Semua Bab พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Bab 191 - Bab 200

แสงแดดยามเช้าสาดลอดม่านบางเข้ามาในห้องครัว หยาดน้ำค้างยังเกาะพราวอยู่ตามใบไม้หลังฝนตกหนักทั้งคืน อากาศเย็นสดชื่น กลิ่นดินชื้นลอยผสมกับกลิ่นขิง กระเทียม และเครื่องยาจีนที่กำลังตุ๋นอยู่ในหม้อ“เซวี่ยเหยา…นี่ข้ายังไม่ตื่นดีใช่หรือไม่?” หลิวลู่จวี่หยุดยืนอยู่หน้าประตูครัวแล้วหันมาถามสาวใช้คนสนิทเสียงเบาภาพตรงหน้าชวนให้ไม่อยากเชื่อสายตาแม่ทัพหนุ่มผู้เลื่องชื่อเรื่องความเย็นชาและเด็ดขาดกำลังยืนผูกผ้ากันเปื้อนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ข้างบุตรสาวของนาง ใบหน้าคมคายสดใสไร้เงาความดุดัน มีเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่เคยเห็นในสนามรบไป๋หยางเจ๋อกำลังหั่นผักอย่างตั้งใจ แม้ท่วงท่าจะยังแข็ง ๆ อยู่บ้าง แต่ก็พยายามเต็มที่ ขณะที่หลิวอวี้ลู่คอยชี้แนะใกล้ ๆ บางครั้งก็หัวเราะเบา ๆ เมื่อเขาหั่นชิ้นใหญ่เกินไป“พี่หยางเจ๋อ เบามือกว่านี้หน่อยเจ้าค่ะ ไม่ใช่กำลังรบกับผักนะ”หลิวอวี้ลู่เอ่ยหยอกล้อผู้เป็นสามีที่กำลังหั่นผักราวกับแกว่งดาบฟาดฟันศัตรูจนเขาหัวเราะเขิน ๆ ออกมา“พี่เกรงว่ามันจะสุกไม่ทันใจเลยกะแรงได้ไม่ถูกนัก”“เช่นนั้นเรามาค่อย ๆ ทำด้วยกันนะเจ้าคะ” นางว่าพลางยื่นมือไปจัดท่าจับมีดของเขานิ้วเรียวแตะหลังมือใหญ่อย่า

กลิ่นสมุนไพรแห้งลอยอวลอยู่ทั่วโรงหมอ กลิ่นขมฝาดปะปนกับกลิ่นกำยานอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกสงบ หลิวอวี้ลู่พาไป๋หยางเจ๋อที่มีผ้าคลุมศีรษะปิดบังใบหน้าเดินเข้าทางประตูด้านหลัง ทันทีที่คนสนิทของหมอเซี่ยวเห็นนางก็รีบนำทางไปยังห้องรับรองด้านในโดยไม่ต้องซักถามให้มากความ“สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านหมอเซี่ยว” เสียงใสเอ่ยขึ้นเมื่อประตูไม้ถูกเปิดออก ชายวัยกลางคนผู้มีแววตาสุขุมเงยหน้าจากตำรายา“อ้าว อวี้ลู่…วันนี้เจ้าก็มาอีกแล้วหรือ” น้ำเสียงเอ็นดูอย่างอาจารย์ที่มองศิษย์รักแต่เพียงครู่เดียวสายตาของเขาก็เลื่อนไปยังบุรุษร่างสูงด้านหลัง แม้จะมีผ้าคลุมศีรษะไว้แต่ท่วงท่าแข็งแกร่งและไหล่กว้างนั้นชวนให้คุ้นตา“หืม…ท่านแม่ทัพก็มาด้วยหรือ?”ความทรงจำในวันเก่าแล่นกลับมา วันที่บุรุษผู้นี้ในนาม ‘หยางหมิง’ ตามหาหลิวอวี้ลู่ด้วยสายตาปวดร้าวและคับแค้นปนสิ้นหวังราวกับคนที่กำลังจะสูญเสียทุกสิ่งก่อนที่หมอเซี่ยวจะเอ่ยต่อ ไป๋หยางเจ๋อก็ยกมือปลดผ้าคลุมออกช้า ๆ ใบหน้าคมเข้มปรากฏชัด ดวงตานิ่งลึกแต่แฝงความเด็ดขาด เขาก้าวเข้ามายืนข้างหลิวอวี้ลู่แล้วกุมมือนางไว้แน่นโดยไม่คิดปิดบัง ท่าทางนั้นชัดเจนพอจะตอบคำถามทุกอย่างหลิวอวี้ลู่โดนคนตัวโ

