Semua Bab พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Bab 181 - Bab 190

ด้านนอกเสี่ยวมี่กับสาวใช้กำลังเก็บกวาดความวุ่นวายที่ทิ้งไว้ในห้องอย่างเงียบงันแต่จากสภาพห้องที่เห็นทำให้พวกนางต่างหน้าขึ้นสีจัดจนเหมือนลูกท้อสุก ผ้าปูเตียงผืนใหม่ถูกปูแทนของเดิมแล้ว แต่ผืนที่เก็บออกไปเมื่อครู่ยังคงพับกองอยู่มุมห้อง ยับย่นและเปียกชื้นจนแทบดูไม่ออกว่าเคยเรียบตึง กลิ่นหอมอ่อนของดอกเหมยยังอวลปนกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ที่บอกชัดว่าความเร่าร้อนไม่ได้จำกัดอยู่เพียงจุดเดียวของห้องเสี่ยวมี่ก้มลงเก็บหมอนที่ตกอยู่ข้างเตียง ใบหน้าร้อนผ่าวทันทีเมื่อเห็นรอยบุ๋มลึกสองตำแหน่งราวกับเคยถูกกดแน่นอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานขาเตียงไม้แกะสลักยังเอียงขูดพื้นเป็นรอยเล็กน้อยจากการขยับเมื่อคืน ทุกครั้งที่นางแตะเพื่อจัดให้เข้าที่ มันยังลั่นเอี๊ยดเบา ๆ คล้ายประท้วงว่าเพิ่งถูกใช้งานหนักมาไม่นาน บนโต๊ะเครื่องแป้ง คันฉ่องทองเหลืองมีรอยฝ่ามือใหญ่ประทับชัดเจนอยู่ด้านหนึ่ง ราวกับมีใครบางคนเคยพยุงตัวกดลงไปแรง ๆสาวใช้ตัวน้อยอีกคนกำลังเก็บผ้าม่านที่หลุดจากตะขอ ผืนผ้าบางยับยู่ยี่ราวกับถูกดึงกระชากแรง ๆ นางเหลือบมองรอยยับย่นสูงกว่าระดับเตียงขึ้นไปถึงข้างผนังก่อนจะรีบหลบสายตา“สะ…สงสัยว่าเมื่อคืนท่านแม่ทัพคง…”สาว

แสงอรุณสีทองอ่อนส่องลอดม่านบาง เข้ามาทาบลงบนพื้นไม้เงาวาว หากแต่ไม่อาจแตะต้องร่างบอบบางใต้ผ้าห่มได้เลยเพราะไป๋หยางเจ๋อเอนกายชันศอกบังแสงนั้นไว้ด้วยแผ่นหลังกว้างของตนเองสายตาคมเข้มทอดมองใบหน้าใสไร้เดียงสาของสตรีในอ้อมแขนราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียดไว้ในหัวใจ เส้นผมดำสนิทถูกรวบมาแตะปลายจมูก กลิ่นหอมละมุนของนางทำให้หัวใจที่เคยแข็งดุจเหล็กกล้าอ่อนละลายลงชั่วครู่ แพขนตายาวสั่นไหว ดวงตากลมค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ อย่างคนที่ยังงัวเงีย“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ…อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ”รอยยิ้มของหลิวอวี้ลู่สว่างไสวกว่าแสงแดดยามเช้าเสียอีกไป๋หยางเจ๋อไม่ตอบคำด้วยวาจา เขาก้มลงประทับจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะแนบหน้าผากเข้ากับนางอย่างอ่อนโยน“นอนต่อเถิด…เมื่อคืนเจ้าหลับไปไม่ถึงชั่วยาม” น้ำเสียงต่ำทุ้มเจือแววหยอกล้อ หากแต่แฝงความเอ็นดูชัดเจน นิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบลูบแก้มของนางอย่างทะนุถนอมความจริงเขาเองก็ไม่อยากลุกจากเตียงนี้ ไม่อยากปล่อยให้นางต้องเผชิญโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแต่โลกใบนั้นกำลังรอเขาอยู่ไป๋หยางเจ๋อหยุดไปชั่วครู่ก่อนกล่าวเสียงเบาลง“ช่วงเช้าวันนี้…ฉู่เวยอิงจะไปยกน้ำชาคารวะมารดาเจ

