All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

มือใหญ่ยังกุมมือนางไว้แน่นแน่นเสียจนปลายนิ้วซีดขาว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันความรู้สึกบางอย่างเอ่อขึ้นในอก ทั้งห่วงใย ทั้งเจ็บปวดและโทษตนเอง เพราะรู้แล้วว่านางกำลังเตรียมใจถอยห่าง ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่เคยมีใครและไม่เคยคิดจะมีใครอื่นนอกจากนาง ความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้กลับถูกนางตีความว่าเป็นเพียงความเมตตาของพี่ชายไม่ใช่สิ่งที่นางมีสิทธิ์ครอบครอง“น้องคิดแบบนี้…เพราะพี่ไม่ชัดเจนสินะ”คำถามนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของไป๋หยางเจ๋อราวกับเขาเอ่ยถามตนเองมากกว่าจะหวังคำตอบจากหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่ตรงหน้าผ่านไปหนึ่งชั่วยามหมอเซี่ยวที่เพิ่งตรวจคนไข้เสร็จเรียบร้อย ได้ยินจากเสี่ยวมี่ว่าไป๋หยางเจ๋อวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ก็รีบเดินมาที่ห้องด้วยสีหน้าสงบ ชายวัยกลางคนมองภาพตรงหน้า...บุรุษเจ้าของร้านสุราที่ขึ้นชื่อเรื่องความไว้ตัวราวเสือยิ้มยากยามนี้กลับนั่งเฝ้าสตรีบอบบางบนเตียงคนป่วยด้วยแววตาอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ ก็อดยิ้มบางไม่ได้เขาเคยเห็นสายตาเช่นนั้นมานักต่อนักแล้ว...สายตาของคนที่‘กำลังตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น’“อวี้ลู่ปีนไปซ่อมชั้นวางของ แล้วพลาดตกลงมา”หมอเซี่ยวเอ่ยเสียงเรียบ“เส้นเอ็นข้อเท้าอักเสบเ

ไป๋หยางเจ๋อมองท่าทางน่ารักนั้นแล้วหัวใจพลันอ่อนยวบ เขายิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ แววตาเย็นชาที่เคยคมเข้ม กลับนุ่มละมุนเหมือนแสงแดดอุ่น ๆ เขายกมือไปสะกิดคนตัวเล็กเบา ๆ ให้เอาผ้าห่มออกพร้อมเสียงนุ่มที่ทำให้หัวใจหลิวอวี้ลู่ละลาย“อวี้ลู่…เอาผ้าห่มออกเถิด”“จะหายใจไม่ออกนะรู้ไหม...พี่เป็นห่วงเจ้า”มืออุ่นของเขาค่อย ๆ ลูบปลายนิ้วนาง ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มบาง ๆ“พี่เองก็เขิน…แต่ก็ยังอยากมองหน้าเจ้ามากกว่าจะมองผ้าห่มนะ”ไป๋หยางเจ๋อค่อย ๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ หลิวอวี้ลู่ยังคงหลับตาปี๋ ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกท้อ เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับขอบผ้าห่มอย่างเบามือ แล้วค่อย ๆ ดึงออกทีละน้อย ราวกับกลัวจะทำให้คนตัวเล็กตกใจ“เด็กดี...อย่าหลบหน้าพี่เลยนะ” เขาพูดเสียงนุ่มข้างหูราวกับคำพูดนั้นเป็นโล่กำบังให้สตรีตรงหน้าไม่ต้องกลัว เมื่อผ้าห่มถูกดึงออกเพียงครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตของหลิวอวี้ลู่จึงปรากฏนางหลุบตาลงอย่างเขินอาย แต่ก็อดมองใบหน้าของเขาไม่ได้“น้องมีเพียงเงื่อนไขเดียวที่อยากให้พี่หยางหมิงรับปากเจ้าค่ะ”หลิวอวี้ลู่กล่าวช้า ๆ แต่ชัดเจนพร้อมยกนิ้วก้อยขึ้นเป็นสัญญาไป๋หยางเจ๋อพยักหน้า รอยยิ้มบาง ๆ ป

