Semua Bab พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Bab 201 - Bab 210

ปัง! หลังจากฉู่เวยอิงออกไปได้ไม่ถึงเค่อประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง ร่างสูงของไป๋หยางเจ๋อก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับลมพายุ สีหน้าเคร่งเครียดจนข้ารับใช้แทบไม่กล้าเข้าใกล้ ดวงตาคมกวาดมองทั่วห้องเพียงพริบตา ก่อนจะพุ่งตรงมาหาหลิวอวี้ลู่ทันที“ฉู่เวยอิงมาหาเจ้าด้วยเหตุอันใด…?” เสียงเขาต่ำและเร็วผิดปกติยังไม่ทันให้นางตอบ มือหนาก็จับไหล่นางหมุนสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างร้อนรน“นางได้ทำร้ายเจ้าหรือเปล่า!?” ปลายนิ้วเขาแตะแก้ม ข้อมือและต้นแขนนางทีละจุดอย่างระแวดระวังเหงื่อบาง ๆ ซึมตามกรอบหน้าหล่อเหลาลมหายใจยังไม่ทันสม่ำเสมอจากการขี่ม้ากลับจวนมาอย่างเร่งรีบทันทีที่ได้รับข่าวจากทหารคนสนิทที่แฝงตัวอยู่ในเรือนของนางหลิวอวี้ลู่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนหลุดหัวเราะเสียงใสเบา ๆ แววตาอ่อนลงอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของบุรุษตรงหน้า“น้องปลอดภัยดีเจ้าค่ะ” ดวงตาหวานโค้งขึ้นอย่างอ่อนโยน“ทำไมเหงื่อพี่หยางเจ๋อถึงออกมากเช่นนี้เล่า” ปลายนิ้วของนางแตะกรอบหน้าชายหนุ่มเบา ๆ เหงื่อที่ชื้นตามขมับเป็นหลักฐานชัดเจนว่าเขารีบร้อนเพียงใด เสี่ยวมี่ที่ยืนดูอยู่ด้านข้างถึงกับอมยิ้ม“เสี่ยวมี่ ไปเตรีย

ในจังหวะที่จอกสุรายังลอยค้างอยู่กลางอากาศ ไป๋หยางเจ๋อก็ปรากฏตัวขึ้นข้างฉู่เวยอิงราวกับเงาที่เคลื่อนไหวไร้เสียงไม่มีผู้ใดทันสังเกตว่าเขาเดินมาเมื่อใดแต่ทันทีที่ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่ง กลิ่นอายของแม่ทัพใหญ่ก็แผ่กดบรรยากาศรอบโต๊ะให้หนักแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“เปลี่ยนสุราของข้าเป็นชาแทน” น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยกับสาวใช้ประจำตัวของตนราวเป็นเรื่องเล็กน้อย สาวใช้ผู้นั้นรีบก้าวเข้ามาเปลี่ยนจอกสุราเป็นถ้วยชาอย่างคล่องแคล่ว ไม่สะดุดสายตาผู้ใด“ช่วงนี้ข้าดื่มหนักเกินไป รู้สึกไม่สบายท้องนัก” ประโยคดูเหมือนเอ่ยลอย ๆ แต่ดวงตาคมกลับสบกับหลิวอวี้ลู่เพียงเสี้ยวลมหายใจ นั่นคือสัญญาณที่ตกลงกันไว้ชัดเจน…‘หากพี่สั่งให้เปลี่ยนสิ่งใดจงระวังสิ่งนั้น’เมื่อใดรับการยืนยันจากไป๋หยางเจ๋อแล้วหลิวอวี้ลู่จึงยกจอกขึ้นช้า ๆ ใช้ชายแขนเสื้อกว้างบังริมฝีปากตามธรรมเนียม...ใต้ผ้าเนื้อหนานั้นสุราถูกเทลงบนผ้าเช็ดหน้าที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้ออย่างรวดเร็วและแนบเนียนจนไม่เหลือแม้หยดเดียวที่แตะริมฝีปาก เมื่อสุราหมดนางก็ลดจอกลงอย่างงดงาม“รสชาติสุราหวานหอมยิ่งนัก” รอยยิ้มไร้เดียงสาถูกส่งให้ฉู่เวยอิง ดวงตาใสบริสุทธิ์เสียจนอีกฝ่ายแอบหัวเราะเ

ด้านหลังตำหนักพระชายารอง เรือนรับรองที่แยกตัวออกมาโอบล้อมด้วยสวนดอกไม้หอมหวานแสงโคมกระทบดอกไม้สีสดควรให้ความรื่นรมย์แต่เวลานี้เสียงครวญครางอ่อนหวานกลับลอยทะลุประตูไม้แกะสลักออกมาเป็นระยะ“อื้อ…แรงกว่านี้…” ถ้อยคำวาบหวามเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ“เข้ามาพร้อมกันเลย…อย่าหยุด…”เสียงนั้นแผ่วในตอนแรกก่อนจะทวีความชัดเจนขึ้นตามแรงลม เป็นเสียงสตรีที่หอบหายใจถี่อย่างสุขสมและหัวเราะคละเคล้าไปกับเสียงกระซิบต่ำของบุรุษ“แม่นางเปลี่ยนท่ากันเถิด…พวกข้าจะได้ทำพร้อม ๆ กัน”“หันมาทางนี้…อื้มม ใช้ปากเก่งยิ่งนัก”เสียงหัวเราะทุ้มหลายเสียงสลับกันดังขึ้นไม่ซ้ำจังหวะทำให้คนที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ อย่างน้อยก็สัก…สี่คนหรืออาจมากกว่านั้นทุกเสียงรวมกันเป็นภาพที่ไม่ต้องเปิดประตูก็จินตนาการได้ ฝีเท้าของเหล่าขุนนางที่ตามมาพิสูจน์เหตุการณ์ถึงกับชะงักค้างใบหน้าหลายคนแดงก่ำบางคนทำท่ากระอักกระอ่วน“บัดสีบัดเถลิงยิ่งนัก…!” คนรับใช้คนสนิทของฉู่เวยอิงแสร้งเอ่ยเสียงสั่น“เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนพวกเราพาคุณหนูอวี้ลู่ที่เมามายมาพักที่นี่แท้ๆ”แม้เสียงจะเบาแต่ถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำพอให้คนรอบข้างได้ยินครบท

