All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

เมื่อรอให้ทุกคนพักผ่อนจากการโจมตีของเจ้าวิหคเพลิงจนมีพลังฟื้นฟูเพิ่มมากขึ้นแล้ว ทุกคนจึงเดินตามเจ้าเห่าฟ้าไปทางทิศใต้ของดินแดนลี้ลับแห่งนี้ใช้เวลาเพียงไม่นานคนทั้งหมดและสัตว์ต่างเผ่าพันธุ์อีกสองตัวก็เดินทางมาถึงโพรงถ้ำที่มีสุนัขป่าสีขาวตัวใหญ่นอนรออยู่ด้านใน เป็นเพราะทุกคนใช้พลังลมปราณในการเคลื่อนไหวอย่างว่องไว จึงทำให้พลังที่เริ่มจะฟื้นคืนมาของเฉินจื่ออี้ เฉินจื่อเฮ่าและเจิ้งอี้เจี้ยนอ่อนแอลงอีกรอบแต่ทว่าก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเฉินจื่ออี้ เพราะเขาไม่ต้องใช้พลังลมปราณสร้างเกราะคุ้มกายให้ตนเอง เนื่องจากมีเซวียนจ้งเหยียนคอยคุ้มครองยามที่เขาเดินเข้าไปตรวจบาดแผลของเจ้าสุนัขป่าสีขาวตัวใหญ่ภายในโพลงถ้ำเป็นเพราะเขาไม่ยอมให้เฉินเป่าหนิงเข้ามาภายในถ้ำด้วย เนื่องจากมีสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บนอนอยู่ในนี้ ไม่มีใครรับรองได้ว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมาอาละวาดทำร้ายผู้คน เซวียนจ้งเหยียนจึงไม่ยอมอนุญาตที่จะให้เฉินเป่าหนิงเดินเข้ามาด้านในโพรงถ้ำ แม้จะมีเขาเข้ามาด้วยก็ตาม“เจ้าเห่าฟ้า รีบบอกมารดาของเจ้า ถ้าหากว่ามันคิดจะลงมือทำร้ายพวกข้าอีก ก็จะไม่มีผู้ใดมาช่วยทำแผลห้ามเลือดให้มันแล้ว จงนอนนิ่งๆ และทำตัวดีๆ ยอมให

เป็นเพราะการฟาดฟันดาบที่มีไอเย็นของเซวียนจ้งเหยียน จึงทำให้เจ้ามังกรตัวนั้นหยุดโจมตีใส่เฉินจื่ออี้และเจิ้งชิ่วซี มันหันหัวกลับไปโจมตีและพัวพันต่อสู้กับเซวียนจ้งเหยียนแทน คนทั้งคู่ปลอดภัยดีเพราะมีเจ้าเฟิงหัวบินเข้ามาช่วยสร้างเกราะป้องกันให้แก่คนทั้งคู่เจิ้งลิ่วซีหัวใจเต้นเร็วเพราะมีร่างสูงของเฉินจื่ออี้กดทับตัวนางอยู่ด้านบน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารินรดอยู่บนหลังต้นคอของนาง พลอยทำให้เจิ้งลิ่วซีรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้ใดมาก่อนเมื่อคิดได้ว่าตนเองกำลังรู้สึกหวั่นไหวกับพี่ชายที่หลงน้องสาวอย่างเฉินจื่ออี้ เจิ้งลิ่วซีรีบส่ายหน้าปฏิเสธและเตือนตนเองว่าคนประเภทนี้นางไม่ควรจะสนใจ เพราะนางคิดว่าจะไม่ยอมนำตนเองเข้าไปเป็นภรรยาที่ต้องแย่งชิงความสำคัญกับน้องสาวของสามีอย่างเฉินเป่าหนิงเป็นอันขาด…“มัวเหม่ออะไรอยู่ เจ้ารีบลุกขึ้นเถิดข้าจะรีบไปช่วยน้องสาวของข้า”“…” ประโยคเมื่อครู่ของเฉินจื่ออี้ จึงทำให้เจิ้งลิ่วซีได้สติในทันทีทันใด…เฉินเป่าหนิงมองเห็นเซวียนจ้งเหยียนกำลังต่อสู้กับมังกรไฟตัวนั้นอย่างยากลำบาก นางจึงรีบเรียกกระบี่อ่อนออกมาในมือซ้าย แล้วกระโจนเข้าไปเหลือช่วยเหลือคู่หมั