แสงจันทร์ส่องรำไรผ่านผ้าม่าน สะท้อนเส้นผมนุ่มสลวยของสตรีในอ้อมแขน ลมเย็นพัดเข้ามาเบา ๆ หอมกลิ่นดอกไม้และกลิ่นกายเย็น ๆ ของนาง ในความเงียบของค่ำคืนนั้น เสียงลมหายใจของคนสองคนประสานกันแผ่วเบาแม้ไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ยออกมาแต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าความอบอุ่นที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ในอกนั้น...ไม่ใช่เพียงเพราะแสงจันทร์หรือสายลมยามค่ำคืนอีกต่อไปแล้วเมื่อมาถึงหน้าร้านเครื่องประดับ ไป๋หยางเจ๋อก็อุ้มนางเข้าไปในห้องนอนชั้นล่างอย่างเบามือ กลิ่นหอมจาง ๆ จากโม่ลี่ฮวาในแจกันบนโต๊ะลอยคลุ้งทั่วห้อง เสี่ยวมี่ที่เพิ่งจัดเตรียมเตียงให้เรียบร้อยยืนรออยู่ พอเห็นคุณหนูของนางหน้าแดงระเรื่อในอ้อมแขนบุรุษผู้นั้นก็อดยิ้มขำไม่ได้มองจากสายตาคนนอก ยังรู้เลยว่าทั้งคู่คงเป็นคู่พรหมลิขิตกันอย่างไม่ต้องสงสัย ไป๋หยางเจ๋อวางร่างบอบบางลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม แววตาเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แม้แต่เสี่ยวมี่เองยังเผลอมองตาค้าง ก่อนจะรีบโค้งลาออกจากห้องไป ปล่อยให้บรรยากาศอุ่นละมุนเหลือเพียงสองคน“พี่หยางหมิงขึ้นไปนอนที่ห้องชั้นสองเถิดเจ้าค่ะ...นอนขดตัวบนเก้าอี้แบบครั้งที่แล้วคงไม่สบายตัวนัก”เสียงหวานนุ่มกล่าวด้วยความเกรงใจ ดวงตา

หลิวอวี้ลู่เห็นภาพชายหนุ่มในคันฉ่องที่พยายามหวีผมให้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเกินจำเป็นก็อดหัวเราะในลำคอไม่ได้ นางพูดเสียงแผ่วอย่างกลั้นยิ้ม“พี่หยางหมิง...น้องหวีเองได้เจ้าค่ะ ขอบคุณที่อยากช่วยนะเจ้าคะ”เขาไม่ตอบในทันที เพียงมองเส้นผมดำขลับที่สยายอยู่บนฝ่ามือพลางพูดช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนราวสายลม“พี่ทำได้...เพียงแต่อาจต้องใช้เวลาเรียนรู้”จากนั้นจึงหยุดเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนแตะมุมปาก“หากวันหนึ่งเราออกเรือนกัน...พี่จะได้ทำให้เจ้าได้ทุกวัน”ปลายเสียงนั้นอบอุ่นจนหัวใจของหลิวอวี้ลู่แทบหลอมละลาย มือเล็กที่วางอยู่บนตักสั่นน้อย ๆ ก่อนที่นางจะค่อย ๆ เอื้อมไปจับมือใหญ่ที่กำลังหวีผมตนไว้แน่น ความต่างของอุณหภูมิระหว่างผิวกายทั้งคู่ทำให้หัวใจนางเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว“...ให้น้องสอนนะเจ้าคะ”ปลายนิ้วเรียวของนางแตะอยู่บนหลังมือเขา พาเคลื่อนไปอย่างอ่อนโยน สอนให้เขารวบเส้นผมขึ้นครึ่งศีรษะ หวีจัดอย่างประณีตจนผมยาวนุ่มราวสายไหมถูกรวบขึ้นอย่างงดงาม เส้นผมบางเส้นเล็ดลอดออกมาเคล้าแก้มนาง ทำให้ไป๋หยางเจ๋อต้องยื่นมือไปเกลี่ยเบา ๆ สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนหลิวอวี้ลู่ไม่กล้าหายใจแรงเมื่อนางเตรียมหยิบปิ่นผี

แววตาของนางเหม่อลอยไปยังหน้าต่าง เสียงลมจากสวนด้านนอกพัดกลีบดอกเหมยปลิวเข้าสู่ห้อง นางมองมันร่วงหล่นราวกับความทรงจำในอดีต‘อวี้หรง... ข้าขอโทษ’ เสียงในใจเอ่ยอย่างแผ่วเบา‘ข้าเคยสัญญาว่าจะละวางความแค้นและใช้ชีวิตกับลูกอย่างสงบสุขในวันที่เจ้าจะลาจาก แต่ข้าไม่อาจรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าได้จริง ๆ’‘…ข้าขอโทษที่ยังจมอยู่กับอดีต กับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน’เงาของอดีตส่องสะท้อนในดวงตานาง ภาพของชายผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนจนหัวใจนางอบอุ่นทุกครั้ง‘หลิวอวี้หรง…ชาตินี้เจ้ารักข้ามากมายเหลือเกินข้าชดใช้เท่าไรก็คงไม่พอ แต่หากชาติหน้ามีจริง...ขอให้ข้าได้ชดใช้และรักเจ้าด้วยหัวใจทั้งหมดของข้าเถิด’แม้นางจะไม่เคยรักหลิวอวี้หรงอย่างลึกซึ้งในตอนแรกและเขาเองก็รับรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี แต่ในช่วงเวลายาวนานที่ได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันนางก็เรียนรู้ถึงความอบอุ่น ความอ่อนโยน และการให้อภัยอย่างไม่มีเงื่อนไขจากเขา หลิวลู่จวี่ไม่เคยเสียใจเลยที่ได้เป็นภรรยาของเขาแม้ตอนนี้ชายผู้นั้นจะกลายเป็นเพียงเงาในความทรงจำ แต่ในหัวใจของนาง เขาจะคงอยู่ในฐานะ “คู่ชีวิต” ตลอดไปหลิวลู่จวี่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียกสติที่กำลังสั่นไห