จับความกังวลและความเป็นห่วงของเขาได้จากน้ำเสียงจึงยิ้มรับ“ได้สิเจ้าคะ…จำได้ว่าท่านเคยถามถึงหยางหยางหลายครั้ง”“วันนี้ข้าจะพาไปเล่นกับหยางหยางนะเ

ภายในห้องนอนของเรือนหลิวอวี้ลู่ แสงตะเกียงอ่อนละมุนทอดเงาไหวเบา ๆ บนผนังไม้ กลิ่นหอมสะอาดหลังอาบน้ำผสมกับกลิ่นน้ำมันดอกเหมยที่นางเพิ่งลูบไล้บนผิว ทำให้บรรยากาศสงบจนหัวใจคลายตัวตามชุดคลุมอาบน้ำสีอ่อนแนบลู่ไปกับเรือนร่างอย่างเป็นธรรมชาติ เนื้อผ้าบางรับกับสัดส่วนอ่อนหวานโดยไม่ต้องตั้งใจอวดอ้าง ไหล่ขาวผุดผ่องสะท้อนแสงไฟเป็นประกายอ่อน เส้นผมดำยาวชื้นตกลงตามแผ่นหลัง ผิวเนียนละเอียดจนแม้เพียงแสงส้มจาง ๆ ก็ขับให้ดูนุ่มนวลราวกลีบดอกไม้แรกแย้ม เสี่ยวมี่จูงมือคุณหนูของตนไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะใช้ผ้าสะอาดเช็ดผมให้ด้วยท่าทางคุ้นเคย“…คืนนี้เป็นคืนเข้าหอของท่านแม่ทัพไป๋กับคุณหนูฉู่”“คุณหนูไม่กังวลเลยหรือเจ้าคะ?”คำถามนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยแต่หลิวอวี้ลู่เพียงยิ้มบาง ๆ ดวงตากระจ่างใสมั่นคงกว่าที่เสี่ยวมี่คาดไว้ นางยกปลายนิ้วลูบน้ำมันบางเบาลงบนท่อนแขนของตนทำให้ผิวขาวนวลยิ่งดูเปล่งปลั่งขึ้น“ข้าไม่กังวลเลยเสี่ยวมี่” น้ำเสียงของนางเรียบสงบแต่หนักแน่น“สิ่งใดที่ควรต้องทำ ข้าก็ทำไปแล้ว”นางเงยหน้ามองตนเองในกระจก ภาพสะท้อนคือสตรีที่งดงามโดยไม่ต้องพยายาม ความงามนั้นไม่ได้มาจากรูปลักษณ์เพียงอย่า

ไป๋หยางเจ๋อเลื่อนมือขึ้นมาประคองสะโพกและจับเอวคอดของนางอย่างมั่นคง นิ้วมือแกร่งสอดรอบเอวเล็กแล้วดึงนางเข้าหาตัวในจังหวะเดียวกับที่เขากระแทกสะโพกกลับเข้าไปแรงกว่าเดิมจนเสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนทั่วห้องเงียบงันร่างบางของนางถูกดันขึ้นลงตามแรงเขาจนเตียงไม้สั่นไหวทั้งแผ่น เขากระแทกกลับเข้ามาในมุมที่พอดีราวกับรู้ทุกจุดกระสันของร่างกายนางดีเสียยิ่งกว่าที่ตัวนางเองรู้เสียอีก ทุกครั้งที่โดนตรงจุดสะท้านนั้น หัวใจของนางเหมือนถูกบีบจนเต้นผิดจังหวะ“อ๊ะ! ตรงนั้น… พี่หยางเจ๋อ!”เสียงหวานของนางสั่นไหวปนขาดใจจนยั่วยวนเขาจนทนแทบไม่ไหวไป๋หยางเจ๋อยิ่งเหมือนถูกเสียงนั้นปลุกให้บ้าคลั่ง เขาก้มลงกัดไหล่ขาวนวลเบา ๆ เหมือนประทับตราเป็นของเขา ก่อนจะกระแทกซ้ำลงไปยังจุดที่นางคราง ลึกและแรงกว่าเดิมจนท้องน้อยของนางเกร็งกระตุกเมื่อยิ่งรู้ว่าส่วนไหนของนางอ่อนไหว ยิ่งอยากทำให้นางเสียวจนไม่มีแรงเรียกชื่อใครได้อีกนอกจากเขามืออีกข้างที่โอบเอวนางไว้ เลื่อนลงช้า ๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบจนไปถึงหว่างขาบอบบางของนาง ปลายนิ้วโป้งแตะถูกปุ่มอ่อนไหวกลางกายที่ทั้งบวมและสั่นเพราะความปรารถนาที่เอ่อท้น“อื้ออ...แรงอีกเจ้าค่ะ” หลิวอ