All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

ไป๋ชิวหลันช็อกจนตัวแข็ง ปากพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา"เป็นไปไม่ได้! เจ้า!…เจ้าแต่งกับพ่อค้าแคว้นเหอผู้นั้นไปแล้วมิใช่หรือ!? เหตุใดถึง…!"ความโกรธ ความอัปยศ และความเสียใจผสมกันจนหล่อหลอมเป็นพลังชั่วร้าย นางหัวเราะออกมาอย่างเหยียดหยาม"ทำไมหรือ? เดี๋ยวนี้สามีเจ้ายากจน จนต้องให้เจ้ามาเร่ขายตัวหรือไง? ... ขาดเงินเท่าไรเล่าข้าจะช่วยสงเคราะห์บริจาคไปให้!"หลิวลู่จวี่กำมือแน่น นางโกรธจนอยากฉีกสตรีตรงหน้าเป็นชิ้น ๆแต่ริมฝีปากนางยังคงคลี่ยิ้มงามเยือกเย็น หัวใจนางไม่ได้สะท้านต่อถ้อยคำที่ตัวเองโดนดูถูก แต่การที่ไป๋ชิวหลันพูดจาเหยียดหยาม‘หลิวอวี้หรง’ สามีผู้ล่วงลับของนาง ทำให้นางไม่อาจยอมได้แม้แต่น้อยหลิวลู่จวี่หันไปสบตาไป๋จิ้งหาวด้วยสายตาออดอ้อนและสะเทือนใจไป๋จิ้งหาวที่เห็นเช่นนั้นรู้สึกปวดร้าวหัวใจ พลันรั้งนางเข้ามาในอ้อมกอดเบา ๆ ลูบแก้มนางอย่างอ่อนโยน ขณะที่แววตาเต็มไปด้วยความโกรธและรังเกียจที่ส่งตรงไปถึงสตรีตรงหน้าที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำทรามจนได้ตำแหน่งฮูหยินเอกของเขาไป"สามีของลู่จวี่เสียชีวิตไปแล้ว…และเป็นข้าเองที่ไปอ้อนวอนขอให้นางมาเป็นฮูหยินรองของข้า!! ชัดเจนพอหรือยัง?"แววตาของเขาเยือกเย

หลิวอวี้ลู่ผละออกจากอ้อมแขนของไป๋หยางเจ๋ออย่างแผ่วเบา เห็นแววหม่นเศร้ายังค้างอยู่ในดวงตาเขา นางจึงรีบเปลี่ยนบรรยากาศให้ผ่อนคลาย จู่ ๆ ก็แกล้งยืดอก ทำเสียงใหญ่โตเลียนแบบบุรุษ แล้วตบบ่าตัวเองเบา ๆ อย่างที่เคยเห็นพวกนักเลงขาใหญ่ในตลาดชอบแซวคนอื่น“ฮ่า ๆ ๆ …มาสิ มาร้องไห้ซบไหล่พี่ดีไหม น้องหยางหมิง”ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินตัวนั้น ทำให้ไป๋หยางเจ๋อที่ยังอัดอั้นอยู่ในอกหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัวเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นเพียงครู่เดียว แต่ก็เพียงพอจะพัดความอึดอัดในใจให้ปลิวหายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน“เจ้าช่างเป็นสตรีที่แปลกจริง ๆ อวี้ลู่”เขาว่าพลางยิ้มบาง เอนตัวพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลายกว่าเดิม ก่อนจะเอียงหน้ามองนางด้วยแววตาอ่อนโยนแต่แฝงความเจ้าเล่ห์“ซบไหล่เจ้าพี่คงไม่ถนัด…”สายตาคมจงใจเลื่อนต่ำลงไปที่หน้าอกอวบอิ่มในชุดนอนของนางชั่วครู่ ก่อนจะยกกลับมาสบตานางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“แต่ถ้าซบ ‘อก’ เจ้า…พี่ว่าคงพอดีอยู่”“พี่หยางหมิง!” หลิวอวี้ลู่ร้องขึ้นเสียงดัง ใบหน้าแดงจัดราวลูกทับทิมสุก นางยกมือฟาดแขนเขาเต็มแรงโดยไม่ยั้ง“คนลามก! น้องอุตส่าห์เป็นห่วง ยังจะมาพูดจาเห

ไป๋หยางเจ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก แขนที่โอบร่างนางไว้กระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไปตามแผ่นหลังบาง สัมผัสนั้นทั้งอ่อนโยนและสั่นไหว ราวกับเจ้าของมันกำลังต่อสู้กับแรงปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมยาก“อื้มม…” เสียงครางต่ำหลุดออกมาอีกครั้ง “…ตรงนั้น…อวี้ลู่…”ลมหายใจของเขาหนักขึ้นชัดเจน จูบที่กดลงมาลึกซึ้งและเร่งร้อนกว่าเดิม ปลายลิ้นดูดเกี่ยวของนางอย่างหิวกระหาย จนสมองของหลิวอวี้ลู่รับรู้ได้เพียงอย่างเดียว…พี่ไป๋หยางเจ๋อชอบให้จับตรงนี้มือของไป๋หยางเจ๋อเลื่อนจากแผ่นหลังไปที่สะโพกผาย ลูบไล้หนักแน่นขึ้น ราวกับส่งความร้อนที่เขาได้รับจากปลายนิ้วนางกลับคืนไปให้ร่างบางรับรู้ ทุกสัมผัสไม่หยาบโลน หากเต็มไปด้วยแรงเรียกร้องที่เร่าร้อนจนยากจะต้านทาน ผ้าบาง ๆ ที่คั่นอยู่ระหว่างสองร่างไม่อาจขวางกั้นความร้อนจากผิวเนื้อและหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ได้อีกต่อไป ทั้งห้องมีเพียงเสียงลมหายใจที่พันเกี่ยวและความรู้สึกบางอย่างที่กำลังจะเลยเส้นหากไม่มีใครเป็นฝ่ายหยุดก่อนไป๋หยางเจ๋อที่ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก ริมฝีปากไล้จากริมฝีปากนุ่มของหลิวอวี้ลู่ลงมาถึงปลายคาง ก่อนซุกไซ้ซอกคอขาว ผิวเนื้อบางใต้ลมหายใ

