หยกโลหิตพลิกชะตา のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

วันต่อมาเมิ่งเถียนซีนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกับเมิ่งซูเหวิน เพื่อเดินทางไปที่วัดต้าฝู โดยมีสาวใช้และเหล่าองครักษ์ติดตามไปด้วยเกือบยี่สิบกว่าคน มีรถม้าจำนวนสิบกว่าคันเดินทางออกจากจวนตะกูลเมิ่ง จึงนับว่าเป็นขบวนรถม้าที่ยิ่งใหญ่มากพอสมควร สองพี่น้องตระกูลเมิ่งไม่ค่อยสนิทสนมกันมากนักแต่พวกนางก็ยังมานั่งภายในรถม้าคันใหญ่ของตระกูลเมิ่งร่วมกันบรรยากาศภายในรถม้าจึงสงบเงียบเป็นอย่างยิ่งปกติเมิ่งเถียนซีและเมิ่งซูเหวินนั่งสนทนากันได้ไม่นาน คนทั้งคู่ก็มักจะพูดจาขัดแย้งกันจนบางครั้งถึงขั้นพูดจาโต้เถียงกันอย่างรุนแรง ทั้งสองคนจึงพร้อมใจกันเลือกที่จะนั่งนิ่งเงียบเพื่อรักษาความปรองดองภายนอกแบบนี้เอาไว้ ทำให้รถม้าคันใหญ่ของตระกูลเมิ่งค่อนข้างเงียบเหงา ผิดกับรถม้าของตระกูลเมิ่งคันอื่นๆ ที่มีสาวใช้จำนวนมากนั่งรวมกัน มีเสียงพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานรื่นเริงจนดังมาถึงรถม้าที่อยู่ทางด้านหน้า“สาวใช้จากเรือนรับอรุณของน้องสี่ ช่างพูดคุยหัวเราะกันเสียงดังยิ่งนัก เจ้าลองฟังดูเถิดว่ามีเสียงดังตามด้านหลังรถม้าของพวกเรามาตลอดทาง” เมิ่งซูเหวินเอ่ยตำหนิกลุ่มสาวใช้ของเมิ่งเถียนซีที่อยู่บนรถม้าทางด้านหลังด้วยน้ำเ

สวนป่าท้อในยามนี้มีกลีบดอกท้อปลิวไสวไปตามสายลม กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอายความตายลอยอยู่ในอากาศ ถึงแม้เหล่าคุณหนูทั้งหลายจะมีพลังปราณและมีวรยุทธ์ใช้ปกป้องตนเองได้ แต่มือสังหารมีฝีมือสูงส่งจึงมีคนได้รับบาดเจ็บแล้วคุณหนูใหญ่เซี่ยหวั่นถิงได้รับบาดเจ็บที่แขนซ้าย คุณหนูสามหลินม่านม่านได้รับบาดเจ็บที่ขาข้างขวา คุณหนูหกหลินเหม่ยหลิงไม่ได้รับบาดเจ็บแต่นางต้องคอยช่วยประคองพี่สาวในตระกูลอย่างหลินม่านม่านเอาไว้อย่างทุลักทุเล ส่วนคุณหนูรองเซี่ยหวันหว่านไม่ได้รับบาดเจ็บแต่ก็มีอาการตื่นตกใจจนหวาดผวาในยามนี้นางจึงเกาะติดเมิ่งซูเหวินเอาไว้ราวกับนางเป็นแผ่นแป้งเหนียวที่เกาะติดหนึบอยู่กับเรียวแขนของเมิ่งซูเหวิน“น้องสี่เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่” เมิ่งซูเหวินเอ่ยถามน้องสาวต่างมารดาของนางด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่ก็ไม่อาจจะรีบเดินไปหาอีกฝ่ายได้เพราะมีเซี่ยหวันหว่านคอยกอดรัดแขนนางเอาไว้เมิ่งเถียนซีสะบัดคราบโลหิตบนเรียวกระบี่ทิ้งด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะใช้อีกมือคว้ากลีบดอกท้อมาเช็ดกระบี่อ่อนของนางอย่างใจเย็น แล้วจึงถือกระบี่อ่อนเดินมาหาเมิ่งซูเหวินอย่างไม่เร็วไม่ช้า “ข้าไม่เป็นอะไร พี่หญิงสามได้รับบาดเจ็บหรือไม