ไป๋หยางเจ๋อยืนมองขบวนรถม้าที่เตรียมพร้อม ใบหน้าคมคายยังคงเรียบนิ่งราวกับทุกอย่างเป็นเพียงพิธีการตามหน้าที่“รีบเดินทางเถิด หากมืดค่ำจะอันตราย”หลิวอวี้ลู่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะจับมือมารดาเตรียมก้าวขึ้นรถม้า ชายกระโปรงสะบัดไหวตามแรงลม ไป๋หยางเจ๋อบอกตัวเองแล้วว่าจะไม่เข้าไปใกล้ จะไม่ทำให้ใครจับพิรุธได้ จะรักษาความแนบเนียนให้ถึงที่สุด...แต่ในวินาทีที่นางยกชายกระโปรงขึ้นเพื่อก้าวขึ้นบันไดรถม้าร่างสูงกลับขยับเข้าไปโดยไม่รู้ตัว มือใหญ่ยื่นออกไปประคองเอวบางและมือเล็กไว้มั่นคง การเคลื่อนไหวสุภาพ ถูกต้องตามธรรมเนียม ไม่มีสิ่งใดเกินเลยสายตาผู้คน“ข้าเป็นพี่ชาย ย่อมต้องดูแลน้องสาวให้ดี”ถ้อยคำหนักแน่น แม้สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงมากแต่หลิวอวี้ลู่เห็น...เห็นมุมปากที่ยกขึ้นเพียงนิด เห็นแววตาที่อ่อนลงเพียงเสี้ยวลมหายใจ“ขอบคุณเจ้าค่ะ…พี่หยางเจ๋อ”เสียงของนางนุ่มกว่าปกติเล็กน้อย มือเรียวที่วางอยู่ในฝ่ามือเขาไม่ได้รีบชักกลับ นิ้วก้อยของนางขยับช้า ๆ สะกิดกลางฝ่ามือใหญ่หนึ่งครั้งไป๋หยางเจ๋อหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ปลายนิ้วกระชับขึ้นโดยอัตโนมัติก่อนจะคลายอย่างระมัดระวัง เขาก้มมองนางแวบหนึ่งสายตาคมที่ผู้ค

ทันทีที่ไป๋หยางเจ๋ออ่านจบห้องทั้งห้องก็เงียบสนิท เปลวเทียนไหววูบเพียงครั้งเดียว องค์รัชทายาทมิได้แสดงความตกใจ พระพักตร์ยังสงบ อ่อนโยนอย่างที่เหล่าขุนนางชื่นชม แต่ดวงพระเนตรกลับมืดลึกลงทีละน้อย“โอสถสำเร็จ…มังกรจะอ่อนแรง” พระองค์ตรัสเบา ๆ“คงหมายถึงพระบิดาของเปิ่นหวางที่โดนวางยาจนมีอาการเรื้อรังมานานหลายเดือนแล้วสินะ” ประโยคนั้นไม่ใช่คำถามแต่เป็นการยืนยัน ที่แม้จะหายามาบำรุงอาการแต่อาการป่วยของบิดาก็ไม่ดีขึ้นแม้แต่น้อย บางทีอาจเป็นเพราะพิษบางตัวไม่ได้ถูกแก้ไขให้ถูกต้อง“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตรวจสอบบันทึกการซื้อสมุนไพรของตระกูลฉู่ พบการจัดซื้อสารสกัดจากแดนใต้ ปริมาณมากผิดปกติและตรงกับช่วงที่อาการของฝ่าบาททรุดลง”องค์รัชทายาทมิได้ขยับ เพียงทอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่าง“ยาที่ถวายทุกครั้ง ล้วนผ่านการตรวจของหมอหลวง”“แต่หากพิษถูกผสมทีละน้อย เปลี่ยนสูตรทุกครั้ง…ย่อมยากจะจับได้”“สามเดือน” ไป๋หยางเจ๋อกล่าวเสียงต่ำ“ตามความหมายของข้อความนั้น หากครบกำหนดนั้น...พิษคงสะสมรุนแรงเต็มที่” เขาไม่กล่าวต่อแต่ทั้งสองต่างรู้ความหมาย‘มังกรตัวใหม่จะถือกำเนิด’ ตำแหน่งโอรสสวรรค์จะว่างลงและผู้ที่เตรียมตัวรออยู

หลิวอวี้ลู่หน้าแดงเรื่อทันที ดวงตากลมโตเหลือบมองซ้ายขวาอย่างระวัง ก่อนจะพบว่าเสี่ยวมี่กับเถ้าแก่ร้านหายตัวไปอย่างรู้หน้าที่ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ นางเม้มริมฝีปากอย่างขวยเขิน แม้จะเป็นสามีภรรยากันเต็มตัว ทั้งผ่านคืนยาวร่วมเตียงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่เขามองนางด้วยสายตาเช่นนี้ หัวใจก็ยังเต้นแรงไม่ต่างจากวันแรกมือเรียวค่อย ๆ จับมือเขาไว้แน่น สูดลมหายใจเรียกความกล้า แล้วเขย่งปลายเท้าเข้าใกล้ ใบหน้าแดงระเรื่อจนแทบกลืนไปกับแสงอาทิตย์ยามเย็น“เช่นนั้น…เรากลับบ้านกันดีไหมเจ้าคะ” เสียงนางเบาราวกระซิบชิดริมฝีปากเขาเสียจนลมหายใจผสมปนกัน“เดี๋ยวน้องช่วยอาบน้ำ…แล้วก็ทำอาหารอร่อยๆ ให้ทาน”คำว่า อาบน้ำ กับ ทำอาหาร ถูกเอ่ยอย่างไร้เดียงสา ทว่าแววตาที่ซ่อนประกายวาบไหวกลับชัดเจนเกินกว่าจะตีความผิดไป๋หยางเจ๋อไม่ตอบคำในทันทีดวงตาคมมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายจะซึมซับภาพตรงหน้า...สตรีผู้เป็นทั้งภรรยา คนรัก และบ้านของเขาจากนั้นเขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากนางแผ่วเบาแต่แนบแน่นพอจะถ่ายทอดความคิดถึงทั้งหมดที่เก็บไว้ตลอดทาง จูบที่อบอุ่น ละมุนและเปี่ยมความเอ็นดูมากกว่าความเร่าร้อน มือใหญ่ประคองใบหน้านางอย่า