ตลาดยามเช้าเริ่มซา เสียงจอแจของผู้คนลดลงเหลือเพียงเสียงเข็นรถที่ครืดคราดไปตามพื้นหิน ไป๋หยางเจ๋อช่วยอวี้ลู่เข็นรถอย่างเงียบ ๆ ขณะนางเลือกซื้อของเล็กน้อย ทั้งสองตั้งใจจะไปทานอาหารเช้าที่โรงเตี๊ยมมุมตลาด แต่ทันทีที่ก้าวถึงหน้าประตูโรงเตี๊ยม เสียงฝีเท้าสองคู่ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักซ่งหยวนฉานเดินออกมาพร้อมกับเหมยหลันในชุดสีแดงสด ใบหน้าชายหนุ่มดูอิดโรยกว่าที่เคย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาลึก ขอบตาคล้ำและริมฝีปากแห้งแตกเล็กน้อย กลิ่นสุราแรงจนแตะจมูกเพียงครู่เดียวก็รับรู้ได้ว่าดื่มมาตลอดคืนเหมยหลันเหลือบตามองไป๋หยางเจ๋อเพียงเสี้ยววินาทีแม้จะสั้น แต่แววตานั้นกลับไม่ใช่สายตาของคนที่บังเอิญพบกัน หากเต็มไปด้วยความนัยบางอย่างที่อวี้ลู่มองเห็นและอดจะสงสัยไม่ได้ เพราะสายตานั้นเหมือนสัญญาณลับบางอย่างที่มีเพียงทั้งสองคนที่รู้กันนางเผลอเพ่งมองซ่งหยวนฉานอีกครั้ง มือของเขาสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามยกขึ้นลูบเส้นผมที่ปรกลงด้านข้างของตนให้ดูปกติ แต่กล้ามเนื้อแขนกลับเกร็งจนเห็นเส้นเลือดขึ้นชัดเจน ท่าทีของคนดื่มสุรามากเกินขนาดหรือคนที่อยู่ในสภาพร่างกายไม่ปกติ‘เหตุใดคุณชายซ่งหยวนฉานถึงอิดโรยถึงเพียงน

เมื่อทั้งคู่เข้ามานั่งในโรงเตี๊ยม กลิ่นชาอุ่นและอาหารที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ก็ลอยคลุ้งไปทั่วห้องไม้ หลิวอวี้ลู่คีบเนื้อวัวผัดซอสเปรี้ยวหวานขึ้นมาวางในชามของไป๋หยางเจ๋อ ก่อนจะส่งรอยยิ้มอ่อนหวานให้อย่างรู้สึกผิดนางเทชาให้อย่างเบามือราวกับจะชดเชยความคิดสงสัยในแง่ร้ายต่อเขาเมื่อครู่“พี่หยางหมิง ลองชิมเนื้อวัวผัดซอสเปรี้ยวหวานนะเจ้าคะร้านนี้ทำเนื้อไม่คาวและเครื่องเทศก็ปรุงได้หอมมากเจ้าค่ะ”ไป๋หยางเจ๋อยิ้มรับ พลางก้มหน้าทานอาหารที่นางคีบให้ทุกคำอย่างสงบ จนคนรอบข้างมองเห็นเพียงภาพคู่รักที่ดูอบอุ่นและงดงามนักเขารับรสเนื้อนุ่มละลายในปาก แล้วเอื้อมตะเกียบคีบปลานึ่งขิงใส่ถ้วยของนาง“น้องต้องทานเยอะ ๆ นะรู้ไหม...พี่ว่าช่วงนี้เจ้าผอมเกินไปแล้ว”หลิวอวี้ลู่รีบโบกมือแล้วหัวเราะอย่างสดใส“ผอมอันใดเล่าเจ้าคะ ตั้งแต่พี่หยางหมิงมาดูแลน้องก็ทานเยอะขึ้นจนชุดคับไปหมดแล้วเจ้าค่ะ”ไป๋หยางเจ๋อหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มนุ่มแต่แผ่วต่ำจนแทบจะกลืนไปกับเสียงผู้คนในโรงเตี๊ยม“ดีแล้ว...” เขาก้มหน้า พูดเบาและรวดเร็วจนนางฟังไม่ชัดนัก“พี่จะได้สัมผัสทุกส่วนของเจ้าได้เต็มไม้เต็มมือ”“หืม...เมื่อครู่พี่หยางหมิงว่าอย่างไ