All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

ฮูหยินหลิวมิใช่สตรีหัวอ่อนเช่นที่บางคนอาจเห็นจากรอยยิ้มอ่อนโยนที่มักมอบให้บุตรสาว หากแต่เบื้องหลังนั้นคมชัดดุจดาบที่ลับจนขึ้นเงาครั้งหนึ่ง นางเคยเป็นบุตรสาวคนโตของขุนนางใหญ่ที่เติบโตท่ามกลางเรือนชั้นในที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการชิงดีชิงเด่น เหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดในชีวิตก็คือการถูกเพื่อนรักและน้องสาวต่างมารดาหักหลังอย่างโหดเหี้ยมทำให้นางถูกขับออกจากตระกูลสายหลัก ไม่เพียงปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียง หากยังแย่งคนรักไปต่อหน้าต่อตาความเจ็บปวดครั้งนั้นทำให้นางได้เรียนรู้บทเรียนล้ำค่าที่ไม่เคยลืม...สตรีที่เชื่อใจผิดคนเพียงครั้งเดียว อาจเสียทุกอย่างทั้งชีวิตจากวันนั้นหลิวลู่จวี่จึงกลายเป็นสตรีที่มองคนขาดภายในชั่วพริบตา ความตรงไปตรงมาและเฉียบคมคือเกราะกำบัง ไม่ปล่อยให้ใครเข้ามาทำร้ายตนและครอบครัวเล็ก ๆ ของนางได้อีกแม้เรื่องราวจะผ่านมาเกือบยี่สิบปีแต่นางจำได้ไม่ลืม ในปีนั้น…เพื่อนรักที่นางเคยฝากความไว้ใจ กลับเป็นผู้หักหลังนางได้เจ็บปวดยิ่งกว่าผู้ใด เพื่อนทรยศร่วมมือกับน้องสาวของนางที่เป็นบุตรีอนุภรรยาวางยาและจัดฉากให้นางตกอยู่ในสถานการณ์อันน่าขายหน้า ผลักดันให้นางต้องแต่งกับบุรุษที่ฐานะต

ค่ำคืนข้างแรมปกคลุมด้วยความมืดเงียบสงัดตัดกับเกล็ดหิมะที่ยังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายภายในร้านสุราชั้นสองที่เพิ่งดัดแปลงให้ใช้พักอาศัยได้ชั่วคราว ไป๋หยางเจ๋อและ 'หงเว่ย' ทหารคนสนิทที่ติดตามมาถึงเมื่อตอนเย็น กำลังปรึกษากันถึงแผนการสืบสวนการลักลอบค้าอาวุธกับชาวตะวันตกของ 'เสนาบดีซ่งอิงหยวน' ผู้เป็นเสนาบดีกรมท่าที่คุมการนำเข้าและส่งออกทางทะเลครั้งก่อนที่ไป๋หยางเจ๋อแอบบุกสืบค้นจนบาดเจ็บสาหัส คืนนั้นแม้เขาจะจัดการผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดได้ แต่ก็ทำให้ฝ่ายตรงข้ามระแวดระวังมากขึ้น จึงยังไม่อาจบุ่มบ่ามลงมือได้ในตอนนี้ สิ่งที่ทำได้คือเปิดร้านสุราเพื่อบังหน้าและใช้เป็นแหล่งข่าวหาหลักฐานมัดตัวให้ครบถ้วนเสียงเข้มของหงเว่ยรายงานขณะวางหีบไม้บรรจุเสื้อผ้าลง“ท่านแม่ทัพไป๋…เอ้ย! ขอโทษขอรับ 'ท่านหยางหมิง' ข้าจัดการติดต่อหาคนและอุปกรณ์สำหรับเปิดร้านครบหมดแล้ว อีกไม่เกินสามวันก็พร้อมเปิดกิจการได้แน่นอน”ไป๋หยางเจ๋อเพียงพยักหน้ารับ ก่อนกำชับเสียงหนักแน่น“อยู่ที่นี่เจ้าเรียกข้าว่า 'หยางหมิง' ก็พอ ไม่ต้องมีตำแหน่ง”“จำไว้ว่าเจ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า อย่าได้แสดงพิรุธแม้แต่น้อย”หงเว่ยโค้งศีรษะรับคำ แล้วกล่า

