Semua Bab พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Bab 161 - Bab 170

หลิวอวี้ลู่ที่กำลังลังเลว่าเหตุการณ์คืนนี้ของเขาและนางเป็นหนึ่งในแผนการของไป๋หยางเจ๋อหรือเปล่าก็รีบแสร้งหลับลงอีกครั้งร่างกายหดเล็กลงใต้ผ้าห่มดวงตาแอบมองมุมห้องอย่างระแวดระวังเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาและประตูที่กำลังจะเปิดออก พร้อมเก็บความสงสัยทุกอย่างไว้ในใจ นางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อที่นอนยุบตัวลงไป๋หยางเจ๋อนอนลงข้างกาย กลิ่นสุราอ่อน ๆ ที่ติดตัวเขาลอยมาแตะจมูก ทำให้นางย่นจมูกนิดหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเล็กน้อยนัยน์ตาง่วงปรือแต่ซ่อนความสงสัยและตื่นตัวในเวลาเดียวกัน“พี่หยางเจ๋อ…ไปดื่มสุรามาหรือเจ้าคะ”เสียงนางแผ่วเบา ราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน มือเล็กยกขึ้นลูบแก้มของเขาเบา ๆ ใบหน้าคมของเขาแดงเรื่อเพราะฤทธิ์สุราแต่แววตาที่มองนางกลับอ่อนโยนจนใจนางสั่นไหวไป๋หยางเจ๋อหลุบตาลง จับมือเล็กนั้นมากุมไว้ ก่อนจะกดจูบแผ่วเบาที่ข้อมืออย่างทะนุถนอม“พี่นอนไม่ค่อยหลับ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ “กลิ่นสุรานี้รบกวนน้องหรือไม่…หากน้องไม่ชอบ พี่จะไปอาบน้ำก่อน”หลิวอวี้ลู่ขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกแตะริมฝีปากเขาแผ่ว ๆ คล้ายเด็กน้อยที่อยากรู้อยากลองแล้วเลื่อนริมฝีปากไปประกบจูบเขา ไป๋หยางเจ๋อรู้สึ

หลิวอวี้ลู่ที่เผลอครุ่นคิดถึงคำของเสี่ยวมี่เมื่อครู่ สะดุ้งสุดตัวเมื่อแผ่นอกกว้างอุ่นจัดแนบเข้ามาจากด้านหลัง วงแขนแข็งแรงของไป๋หยางเจ๋อโอบรัดเอวบางของนางดึงร่างอ่อนนุ่มเข้าหาตัวจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกเขา ความร้อนจากกายชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนหัวใจนางเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นชิดข้างใบหูลมหายใจร้อนระอุปะทะผิวขาวจนขนอ่อนลุกวาบ“ตอนนี้…” เขาลดเสียงต่ำลงอีกราวกับตั้งใจให้ถ้อยคำนั้นซึมลึกเข้าสู่โสตประสาท“…พี่ไม่อยากกินน้ำแกงแก้เมาค้างแล้ว”ปลายนิ้วของเขาลูบไล้เอวบางช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน ทว่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ไม่คิดปิดบัง“พี่อยากกินอย่างอื่นมากกว่า”หลิวอวี้ลู่ยังไม่ทันตอบ ริมฝีปากของเขาก็ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวของนางอย่างหิวกระหาย ตรงจุดที่ยังคงปรากฏร่องรอยจากเมื่อคืนทั้งรอยดูด รอยกัดที่ยังไม่จางหาย นางสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนแสร้งถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทั้งที่หัวใจรู้คำตอบดี“แล้ว…พี่หยางเจ๋ออยากกินอะไรหรือเจ้าคะ?”คำตอบของเขามาในรูปของการกดฟันลงเบา ๆ ที่ไหล่บาง รอยแดงเข้มขึ้นราวกับถูกย้ำตราอีกครั้งไม่ใช่เพียงความใคร่แต่เป็นการประกาศสิทธิ์ราวกับบอกกับโลกทั้งใบว่าสตร

ไป๋หยางเจ๋อก้มหน้าลงช้า ๆ เงาของเขาทาบทับหลิวอวี้ลู่จนทั่วร่าง สายตาของเขาเย็นราวกับเหล็กกล้า ทั้งที่มืออุ่นของเขากลับยกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาบนแก้มนิ่มของนางอย่างแผ่วเบาเกินกว่าจะเป็นการปลอบโยนมันเป็นการกดทับ ดูแคลนและเหยียบย่ำให้เจ็บมากยิ่งกว่าเดิม“อวี้ลู่…เจ้าควรไตร่ตรองสถานะของตนเองเสียบ้าง”เขากดปลายนิ้วลงเล็กน้อยที่แก้มนาง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นสบตา“…หากไม่แต่งเป็นอนุของพี่”เขาหยุดจังหวะอย่างจงใจ ก่อนจะเค้นคำต่ออย่างโหดเหี้ยม“…จะมีบุรุษผู้ใดเล่าที่กล้ารับสตรี ‘ใจง่าย’ เช่นเจ้าเข้าจวน?”คำว่า ‘ใจง่าย’ ถูกเขากดเสียงหนักเป็นพิเศษเหมือนปลายมีดที่ค่อย ๆ จิ้มลงกลางหน้าอกของนางแล้วหมุนช้า ๆ ให้แผลเปิดกว้างหลิวอวี้ลู่เบิกตากว้างกับคำพูดที่ไม่เคยคิดว่าจะออกมาจากปากเขา น้ำตาที่ไหลอยู่แล้วกลับพรวดพราดลงมามากขึ้น แต่ไป๋หยางเจ๋อไม่หยุด เพราะเขาเห็นชัดทุกครั้งที่อวี้ลู่เจ็บ หลิวลู่จวี่เจ็บยิ่งกว่า นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้ปีศาจที่ทำร้ายมารดาของเขา ‘เข้าใจคำว่าเจ็บปวด’ เสียบ้าง“แต่อย่าได้คิดมากไป” เขายกยิ้มเย็นเยียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องไร้ค่า“อย่างน้อยพี่ก็ยังมีเมตตา ไม่ปล่อยให้เจ้าต้อง

