All Chapters of พันธนาการร้อนรักของท่านแม่ทัพใจร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อกลับมาถึงร้านเครื่องประดับ ไป๋หยางเจ๋อก็จับเจ้าหยางหยางไปอาบน้ำที่ลานหลังร้าน ทว่าเจ้าตัวเล็กกลับไม่อยู่เฉยตามที่คิด มันวิ่งพล่านไปรอบลาน ส่งเสียงเห่า “โฮ่ง โฮ่ง!” อย่างคึกคะนอง สะบัดน้ำใส่ไป๋หยางเจ๋อจนเขาเปียกชุ่มทั้งตัว“เจ้าตัวดื้อนี่…! กินอิ่มแล้วมีแรงเชียวนะ!”เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำปนอบอุ่นก่อนจะก้าวฉับเข้าไปจับลูกหมาไว้ในอ้อมแขนแน่น“คราวนี้จะหนีไปไหนได้อีก”หลิวอวี้ลู่ที่นั่งรอเพื่อจะเช็ดตัวเจ้าลูกหมาหลังอาบน้ำเสร็จหัวเราะเบา ๆ กับภาพตรงหน้า ก่อนจะต้องกลั้นหายใจเมื่อเห็นไป๋หยางเจ๋อถอดเสื้อท่อนบนออกเพราะเสื้อเปียกจนแนบลู่ไปกับลำตัว เขาอุ้มเจ้าหมาน้อยไว้แน่นในอ้อมแขน หยดน้ำที่เกาะตามแผ่นอกกว้างค่อย ๆ ไหลลู่ลงตามร่องกล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะ ร่างสูงใหญ่ของไป๋หยางเจ๋อดูราวกับสลักจากหยกชื้นแวววาวยามแสงแดดตกกระทบ ท่อนบนเปลือยเปล่าขยับไปมาตามแรงยกแขนขณะอุ้มเจ้าหยางหยางขึ้นจากถังน้ำ ส่วนกางเกงผ้าทอท่อนล่างเปียกชุ่มจนแนบไปกับเรียวขาแข็งแรง เผยแนวสัดส่วนกำยำใต้ร่างในจุดที่ไม่ควรเผยให้เห็นหลิวอวี้ลู่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลพลันรู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นโดยไม่รู้

หลังจากวันนั้นไป๋หยางเจ๋อก็เทียวไปเทียวมาระหว่างร้านสุราและร้านเครื่องประดับของหลิวอวี้ลู่แทบทุกวัน ทั้งช่วยดูแลนางจนมั่นใจว่านางเดินได้ถนัดแล้ว และยังมาช่วยเลี้ยงเจ้าตัวเล็กอยู่บ่อย ๆทว่าการเลี้ยงของไป๋หยางเจ๋อกลับราวกับกำลังฝึกทหารตัวจิ๋ว ตั้งแต่สอนให้มันรับคำสั่งง่าย ๆ การขับถ่าย การรอกินอาหาร ไปจนถึงท่าทางนั่งนิ่งอย่างสงบ ทุกอย่างเป็นระเบียบเสียจนหลิวอวี้ลู่ต้องหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ต้องยอมรับ...พี่หยางหมิงเป็นคนที่มีมุมเคร่งครัดและพิถีพิถันอย่างน่าประหลาดแสงอาทิตย์ยามเย็นเปลี่ยนเป็นสีทองแดงระเรื่อ ค่อย ๆ ละลายหายไปพร้อมเงาของตะวันตกดิน แสงจากตะเกียงภายในร้านเครื่องประดับเริ่มส่องอบอุ่น พาดผ่านโต๊ะไม้และเส้นผมสีดำของคนทั้งคู่ไป๋หยางเจ๋อกำลังนั่งสอนเจ้าหยางหยางให้รู้จักนั่งสงบ “รอ”“เก่งมาก หยางหยาง” เขาพูดเสียงทุ้มอ่อนโยนเมื่อเจ้าสุนัขฟังคำสั่งเป็นอย่างดี พลางยื่นขนมให้และลูบหัวมันด้วยรอยยิ้มหลิวอวี้ลู่ถือถาดน้ำชาเดินเข้ามา นางวางถ้วยลงเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ ๆ ร่างสูง“ถ้าไม่บอกว่าเป็นพ่อค้า น้องคงคิดว่าพี่หยางหมิงเป็นทหารเก่าเสียแล้ว” น้ำเสี