แสงแดดยามเย็นทอดเงายาวเหนือเรือนไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ติดสถานสงเคราะห์เด็กที่หลิวอวี้ลู่กับหมอเซี่ยวเคยมาตรวจสุขภาพให้เด็ก ๆลมพัดเอื่อย ๆ พัดกลีบดอกคางหน่ายซินสีม่วง อมชมพูไหวเอนอย่างอ่อนโยนทว่าความสงบนั้นเป็นเพียงฉากหน้าใต้เงาไม้ใหญ่ มีชายฉกรรจ์ในชุดชาวบ้านยืนพิงกำแพงดินอย่างไม่สะดุดตาทว่าดวงตากลับคมกริบ กวาดมองรอบด้านไม่พลาดแม้ความเคลื่อนไหวเล็กน้อย พวกเขาคือทหารนอกเครื่องแบบที่เสนาบดีไป๋เจิ้งหาว ส่งมาคุ้มกันความปลอดภัยและความลับที่สำคัญที่สุดสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่กลางสวนสวมชุดสีเขียวอ่อนเรียบง่าย ไร้เครื่องประดับฟุ่มเฟือยมีเพียงปิ่นหยกขาวปักบนมวยผมที่เกล้าอย่างเรียบร้อยนางยกถังไม้รดน้ำดอกไม้ด้วยท่าทีสงบทุกการเคลื่อนไหวยังสะท้อนความสง่างามของสตรีชั้นสูงโดยไม่ต้องอาศัยสิ่งใดแต่งเติมไป๋หยางเจ๋อยืนนิ่งลมหายใจเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ เพียงเห็นแผ่นหลังและแนวไหล่ที่คุ้นตาหัวใจเขาก็สั่นสะเทือนรุนแรง“นี่มันอะไรกัน…เหตุใดถึง…!?” เสียงเขาแผ่วต่ำสั่นไหวอย่างที่หลิวอวี้ลู่ไม่เคยได้ยิน เขารู้ทันทีแม้ยังไม่เห็นใบหน้า…นั่นคือมารดาของเขาฟึบ! ไป๋หยางเจ๋อพุ่งตัวเข้าไปกอดสตรีผู้นั้นจากด้านหลังอย่างไม่อา

แสงจันทร์ยังคงส่องผ่านหน้าต่างโอบล้อมสองแม่ลูกที่กอดกันแน่น ภายในห้องมีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบา ทว่าบรรยากาศที่เคยหนักอึ้งกลับค่อย ๆ คลายตัวลงอย่างช้า ๆ เหมือนปมที่ถูกรัดมานานกำลังถูกแก้ออกทีละเส้นด้านนอกประตู หลิวอวี้ลู่ยืนอยู่เงียบ ๆ ถาดชาร้อนในมือค่อย ๆ เย็นลงตามกาลเวลา ไอน้ำที่เคยลอยกรุ่นเลือนหายไปโดยที่นางไม่รู้ตัวนางมิได้ตั้งใจจะแอบฟังตั้งแต่แรกทว่าเมื่อเสียงสะอื้นที่แตกสลายของคนทั้งสองดังลอดออกมา นางก็ไม่อาจก้าวเข้าไปขัดจังหวะได้ ความเจ็บปวดบางอย่างจำเป็นต้องถูกปล่อยให้ไหลออกมาจนหมดสิ้นจึงจะมีที่ว่างสำหรับความเข้าใจริมฝีปากบางแย้มยิ้มอ่อนโยน นางรู้ดี…การยอมรับความผิดของตนต่อหน้าคนที่รักที่สุดต้องใช้ความกล้ามากเพียงใดเพราะมารดาของนางก็เคยยืนอยู่ในจุดเดียวกัน เคยร้องไห้ เคยกล่าวคำขอโทษและเคยยอมเปิดแผลในใจให้ลูกเห็นอย่างไม่ปิดบัง“…ท่านต้องมีความสุขได้แล้วนะเจ้าคะ” นางพึมพำเบา ๆ สายตาทอดมองเงาสองร่างที่ปลอบโยนกันใต้แสงจันทร์ แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาดีโดยไร้เงาความขุ่นข้องบางครั้งความสุขไม่ได้เกิดจากการลืมอดีตแต่เกิดจากการกล้ายอมรับมัน แล้วจับมือกันก้าวต่อไป และในที่สุด…สองแ

แสงจันทร์ยามค่ำทอดยาวผ่านบานหน้าต่าง กระทบผืนพรมในตำหนักองค์ชายสามเป็นริ้วเงินเย็นเยียบ ทว่าภายในห้องบรรทมกลับร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับอยู่เหนือร่างอ้อนแอ้นบนเตียงกว้าง เสียงหอบหายใจปะปนเสียงครางแผ่วเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ องค์ชายสามกดหลังคอฉู่หลันซวี่ให้จมลงกับหมอนแน่นแรงอารมณ์ที่ระอุพลุ่งพล่านถาโถมใส่นางไม่ต่างจากพายุ ทุกจังหวะของเขาหนักหน่วง รุนแรงราวกับกำลังระบายเพลิงโทสะที่สุมอก ใบหน้าหล่อเหลากลับแดงจัด ดวงตาวาววับด้วยความขุ่นเคือง ความคับแค้นที่มีต่อองค์รัชทายาทถูกเขาแปรเปลี่ยนเป็นแรงกระหน่ำที่ไม่คิดยั้งมือฉู่หลันซวี่ครางเสียงพร่า ร่างงามสั่นสะท้านอยู่ใต้การครอบครองนั้น นางรู้ดี…ยามใดที่บุรุษผู้นี้เดือดดาล เขาจะยิ่งดุดันราวสัตว์ร้ายและนางก็ชอบรสรักที่ร้อนแรงแบบนี้เสียยิ่งกว่าอะไรเวลาผ่านไปครู่ใหญ่เมื่อคลื่นอารมณ์ค่อย ๆ สงบลง ฉู่หลันซวี่ก็พลิกตัวแนบอกบุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนักอย่างรู้จังหวะ ริมฝีปากแดงระเรื่อคลี่ยิ้มบาง“...อารมณ์ไม่ดีหรือเพคะ?” นางเงยหน้ามองเขาอย่างรู้ทัน นิ้วเรียวไล้ผ่านอกแกร่งช้า ๆ อย่างยั่วยวนแม้นางจะเป็นเพียงพระชายารองแต่ทั้งตำหนักต่างรู้ด