ไป๋หยางเจ๋อยังคงคุกเข่าหลังตรงดังเดิมแต่ร่างกายที่เปียกชุ่มกลับดูโดดเดี่ยวเกินจะปฏิเสธ เขาไม่ได้แสดงท่าทีดีใจ ไม่ได้หวังลึก ๆ ว่านางจะออกมาพบเพียงยกสายตามองม่านฝนราวกับตัวเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่งของความเปียกชื้นนั้นไปแล้วจนกระทั่งเสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งดังขึ้นเป็นจังหวะมั่นคง ไม่รีบร้อน ขบวนบ่าวรับใช้เดินเข้ามาในเรือน ร่มหลายคันถูกกางอย่างเป็นระเบียบปกป้องบุรุษผู้หนึ่งจากสายฝนอย่างทะนุถนอม“ดูเหมือนคุณชายจ้าวจะมาพร้อมกับพายุฝนเสียแล้ว”เสียงเสนาบดีไป๋ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เขาและหลิวลู่จวี่ออกมาต้อนรับจ้าวอี้เหิงอย่างอบอุ่น บ่าวรับใช้รีบกางร่มให้เจ้าบ้านและแขกไม่ให้ละอองฝนแตะต้องแม้เพียงปลายแขนเสื้อภาพนั้นชัดเจน บุรุษผู้หนึ่งได้รับการเชื้อเชิญขณะที่อีกคนถูกปล่อยทิ้งไว้เพราะการกระทำไร้หัวใจก่อนหน้านี้“คารวะเสนาบดีไป๋ ฮูหยินไป๋ขอรับ”จ้าวอี้เหิงค้อมกายอย่างนอบน้อมกิริยาสุภาพ สมฐานะ หางตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่คุกเข่าอยู่ไม่ไกล เขาสบสายตาบุรุษผู้นั้นเพียงวูบเดียวก่อนจะเก็บกลับอย่างรู้กาลเทศะเขาไม่ถาม ไม่แสดงความสงสัยเพราะจากท่าทีที่เสนาบดีไป๋มองข้ามภาพนั้น ชัดเจนว่าบุรุษผู้นั้นคือคนทำผ

ห้องทำงานอันโอ่อ่าของเสนาบดีไป๋อบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษเก่า แสงโคมไฟส่องกระทบลายไม้สักบนโต๊ะทำงานอย่างสงบนิ่งแต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งราวกับมีเงามืดกดทับลงบนอกผู้ยืนอยู่กลางห้องไป๋หยางเจ๋อยืนหลังตรง ไหล่กว้างผ่าเผยดังเช่นแม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นเกรงสนามรบแต่เอกสารหลักฐานจากบิดาและราชโองการในมือกลับถูกกำแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แม้ใบหน้าจะยังคงเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใดต่อบิดาที่นั่งอยู่เบื้องหน้าแต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงจาง ๆ เมื่อรับรู้ถึงสายตาล้ำลึกที่คล้ายอ่านใจเขาได้ทุกกระเบียด“ได้ยินจากพ่อบ้านว่าเมื่อคืนเจ้าได้คุยกับหลิวอวี้ลู่แล้ว”เสนาบดีไป๋เอ่ยเสียงเรียบ ราวกับกล่าวถึงเรื่องลมฟ้าอากาศ“แถมยังพานางตากฝนอยู่นานหลายเค่อ…จนวันนี้นางเป็นหวัด”ปลายเสียงนั้นมีรอยขันบาง ๆ ซ่อนอยู่ ภาพเมื่อคืนวานผุดขึ้นในความคิดของไป๋หยางเจ๋อโดยไม่ตั้งใจ สายฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย หยดน้ำไหลตามเส้นผมของนางก่อนจะซึมลงบนกรอบหน้าและลำคอขาว ร่มในมือหลุดไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจจำได้เพราะในอ้อมแขนของเขามีเพียงร่างอุ่นของหลิวอวี้ลู่เท่านั้นริมฝีปากของนางแตะลงมาอย่างลังเล ก่อนจะกลายเป็นจูบที่อ่อนโยนและแนบแน่น เขาจำไ