All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

หลังคลื่นอารมณ์อันรุนแรงค่อย ๆ ซัดผ่านไปจนหลิวอวี้ลู่หมดเรี่ยวแรง ไป๋หยางเจ๋อผ่อนลมหายใจต่ำในลำคอ เสียงนั้นคล้ายคำรำพึงพอใจของนักล่าที่เพิ่งกลืนกินเหยื่อหวานล้ำจนสมใจ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง ร่างสูงใหญ่ของเขาเคลื่อนไหวเชื่องช้า ราวเสือที่เปลี่ยนจากโหมกัดเนื้ออย่างดุร้ายมาเป็นลูบขนนุ่มของเหยื่อเพื่อให้มันวางใจอีกครั้งเขารินน้ำชาลงในถ้วยเล็กด้วยท่วงท่าที่สงบเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นบุรุษที่ก่อนหน้านี้ยังโหมเรือนกายนางอย่างดุดัน ไอน้ำอุ่นลอยขึ้นจากถ้วยดูอบอุ่นทว่าแฝงด้วยกลิ่นยาจาง ๆ ที่แทบจะสังเกตได้ยากมือใหญ่ยื่นถ้วยให้หลิวอวี้ลู่อย่างเบามือ การกระทำอ่อนโยนจนไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเมื่อครู่เขายังเป็นบุรุษที่ใช้เรือนกายอ่อนนุ่มของนางระบายความปรารถนาอย่างดิบเถื่อนจนเตียงแทบหัก“ดื่มเสียหน่อยนะลู่เอ๋อร์…จะได้หลับสบาย”น้ำเสียงนั้นเป็นดั่งสายไหมหอมหวานที่พันลึกลงไปในหัวใจหญิงสาวจนนางไม่เคยคิดระแวง หลิวอวี้ลู่รับถ้วยน้ำชามาดื่มอย่างว่าง่าย ร่างกายยังร้อนผ่าว ใบหน้าแดงระเรื่อแต่ด้วยความไว้วางใจในมือใหญ่ นางยกถ้วยดื่มจนหมดจนไอร้อนลอยขึ้นฟุ้งในอากาศ น้ำชานั้นแฝงรสขมจาง ๆ เพราะมียาห้ามครรภ์

“หลิวอวี้ลู่…” ชื่อที่เขาเก็บซ่อนทุกคืนถูกเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยนจนแทบเหมือนคำอ้อนวอนแต่แววตากลับคมกร้าว อันตรายเสียยิ่งกว่ามีดที่ลับจนบางเฉียบ“นางจะไม่มีวัน…เป็นฮูหยินของผู้ใดได้อีกตลอดชีวิต!!”“เพราะนาง…จะเป็นได้เพียง ‘อนุบนเตียง’ ของข้าคนเดียวเท่านั้น”เสียงคำรามต่ำดังลอดคอ คล้ายสัตว์ร้ายพึงใจในเหยื่อที่ถูกขังไม่อาจหลบหนี“นางจะเป็นเพียงผู้ปรนเปรอความต้องการของข้าและจะไม่มีวันได้แตะต้องตำแหน่งฮูหยินเอกที่เจ้าหมายตา…”ดวงตาคมกริบแผดเผาแรงกว่าเปลวไฟ“จนกว่าวิญญาณของมารดาข้าจะได้รับความยุติธรรม!!”มือใหญ่ขว้างจอกสุราใส่ผนัง เพล้ง! เสียงแก้วแตกกระจายดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง เศษคมแหลมสะท้อนประกายวาวราวกับประกาศชะตากรรม ไป๋หยางเจ๋อหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับปีศาจที่เพิ่งผูกวิญญาณหนึ่งไว้ในนรก“หลิวลู่จวี่…ข้าจะทำให้เจ้าเจ็บปวดจนอยากร้องขอความตายยิ่งกว่าที่เจ้าเคยทำกับมารดาของข้าเสียอีก!”ดวงตาคมวาวโรจน์วาบหนึ่ง ก่อนเขาจะสะบัดแขนเสื้อ ลุกขึ้นกลับไปยังห้องนอนที่ห่างออกไป ประตูปิดลงทิ้งไว้เพียงเงาหนักอึ้งที่ซ่อนควารักและความแค้นอันบิดเบี้ยวเอาไว้ทันทีที่ฝ่าเท้าเหยียบพรมในห้องนอน ความหอมละมุนอ

เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจากด้านนอกดังใกล้เข้ามา ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ‘ท่านหมอเซี่ยว’ ใบหน้าเปี่ยมด้วยเมตตา ดวงตาอบอุ่นและเปี่ยมความสามารถ ตามหลังด้วยผู้ช่วยชายที่หอบหิ้วหีบยาเข้ามาหลิวอวี้ลู่รายงานอาการและเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างกระชับรวดเร็ว มือก็ยังคงเย็บแผลอย่างประณีตไม่หยุดพัก หมอเซี่ยวยกคิ้วเล็กน้อยกับความนิ่งสุขุมของนาง ก่อนจะนั่งลงตรวจชีพจรและบาดแผลอย่างละเอียด“ตั้งหม้อต้มยา ใส่สมุนไพรตามที่ข้าบอก”เขาหันไปสั่งผู้ช่วยเสียงเรียบ กลิ่นสมุนไพรเริ่มลอยอวลภายในห้องครู่ใหญ่ผ่านไปความเงียบค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความโล่งใจเมื่อลมหายใจของบุรุษบนเตียงเริ่มสม่ำเสมอขึ้น เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่น่ากังวลใจแล้ว หมอเซี่ยวจึงยกพู่กันขึ้นเขียนใบเทียบยาส่งให้หลิวอวี้ลู่“หากเขาฟื้นแล้ว ให้ต้มยาตามนี้...ดื่มเช้าเย็นไม่เกินสามวันอาการจะดีขึ้นมาก”น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนแต่เด็ดขาด ก่อนเสริมอีกประโยค“ส่วนบาดแผล เจ้าเย็บได้ดีมาก ให้ทำความสะอาดวันละครั้งพอครบเจ็ดวัน พาเขามาหาข้า ข้าจะตัดไหมและตรวจดูอีกที”หลิวอวี้ลู่เช็ดมือ ลุกขึ้นโค้

ไป๋หยางเจ๋อไม่ได้ปฏิเสธ เพียงปล่อยให้นางพยุงเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน ตลอดทางนางก้าวเดินช้า ๆ คอยสังเกตทุกฝีก้าวของเขาเผื่อว่าอีกฝ่ายจะเสียหลัก มือเล็กยังคงประคองอยู่ไม่ห่าง การกระทำนั้นเรียบง่าย ไม่มีคำพูดหวาน ไม่มีความตั้งใจเกินงามแต่กลับเต็มไปด้วยความใส่ใจที่ทำให้คนถูกพยุงรู้สึกได้โดยไม่ต้องเอ่ยถามดวงตาคมจัดที่เคยเย็นเยียบลดความแข็งกร้าวลง เหลือเพียงแววระแวดระวังที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อไป๋หยางเจ๋อชำระร่างกายเสร็จและก้าวออกมาจากห้องน้ำ คิ้วเข้มของเขาก็ขมวดขึ้นทันทีร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่า มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกระชับอยู่รอบร่างกายส่วนล่าง กล้ามเนื้อที่ขึงแน่นจากการฝึกฝนเผยตัวอย่างไม่ตั้งใจ รอยแผลตามลำตัวตัดกับผิวสีเข้มอย่างเด่นชัด ทั้งหมดนั้นทำให้เขานิ่งค้างไปชั่วขณะไม่ใช่เพราะอวดอ้าง หากเพราะไม่คุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้เสียงทุ้มต่ำจึงเอ่ยขึ้นอย่างขัดเขิน จนไม่น่าเชื่อว่าเป็นคนเดียวกับที่ก่อนหน้านี้ยังจ้องนางด้วยสายตาดุร้าย“เอ่อ…คือ…เสื้อผ้าของข้า?”หลิวอวี้ลู่เพิ่งนึกได้ นางยกมือปิดปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขอโทษเสียงแผ่ว“ข้าต้องขอโทษด้วยเจ้าค่ะ เมื่อคืนข้ารีบร้อนจึงต้

ดวงตากลมโตของนางค่อย ๆ เงยขึ้นมาสบกับสายตาของเขาโดยไม่หลบเลี่ยง แต่กลับทำให้ไป๋หยางเจ๋อเหมือนถูกดึงออกจากโลกอันแข็งกระด้าง เขาคุ้นชินกับสตรีมานับไม่ถ้วนทั้งผู้หญิงที่ใช้เสน่ห์ลวงให้ตายใจเพื่อผลประโยชน์ สาวใช้อุ่นเตียงที่ยอมก้มศีรษะเพราะต้องการยกฐานะคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่หวังเพียงตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพหรือแม้แต่สตรีที่ขึ้นเตียงกับเขาด้วยรอยยิ้มจอมปลอมเพื่อแลกกับทรัพย์สินรูปลักษณ์ภายนอก… ท่วงท่า… ความเย้ายวนทุกสิ่งเหล่านั้นสำหรับเขาเป็นเพียงเครื่องมือปลดปล่อยความต้องการทางกาย แต่ไม่เคยทำให้หัวใจสั่นไหว ไม่เคยมีความต้องการทางร่างกายใดเลยที่จะทำให้เขาเชื่อในความรักความสัมพันธ์ทางกายสำหรับเขามันเป็นเพียงแค่การบำบัดความใคร่ก็เท่านั้น ทว่าในวินาทีที่ดวงตากลมโตใสซื่อของหลิวอวี้ลู่สบตากับเขา สายตาที่ไม่ปิดบังความจริงใจนั้นทำให้บางสิ่งสะเทือนวูบในอกของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับเกราะเหล็กที่ห่อหุ้มหัวใจเขามานานนับสิบปีกำลังแตกร้าวออกทีละน้อยจากความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่นางมอบให้และประหลาดเหลือเกิน…มันไม่เจ็บเลย กลับชวนให้เขาอยากปล่อยให้รอยร้าวนั้นขยายต่อไปอย่างไม่รู้ตัว เพียงเวลาสั้น ๆ นั้นเอง ไป๋หยาง