พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

เขาขยับลำคอน้อย ๆ ก่อนยกแก้วน้ำอุ่นขึ้นแตะริมฝีปากเพื่อกลบความสั่นของเสียงที่ไม่ควรเกิดขึ้นในฐานะแม่ทัพผู้เด็ดขาด“น้องอวี้ลู่…แถวนี้พอมีที่พักให้เช่าอยู่อาศัยเพื่อทำการค้าบ้างหรือไม่?”หลิวอวี้ลู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนขมวดคิ้วตอบอย่างรอบคอบ“พี่หยางหมิง…จะค้าขายสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”นางคิดพลางเอียงคอน้อย ๆ อย่างน่ารักแม้ไม่ได้ตั้งใจ“ต้องใช้พื้นที่มากหรือไม่?”ไป๋หยางเจ๋อแทบต้องกลั้นลมหายใจเพื่อไม่ให้เผลอหลงใหลในท่าทีไร้เดียงสานี้มากเกินไป“แล้วตั้งใจขายให้ลูกค้ากลุ่มใดหรือเจ้าคะ?”เขาไม่ทันเตรียมคำตอบล่วงหน้าแต่ประสบการณ์จากภารกิจลับและกลศึกที่ผ่านมาทั้งชีวิตทำให้เขาสามารถสร้างเรื่องราวขึ้นมาทันทีโดยไร้รอยต่อ‘ร้านสุรา…เหมาะสมที่สุดแล้วในการสอดแนมข่าวลือมักไหลออกจากปากคนเมาเสมอ’“พี่จะขายสุราหมักเองกับเครื่องเคียงเล็กน้อย”“ร้านสองชั้นไม่ต้องใหญ่มาก ชั้นล่างเอาไว้ค้าขายชั้นบนเอาไว้อยู่อาศัย”เขายังแสร้งหลุบตาลงเล็กน้อย สร้างภาพชายพเนจรที่โชคร้ายไม่ใช่แม่ทัพใหญ่ที่คุมกองกำลังนับหมื่น“เพียงแต่…อาจต้องหาที่ราคาไม่สูงมากนัก”เสียงของเขาแผ่วลงอย่างจงใจ“พี่เองไม่ค่อยมีทุน ระหว่างทางยังถูกพว

แสงตะเกียงในห้องนอนที่ปิดสนิทวูบไหวเพียงเล็กน้อย เงาเปลวไฟโยกไหวเหนือหัวเตียงจนบรรยากาศดูน่าขนลุก หลิวอวี้ลู่ที่กำลังหลับสนิท รู้สึกเหมือนมีลมหายใจอุ่นและบางสิ่งเลื่อนเฉียดกรอบหน้า นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตา คือ บุรุษร่างกำยำในชุดดำทั้งตัวกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของนาง ขณะที่ใบหน้ายังปิดคลุมด้วยผ้าดำทึบ มีเพียงดวงตาเย็นเหี้ยมไร้เมตตาสะท้อนกับแสงตะเกียงหัวใจหลิวอวี้ลู่แทบหยุดเต้น ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตระหนก นางเพิ่งจะอ้าปาก มือหยาบกร้านของมันก็ตะปบปิดปากทันควันกดแรงจนกรามสั่นจนเสียงร้องของนางกลืนหายลงในลำคอทันที“อื้อ…!!” มีดสั้นเย็นเยียบถูกกดเข้ากับลำคอจนเสียววาบน้ำเสียงต่ำกระด้างกระซิบรอดออกจากผ้าคลุมหน้าอย่างเย็นชา“อย่าส่งเสียง…หากยังอยากรักษาชีวิตเอาไว้เงินทั้งหมดในร้านนี้อยู่ที่ใด?”ความกระหายในสิ่งสกปรกและเจตนาร้ายที่แผ่จากดวงตาคู่นั้นทำให้นางตัวเย็นวูบ หลิวอวี้ลู่พยายามกลั้นสะอื้นและช้อนสายตาไปทางประตูเสแสร้งพยักหน้า ราวกับบอกเป็นนัยว่าทรัพย์สินทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่นี่แต่อยู่ด้านล่าง หวังเพียงได้ช่องว่างหนึ่งลมหายใจเพื่อหลบหนีไป แต่โจรชั่วกลับหัวเ

เมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย ชาวบ้านต่างทยอยแยกย้าย แต่ยังมีสายตาอีกหลายคู่ที่มองไป๋หยางเจ๋อด้วยความสงสัยเพราะไม่คุ้นหน้าตาและความสง่าแบบชายผู้ผ่านศึก ทำให้หลายคนอดถามไม่ได้ป้าฉิงร้านโจ๊กที่เพิ่งลากตัวลูกชายกลับบ้านได้ครึ่งทางยังไม่ทันไกลนักก็หันมาถามเสียงดัง“พ่อหนุ่ม เป็นใครมาจากไหนล่ะ?เมืองนี้ป้าเห็นหน้าคนมาหมดแล้วแต่เจ้าน่ะ…ไม่คุ้นเอาเสียเลยนะ”หลิวอวี้ลู่ที่เห็นไป๋หยางเจ๋อเพียงทำหน้าเรียบเฉย ก็เข้าใจทันทีว่าชายตรงหน้าคือคนพูดน้อยและระมัดระวังตัว นางรีบตอบแทนเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมทันที“พี่หยางหมิงตั้งใจเดินทางมาค้าขายที่แคว้นเราเจ้าค่ะ”“…แต่ระหว่างทางโดนโจรลอบทำร้าย ได้รับบาดเจ็บหนักก็เลยมาพักรักษาตัวที่นี่”จากนั้นนางก็รีบสวมบทแม่ค้า ส่งยิ้มเชิญชวนลูกค้าแทนเขา“อีกไม่นานพี่หยางหมิงจะเปิดร้านสุราเจ้าค่ะ ถ้าท่านป้าฉิงช่วยบอกต่อให้คนมาลองอุดหนุน จะเป็นพระคุณมากเลยเจ้าค่ะ”ป้าฉิงร้านโจ๊กยิ้มกว้างทันทีพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงัก“ได้สิอวี้ลู่ เดี๋ยวป้าบอกต่อให้…แหม! พ่อค้าทั้งรูปหล่อ ทั้งมีน้ำใจแบบนี้ รับรองว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน!”หลิวอวี้ลู่ที่ยังยิ้มไม่หุบ ยกศอกสะกิดแขนไป๋หยางเจ๋