การสนทนาเป็นไปอย่างเรียบง่ายเสียจนไป๋หยางเจ๋อรู้สึกตงิดใจอยู่ในอก ฮูหยินหลิวไม่ได้เอ่ยห้าม ไม่ได้กีดกันด้วยถ้อยคำแข็งกร้าวอย่างที่เขาคิดแต่กลับยอมรับให้เขาศึกษาดูใจกับหลิวอวี้ลู่ เพียงมีข้อแม้สั้น ๆ‘ทุกการกระทำของเขาจะต้องอยู่ภายใต้สายตาของนาง’เป็นเงื่อนไขที่ดูนุ่มนวล ทว่ากลับมีบางสิ่งในแววตานิ่งนั้นที่ทำให้ไป๋หยางเจ๋อรู้ทันทีว่า…สตรีผู้นี้ไม่ได้ไว้วางใจหรืออยากให้เขาคบกับหลิวอวี้ลู่เลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็เลือกจะยิ้มบาง ๆ และรับคำอย่างสุภาพ“ข้าจะไม่ทำให้ฮูหยินหลิวต้องเป็นห่วง”คำตอบนั้นจริงใจหรืออย่างน้อย…เขาก็อยากให้มันเป็นเช่นนั้นเมื่อการพูดคุยสิ้นสุด หลิวอวี้ลู่เดินมาส่งเขาที่หน้าร้าน แสงตะเกียงส่องอาบใบหน้าของนางให้ดูอบอุ่นและนุ่มนวลจนน่ามอง“ฝันดีนะเจ้าคะ พี่หยางหมิงต้องพักผ่อนมาก ๆหากเลิกร้านดึกก็ต้องนอนพัก อย่าฝืนมาหาน้องทุกวันเลยนะเจ้าคะ”ความห่วงใยนั้นไร้การปรุงแต่ง จนหัวใจของไป๋หยางเจ๋ออ่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่ เขายิ้มกว้างให้นางเป็นรอยยิ้มของคนที่คุ้นชินกับสงคราม เล่ห์กล และการต่อรองแต่กลับอยากวางทุกสิ่งลงเพียงเพราะสตรีตรงหน้า มือใหญ่ยกขึ้นอย่างเผลอตัว อยากลูบศีรษะนางเบา ๆ

ตลอดสามวันที่ผ่านมา ฮูหยินหลิวลู่จวี่เปิดโอกาสให้ทั้งไป๋หยางเจ๋อและหลิวอวี้ลู่ได้ใช้เวลาร่วมกัน โดยที่นางอยู่ดูแลร้านเครื่องประดับแทนราวกับอยากชดเชยความผิดที่ต้องแยกทั้งคู่ออกจากกันในวันพรุ่งนี้ทั้งคู่จึงใช้เวลานั้นไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น พากันไปเดินเล่นในร้านขนมที่ส่งกลิ่นหอมอบอวล ไป๋หยางเจ๋อหยุดหน้าร้านขนมร้านหนึ่ง สายตาไล่มองถาดขนมที่เรียงราย ก่อนจะหยิบขนมแป้งไส้ถั่วชิ้นเล็กขึ้นมา“น้องชอบไส้ถั่วแดงใช่หรือไม่?” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่นหลิวอวี้ลู่ยังไม่ทันตอบ ขนมชิ้นนั้นก็ถูกยื่นมาจ่อริมฝีปากนาง“อ๊ะ…ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางหน้าแดงระเรื่อ แต่ก็ยอมก้มลงกัดคำเล็ก ๆ แล้วอมยิ้มเพราะรสชาติหวานหอมในปาก “อื้มม...อร่อยเจ้าค่ะ”ยังไม่ทันกัดหมด ไป๋หยางเจ๋อก็กัดต่อจากขนมชิ้นเดิมอย่างแนบเนียน รอยยิ้มของเขาเจือแววหยอกล้อ“เช่นนั้นพี่ขอชิมดูบ้าง จะได้รู้ว่าอร่อยเพราะขนม…หรือเพราะคนกิน”หลิวอวี้ลู่หัวเราะเบา ๆ แล้วยกมือทุบแขนเขาที่เอาแต่พูดถ้อยคำให้นางเขินอาย“พี่หยางหมิง…เดี๋ยวนี้ท่านช่างพูดจาไม่รู้จักอายเอาเสียเลย!”“อยู่ต่อหน้าเจ้าพี่ยอมเป็นบุรุษไร้อย่างอาย” เขาตอบเสียงต่ำอย่างจริงใจทั้งคู่หัวเร

หลิวอวี้ลู่ทิ้งตัวลงไปกับพื้นไม้ช้า ๆ จนหน้าผากแตะกับพื้นเย็นเสียงร้องของนางแผ่วเบา ราวกับเสียงแตกของแก้วบางที่ร่วงกระทบพื้น เงียบงัน แต่สะท้อนก้องอยู่ในอกอย่างแสนเจ็บปวด“ท่านแม่...เหตุใดจึงทำเช่นนี้กับลูก...”เสียงร้องไห้ของนางสั่นพร่าแทบขาดห้วง“เหตุใดถึงใจร้ายกับลูก...ได้ขนาดนี้!!”หยาดน้ำตาอุ่นร่วงกระทบลงบนกระดาษจดหมายทีละหยด แผ่ซึมไปกับหมึกที่ละลาย กลืนถ้อยคำแห่งความจริงอันโหดร้ายให้พร่าเลือนราวกับอยากลบมันให้หายไป แต่ไม่มีสิ่งใดจะลบได้ ไม่มีสิ่งใดจะทำให้นางย้อนคืนวันวานกลับมาได้อีกแล้วในห้องเงียบงันนั้น มีเพียงเสียงสะอื้นขาดเป็นห้วง ๆ ของหญิงสาวผู้เพิ่งตระหนักว่า... สิ่งที่แตกสลายไม่ใช่เพียง “ครอบครัว” แต่คือ หัวใจของตนเอง ที่ถูกฉีกขาดไปพร้อมกับคำว่า “แม่”บัดนี้ ความอบอุ่นที่เคยโอบล้อมนางในทุกค่ำคืน ได้มลายหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมจากปลายเส้นผมถึงปลายเท้า ความว่างเปล่าที่คืบคลานเข้ากัดกินวิญญาณอย่างเงียบงัน จนแม้แต่เสียงร้องไห้ก็ไม่เหลือแรงจะเปล่งออกมาอีกต่อไปท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องนอนของฮูหยินหลิว มีเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้