เฉินเป่าหนิงมารู้ทีหลังว่าพวกตนหายตัวไปในดินแดนลี้ลับแห่งนั้นในโลกแห่งเสวียนคงเป็นเวลาผ่านไปเจ็ดวันแล้ว ในขณะที่อยู่ในนั้นเฉินเป่าหนิงรู้สึกว่าใช้เวลาผ่านไปเพียงสองคืนสามวันเท่านั้นแต่เซวียนจ้งเหยียนได้พูดอธิบายบอกให้เฉินเป่าหนิงหายสงสัยว่า เวลาในนั้นแต่ละวันยาวนานเป็นสองเท่าของหนึ่งวันปกติของดินแดนเสวียนคงแห่งนี้เรื่องนี้ทำให้เฉินเป่าหนิงรับรู้ว่าในแต่ล่ะดินแดนมีเวลาไม่เท่ากัน บางดินแดนเวลาผ่านไปรวดเร็วกว่า แต่บางดินแดนเวลากลับผ่านไปช้ากว่าเวลาปกติ เฉินเป่าหนิงจึงอดนึกคิดไปถึงโลกที่นางจากมาไม่ได้ ไม่รู้เวลาในโลกใบนั้นจะเดินเร็วกว่าหรือช้ากว่าดินแดนเสวียนคงแห่งนี้…ท่านหญิงหย่งอันได้วันมงคลของเฉินเป่าหนิงและเซวียนจ้งเหยียนมาจากไต้ซือแล้ว วันมงคลคือเดือนหกซึ่งเหลือเวลาอีกสามเดือนให้จัดเตรียมงานเท่านั้น“ท่านแม่ เท่าที่เป่าหนิงรู้มาวันมงคลของผู้อื่นต้องจัดเตรียมงานกันเป็นปีมิใช่หรือเจ้าคะ”“งานมงคลของเจ้า ความจริงก็เริ่มดำเนินการหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เจ้าอายุได้เพียงแปดปีเท่านั้น หนิงเอ๋อร์อีกสามเดือนถือว่าไม่เร็วเลย”“แต่ท่านแม่เจ้าคะ เป่าหนิงยังอายุ 15 ปีอยู่เลย วันที่เก้าเดือนเก้าจึ

เรื่องของแคว้นซีไม่เคยอยู่ในความคิดของเฉินเป่าหนิงแม้แต่น้อย เพราะในบทละครกล่าวถึงแคว้นซีไม่มากนัก มีเพียงบทส่งท้ายของบทละครเท่านั้นที่เอ่ยถึงแคว้นซีว่ามีฮ่องเต้พระองค์ใหม่ รู้สึกโกรธแค้นแคว้นเฉียนที่ทำการประหารหลินชินอ๋องในฐานะกบฏ จึงเกิดเป็นสงครามระหว่างกันขึ้นกว่าที่สองแคว้นจะทำสัญญาสงบศึกกันได้ ต้องใช้เวลาในการทำสงครามต่อกันนานหลายปี ช่วงเวลานั้นคือการสร้างสถานการณ์พิสูจน์เรื่องการร่วมทุกข์และร่วมสุข รวมถึงการเพิ่มชื่อเสียงที่ดีงามให้ฮ่องเต้และฮองเฮาพระองค์ใหม่ของแคว้นเฉียนเท่านั้น…เฉินเป่าหนิงเก็บตัวอยู่ในจวนตระกูลเฉิน เพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวว่าที่พระชายาของหลินชินอ๋อง ไทเฮาซย่าทรงส่งหลี่มัวมัวมาช่วยจัดเตรียมงานมงคลที่จวนตระกูลเฉิน เห็นได้ชัดว่าทรงให้ความสำคัญกับการแต่งงานในครั้งนี้เป็นอย่างมากส่วนทางเรือนฮุ่ยฟางของเฉินฟู่ฟาง ทุกคนที่นั่นต่างอยู่ร่วมกันอย่างสงบเสงี่ยม เพราะการแต่งงานในครั้งนี้เฉินฟู่ฟางคิดว่าเป็นการช่วยผลักดันให้จวนเฉินปั๋วแห่งนี้มีศักดิ์ศรีสูงส่งมากขึ้น คนผู้นั้นในใจของนางย่อมต้องเห็นว่านางเหมาะสมกับเขามากยิ่งขึ้นเป็นเพราะความสัมพันธ์พี่สาวและน้องสาวที่ดีต

ทางจวนตระกูลเฉินในยามเย็นเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อย เมื่อเฉินฟู่ฟางแต่งกายงดงามอย่างเต็มที่ เพราะรู้ข่าวว่าหรงจวินอ๋องเดินทางมาที่นี่นางจึงเดินไปที่สนามม้าเมื่อมีคนแจ้งข่าวว่าทุกคนขี่ม้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว และกำลังยืนสนทนากันอยู่ข้างสนามม้าเฉินเป่าหนิงมองเห็นใบหน้างดงามมีสีสันฉูดฉาดของเฉินฟู่ฟางแล้ว รู้สึกระคายตามาก แน่นอนว่าเจิ้งลิ่วซีที่ยืนอยู่ด้านข้างก็รู้สึกระคายตาและรำคาญท่าทางเสแสร้งของเฉินฟู่ฟางมากเช่นกันที่แท้หรงจวินอ๋องเคยช่วยเหลือเฉินฟู่ฟางเอาไว้เมื่อสามปีก่อน เฉินฟู่ฟางได้รับอนุญาตให้เดินทางไปหมู่บ้านชนบทเพื่อเยี่ยมมารดา ขากลับเป็นเพราะพายุฝนทำให้ถนนเป็นบ่อเป็นหลุมลึก รถม้าที่เฉินฟู่ฟางนั่งอยู่จึงเกิดอุบัติเหตุตกลงไปในหลุมจนล้อรถม้าหัก หรงจวินอ๋องผ่านทางมาพอดีจึงได้ทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยเหลือคนที่โชคร้าย โดยการรับคนขึ้นมาในรถม้าของเขาเพื่อพาคนมาส่งถึงเมืองหลวงในความคิดของเฉินฟู่ฟาง นี่คือวีรบุรุษที่ช่วยเหลือสาวงามในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ในความคิดของเซวียนเทียนหรงนี่คือการช่วยเหลือญาติผู้น้องของสหายเท่านั้นเป็นเพราะตอนนั้นเฉินฟู่ฟางยังเป็นเพียงเด็กน้อยที่มีอายุ 11ปี ความค