เมิ่งเถียนซีไปนั่งพูดคุยเพื่อปลอบใจผู้เป็นมารดาที่เรือนเมฆาคล้อยอยู่นานพักใหญ่ เมื่อมองเห็นว่าสวีเยี่ยนหลันยังมีท่าทางเคร่งเครียดไม่ผ่อนคลาย นางจึงเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า“ท่านแม่… ในอดีตข้าเคยคิดเพียงว่าขอแค่ทำตัวอ่อนแอไม่เป็นตัวอันตรายต่อผู้อื่น ข้าก็จะไม่ถูกคนปองร้าย แต่ทว่ายิ่งอ่อนแอก็ยิ่งถูกผู้อื่นคิดรังแกได้ง่าย ในวันนี้ข้าจึงสังหารคนไปมากมายโดยที่ไม่คิดเสียใจแม้แต่น้อย ข้าไม่ใช่สตรีไร้ค่าอ่อนแอที่ทำให้ทุกคนต้องคอยเป็นห่วงและกังวลใจเหมือนในอดีตอีกแล้วเจ้าค่ะ”“ซีเอ๋อร์…แม่อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะความผิดของแม่ ที่ยินยอมรับการหมั้นหมายของเจ้ากับซานอ๋อง เจ้าจึงต้องใช้ชีวิตที่อยู่บนหนทางที่อันตรายแบบนี้”“เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่านแม่เจ้าค่ะ ถ้าหากข้าไม่ได้หมั้นหมายกับซานอ๋อง ด้วยตำแหน่งของท่านพ่อจะต้องมีท่านอ๋องคนอื่นๆ ที่หมายปองจะหมั้นหมายกับข้าเช่นกัน มิหนำซ้ำท่านอ๋องพวกนั้นอาจจะมอบเพียงตำแหน่งพระชายารองให้แก่ข้าเท่านั้น เพราะคิดว่าข้าเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่มีอายุขัยสั้น ยิ่งในยามนี้ข้าหายป่วยแล้ว ถ้าหากข้าไม่ได้หมั้นหมายกับซานอ๋อง ฝ่าบาทก็คงจะมีพระราชทานงานมงคลให้

หยางเฟิ่งเจี๋ยถูกลูกศรของคุณชายรองตระกูลจ้าวยิงเข้ามาตรงบริเวณแผ่นหลังทางด้านซ้ายทะลุออกมาตรงบริเวณหน้าอกด้านซ้าย เขารู้สึกเจ็บจนต้องยกมือขึ้นกุมบาดแผลตรงบริเวณหน้าอกข้างซ้ายเอาไว้แล้วหลับตาลงในยามที่กระโดดลงมาจากหน้าผาสูงแต่ทว่าร่างกายของเขารับรู้ถึงกระแสลมแรงผ่านร่างกายที่ร่วงหล่นเพียงแค่ช่วงแรก หลังจากนั้นเขารู้สึกเพียงกระแสลมที่ปั่นป่วนอยู่รอบกาย เมื่อเขาฝืนลืมตาขึ้นมาเพราะคิดว่าตัวเองจะต้องรีบหาทางใช้ดาบที่อยู่ในมือขวาเกาะเกี่ยวกิ่งไม้หรือใช้ดาบปักผนังหน้าผาเอาไว้เพื่อลดแรงที่เขาจะต้องร่วงกระแทกใส่พื้นดินด้านล่าง แต่ทว่าร่างกายของเขากลับร่วงหล่นตกลงถึงพื้นดินเสียก่อนร่างกายของเขาที่ตกกระทบพื้นดินไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดสักเท่าไหร่นัก ผิดจากที่เขาคิดคำนวณเอาไว้ค่อนข้างมาก เขารู้สึกว่าเหมือนมีกระแสลมบางอย่างที่ช่วยหนุนใต้ร่างของเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะร่วงหล่นลงบนพื้น แต่ฝุ่นดินที่ลอยฟุ้งขึ้นมาในอากาศทำให้เขาต้องกลั้นหายใจและหลับตาลงเพื่อป้องกันดวงตาใหม่อีกครั้งหยางเฟิ่งเจี๋ยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสำรวจรอบกายด้วยสายตามึนงง ในยามนี้บาดแผลบริเวณหน้าอกและแผ่นหลังมีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก จึงท

เมิ่งเถียนซีไม่ใช่ผู้ที่เชี่ยวชาญทางการแพทย์ นางมีเพียงความรู้ทางการแพทย์จากการศึกษาในตำราเท่านั้น การปรุงยาแค่ทำตามสูตรยาที่ตำรากำหนดมาให้จึงสำเร็จได้ง่าย แต่ทว่านี่คือการดูแลคนป่วยด้วยตนเองเป็นครั้งแรกของนาง ซึ่งการปฏิบัติไม่ได้ง่ายเหมือนที่นางเคยอ่านในตำราแม้แต่น้อย แค่เรื่องการป้อนยาคนหมดสติในตำราก็ไม่ได้สอนแล้วยาต้มที่ร้อนกรุ่นนางนั่งเป่าจนเย็นแล้วนำไปพยายามป้อนเขาด้วยท่าทางเก้กัง หนึ่งช้อนแรกไหลลงไปด้านข้างริมฝีปากของเขาจนหมด ส่วนช้อนที่สองเมิ่งเถียนซีจับยาที่เหลือเพียงครึ่งช้อนกรอกลงไปในปากของเขาได้จนสำเร็จ คราวนี้นางจึงทุ่มเทเต็มที่ ครึ่งตัวของนางจึงเอนไปแนบร่างสูงใบหน้าของนางอยู่ใกล้กับใบหน้าของเขาอย่างกระชั้นชิด เมื่อเขาเปิดดวงตาที่แสนจะคมกริบจ้องมองมาที่นาง มือที่ถือช้อนยาอยู่จึงเกิดการสั่นยาต้มในช้อนจึงหกราดใบหน้าของเขาอีกรอบ“อุ๊ย! ข้า…หม่อมฉันขอโทษเพคะ” เมิ่งเถียนซีรีบขยับตัวถอยห่างออกจากร่างสูงของเขา นางรีบเก็บช้อนมาคืนลงในชามแล้วอีกมือรีบนำชามยาไปวางบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าเตรียมเอาไว้มาเช็ดใบหน้าที่เปียกชุ่มอยู่ด้วยท่าทางร้อนรน“ซีซี…นี่เจ้ากำลังทำอะไ