ตลอดทั้งช่วงเช้าไป๋หยางเจ๋อกับหงเว่ยช่วยกันจัดร้านสุราอย่างขะมักเขม้น เพราะเครื่องเรือนและของใช้ในร้านบางส่วนมาส่งเร็วกว่าที่กำหนด กว่าทั้งคู่จะจัดทุกอย่างเข้าที่เข้าทางได้ก็ล่วงเลยมาครึ่งวันทันใดนั้นเสียงหวานใสคุ้นหูก็ดังขึ้นพร้อมกับกล่องอาหารหอมฉุยในมือ“สวัสดีเจ้าค่ะ พี่หยางหมิง พี่หงเว่ย...น้องเอาอาหารเที่ยงมาฝากเจ้าค่ะ”มือที่กำลังยกถังน้ำของไป๋หยางเจ๋อชะงักลงกลางอากาศ เขาหันขวับไปตามเสียงนั้นแทบจะในทันที แววตาเข้มที่เคยเคร่งขรึมอ่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายโดยไม่รู้ตัวจนหงเว่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเหลือบมองก่อนจะยกยิ้มขำเบา ๆ ในลำคอ ภาพเจ้านายที่ดู ‘มีชีวิตชีวา’ เช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาได้เห็นบ่อยนักไป๋หยางเจ๋อเอ่ยทักทายนางเสียงนุ่มละมุน“ไปนั่งด้านในก่อนเถิด เดี๋ยวพี่ช่วยถือ...เกรงใจน้องแล้ว”หลิวอวี้ลู่ส่งกล่องอาหารในมือให้เขา ปลายนิ้วทั้งสองแตะกันเพียงชั่วพริบตาแต่กลับทำให้หัวใจของไป๋หยางเจ๋อสะดุดวูบหน้าแดงเพราะฝันเมื่อคืน แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาก็มีเสียงบุรุษอีกคนดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์หรูจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจือความคุ้นเคยเ

ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นของตลาดยามเช้า พ่อค้าแม่ค้าต่างส่งเสียงเรียกลูกค้า แข่งกันเชื้อเชิญขายของด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หลิวอวี้ลู่เดินเคียงข้างมารดาเข้าไปในโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ของแคว้นเหอวันนี้นางมาช่วยมารดาเลือกของใช้และของฝากสำหรับการเดินทาง เนื่องจากฮูหยินหลิวลู่จวี่ต้องเข้าเมืองหลวงยาวนานถึงสามสัปดาห์นานเกินกว่าที่อวี้ลู่จะไม่รู้สึกกังวลขณะเลือกขนมแห้งและเครื่องหอมอยู่นั้น อวี้ลู่ก็อดถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้ น้ำเสียงแฝงความห่วงใยอย่างไม่อาจปิดบัง“ท่านแม่เจ้าคะ…เหตุใดครั้งนี้ถึงได้เข้าเมืองหลวงนานนักให้ลูกติดตามไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ?”ฮูหยินหลิวลู่จวี่เพียงยิ้มบาง ๆ มืออุ่นลูบศีรษะบุตรสาวอย่างอ่อนโยน ท่าทีสงบเยือกเย็นราวกับปิดบังบางอย่างในใจ“ลูกอยู่ดูแลร้านที่นี่เถิด ธุระครั้งนี้สำคัญกับแม่…และกับเจ้า”เสียงนางแผ่วลงเล็กน้อย“…เรื่องเช่นนี้ต้องใช้เวลา แม่จึงจำเป็นต้องไปหลายวัน”คำตอบคลุมเครือนั้นกลับยิ่งทำให้อวี้ลู่รู้สึกไม่สบายใจ“สำคัญกับพวกเรา? …เรื่องอันใดกันเจ้าคะ เหตุใดถึงกระชั้นชิดนัก”ฮูหยินหลิวหัวเราะเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อน ก่อนจะยื่นมือบีบแก้มบุตรสาวอย่างทะนุถนอม“ถึงเวล

เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มตกลับขอบฟ้า ภายในซอยหน้าร้านของไป๋หยางเจ๋อก็คลาคล่ำไปด้วยนักดื่มที่ออกมาสังสรรค์ พูดคุยหาความสุขกับสุรา นารีและอาหารรสเลิศ เสียงหัวเราะและเสียงชนจอกดังระงมไปทั่วซอย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักจนแม้แต่ลมเย็นยามค่ำก็ไม่อาจกลบความร้อนรุ่มของผู้คนได้ภายในห้องรับรองชั้นล่าง ไป๋หยางเจ๋อนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ตัวยาวปลายนิ้วเคาะขอบจอกสุราเบา ๆ อย่างครุ่นคิด ใบหน้าคมสงบนิ่ง ทว่าความนิ่งนั้นมีบางอย่างไหววูบอยู่ลึกในแววตาคล้ายคลื่นใต้น้ำที่กำลังรอวันซัดสาดตรงหน้าเขาคือเหมยหลันนางโลมมากเสน่ห์แห่งหอชิงหลัวจากเมืองหลวง นั่งอยู่ในอาภรณ์เนื้อบางแนบเนื้อ ผิวขาวนวลดุจหยกเคลือบแสงตะเกียง ดวงตาฉ่ำเยิ้มยามช้อนขึ้นมองบุรุษตรงหน้าแฝงความยั่วเย้าจนแม้แต่สุรารสดีก็ยังดูจืดชืดไปถนัดตา นางรินเหล้าให้บุรุษตรงหน้าอย่างแช่มช้า ปลายนิ้วไล้ขอบจอกก่อนส่งให้ มือบางจงใจสัมผัสปลายนิ้วของเขา ไป๋หยางเจ๋อรับจอกสุราโดยไม่แสดงสีหน้า“คืนนี้ ซ่งหยวนฉานจะมาดื่มสุรา...เจ้าจงทำหน้าที่ให้ดี”เสียงนั้นทุ้มหนัก เย็นเยียบจนเหมยหลันต้องกลืนน้ำลาย แต่นางกลับยิ่งโน้มตัวเข้าใกล้มากขึ้น สาบเสื้อหลุดเล็กน้อย