ความคิดยังไม่ทันปะติดปะต่อบานประตูก็ถูกผลักเปิดออกเมื่อภาพด้านในจะปรากฏแก่สายตาคนนับร้อย เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูก็ดังขึ้นพร้อมกัน“กรี๊ดดด—!!” พระชายารองฉู่หวันซวี่กรีดร้องออกมาสุดเสียงภาพตรงหน้าทำให้นางแทบล้มทั้งยืนด้านในห้องบุรุษชั้นต่ำราวห้าคนอยู่ในสภาพล่อนจ้อน ทุกคนต่างแตกตื่นตกใจบางคนยังมึนงงจากฤทธิ์ยา และบนเตียงมีสตรีในสภาพเปลือยเปล่าเรือนผมกระเซิงเนื้อตัวเต็มไปด้วยน้ำกามนางคือ ‘ฮูหยินเอกฉู่ฟางเซียน’ มารดาของพระชายารองและมารดาของฉู่เวยอิง“ไม่จริง!! นี่ไม่ใช่ท่านแม่ของข้า!!” ฉู่เวยอิงเบิกตากว้างจนแทบถลนเสียงนางแตกพร่ากรีดร้องราวเสียสติฮูหยินเอกฉู่ฟางเซียนที่เริ่มได้สติจากฤทธิ์ยาที่อ่อนกำลังลง ภาพความทรงจำย้อนกลับมาเป็นฉาก ๆ เสียงคราง เสียงลมหายใจร้อนผ่าวและสัมผัสหยาบกระด้างของบุรุษแปลกหน้า“เกิดอะไรขึ้น! ข้าไม่ได้ทำนะ!” นางกรีดร้องลั่นดึงผ้าห่มคลุมกายอย่างลนลานแต่สายตานับร้อยคู่มองเห็นหมดแล้วเสียงซุบซิบที่เคยโจมตีหลิวอวี้ลู่พลันเปลี่ยนทิศทันที“นั่นฮูหยินเอกฉู่ฟางเซียนมิใช่หรือ?”“มารดาของพระชายารองแท้ ๆ …”“นี่มันอัปยศสิ้นดี!” เสียงหนึ่งหัวเราะหยันเบา ๆ“กล้าสวมหมวกเขียวให้

รัชทายาทค่อย ๆ คลี่พระราชโองการในพระหัตถ์ เสียงอ่านดังขึ้นช้า ๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ“ด้วยอำนาจแห่งโอรสสวรรค์…”ทุกคำเหมือนก้อนหินตกลงในอกคบเพลิงไหววูบเงาทั้งสองสั่นไหวบนกำแพง“องค์ชายสามประพฤติตนไม่เหมาะสมในฐานะเชื้อพระวงศ์อย่างร้ายแรงจึงมอบหมายให้รัชทายาทเป็นผู้สำเร็จโทษ”“ให้ประหารด้วยเครื่องตัดเศียรสำหรับเชื้อพระวงศ์…ในอีกเจ็ดวันนับจากนี้”เสียงสุดท้ายจางหายไปในอากาศเย็นเยียบองค์ชายสามฟังจนจบ ใบหน้าสงบนิ่งจนน่าประหลาด ไม่มีการดิ้นรนไม่มีคำอ้อนวอนขอชีวิตเขาทำเพียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“อ่า…เสด็จพ่อป่วยจนหลงลืมไปแล้วหรือ” ดวงตาแดงก่ำทอดมองเพดานหิน“เหตุใดโทษของข้าจึงเบานัก”“ข้านึกว่าจะจับทรมานข้าอีกสักเดือน…ค่อยปล่อยให้ตายเสียอีก”รอยยิ้มของเขาเหยียดเย็นแต่กลับเปราะบางอย่างประหลาด“…ตัดสินโทษเช่นนี้ ไม่เหมาะกับเสด็จพ่อเลยสักนิดท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือ?”รัชทายาทสบตาบุรุษตรงหน้าอย่างนิ่งสงบ แววตานั้นไม่ใช่สายตาผู้พิพากษาแต่เป็นสายตาของบุตรชายคนหนึ่ง“คงเพราะ…” พระสุรเสียงแผ่วลงเล็กน้อย“…เขาอยากทำหน้าที่ของบิดาเป็นครั้งสุดท้ายกระมัง”คำตอบนั้นทำให้อากาศในห้องขังเย็นยิ่งกว่าเดิม โอรสสวร