หลังจากนั้นไม่นานหลิวอวี้ลู่ก็นอนหลับไปอย่างเชื่อฟัง มือเล็กกอดผ้าห่มแน่น ดวงตากลมหลับสนิทอย่างวางใจไป๋หยางเจ๋อเฝ้ามองอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะลุกขึ้นอย่างระมัดระวังที่สุด กลัวแม้แต่เสียงฝีเท้าจะรบกวนนาง เมื่อถึงประตู เขาชะงักเล็กน้อย หันมามองร่างบอบบางบนเตียงอีกครั้ง พร้อมลมหายใจที่ลึกและหนักราวกับซ่อนสิ่งที่บอกไม่ได้ไว้ภายใน เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นแผ่ว ๆ“พี่ขอให้เจ้าหายเจ็บเร็ว ๆ นะ…อวี้ลู่”จากนั้นประตูก็ปิดลงอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่ยังลอยวนอยู่ในห้องแม้เขาจะจากไปแล้วก็ตามด้านนอกห้องนอนไป๋หยางเจ๋อเอนกายบนเก้าอี้ตัวยาว ผ้าห่มในกายยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมจางของนาง ทุกครั้งที่สายลมหนาวพัดลอดเข้ามา กลับยิ่งทำให้เขาแนบกายเข้ากับผืนผ้านั้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมทอดมองไปทางประตูห้องที่ปิดสนิท ความคิดมากมายไหลวนอยู่ในหัว ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขายกมือดีดหน้าผากนาง หรือแววตาจริงใจที่นางใช้ตอบเขาหัวใจในอกเต้นถี่ ราวกับคนที่เฝ้าระวังผู้อื่นมาโดยตลอดกลับเริ่มหวั่นไหวเพราะหญิงสาวผู้หนึ่ง เขาพยายามหลับตาทว่าความรู้สึกลึกซึ้งกลับปลุกให้ใจไม่ยอมสงบเสียทีจนกระทั่งรุ่งเช้ามาถึง แสงแดดยามรุ่งอรุ

หลิวอวี้ลู่เดินนำเขาผ่านแผงขายของ แววตาเป็นประกาย นางเลือกซื้อของเล็กน้อยไปวางบนถาดไม้ที่เตรียมไว้ พร้อมกับพูดคุยหัวเราะร่าเริงกับพ่อค้าแม่ค้ารอบตัว ทำให้ไป๋หยางเจ๋อที่เดินตามหลังรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบสดใสขึ้นทันตา ทั้งอบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุขที่เรียบง่ายแต่อิ่มเอมหัวใจนางเดินพาเขามาจนมาถึงร้านโจ๊กของป้าฉิง กลิ่นหอมของน้ำซุปและข้าวต้มร้อน ๆ ลอยมาตามลม“อวี้ลู่! มาถึงแล้วหรือ วันนี้มีพ่อหนุ่มเมื่อวานมาด้วย... ฮิ ๆ ดูสนิทกันเชียวน้า” ป้าฉิงส่งเสียงทักทายด้วยรอยยิ้มกว้างหลิวอวี้ลู่ยิ้มตอบด้วยความร่าเริงปนเขินเล็กน้อย“เจ้าค่ะป้าฉิง วันนี้อวี้ลู่จะพาพี่หยางหมิงมาทานโจ๊กและอาหารเช้าให้เต็มที่เลยเจ้าค่ะ”ไป๋หยางเจ๋อนั่งลงข้างนางเงียบ ๆ แต่สายตากลับไม่ละจากหลิวอวี้ลู่ที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และสั่งอาหารให้เขาอย่างเอาใจใส่“เอาเป็น...โจ๊กหมูถ้วยใหญ่สำหรับพี่หยางหมิง แล้วก็เพิ่มเกี๊ยวน้ำไส้หมูนุ่ม และหมั่นโถวร้อน ๆ อีกสองลูกด้วยเจ้าค่ะ”ป้าฉิงหัวเราะเบา ๆ“โอ้โห! อวี้ลู่สั่งซะจัดเต็มขนาดนี้พ่อหนุ่มคนนี้คงอิ่มจนไม่ต้องกินอะไรไปอีกทั้งวันแล้วละ”หลิวอวี้ลู่หัวเราะชอบใจจนแก้มขึ้นสี นางดูสนุกและตื