All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

เฉินเป่าหนิงไม่ได้ไปส่งพี่ชายคนโตออกเดินทางไกลด้วยตนเอง เพราะเช้าวันต่อมาในยามที่กินอาหารเช้า ก็พบว่าเฉินจื่ออี้ได้ออกเดินทางไกลไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว“พี่จื่ออี้จำเป็นต้องไปแบบเร่งด่วนขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ”“ใช่ เห็นว่าทางหลินชินอ๋องต้องการเดินทางแบบรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ผู้อื่นทันได้รู้ตัว เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุร้ายอื่นๆ ที่อาจจะเกิดขึ้น”เฉินเอินปั๋วเอ่ยตอบบุตรสาว และคาดเดาสาเหตุที่เซวียนจ้งเหยียนรีบเร่งเดินทางได้ ก่อนจะพูดเพิ่มขึ้นมาด้วยความรู้สึกเห็นใจว่าที่บุตรเขยของตนว่า “เป็นหลินชินอ๋องนี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย…”“นี่ท่านพี่เริ่มรู้สึกเห็นใจอาเหยียนบ้างแล้วสินะเจ้าคะ” ท่านหญิงหย่งอันเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“ถ้าหากเขาดีกับบุตรสาวของพวกเราอย่างใจจริง ข้าย่อมจะต้องเห็นใจเขาแน่นอน แต่ถ้าวันหน้าเขาทำร้ายจิตใจของหนิงเอ๋อร์เมื่อไหร่ ข้านี่แหละจะเป็นหนึ่งในบรรดาคนที่ต้องการปลิดชีวิตของเขา”“ท่านพี่ทำเป็นเสียงเข้ม แต่หัวใจนั้นอ่อนยวบไปนานแล้ว” ท่านหญิงหย่งอันพูดจาหยอกล้อผู้เป็นสามีอย่างอารมณ์ดี โดยมีเฉินเป่าหนิงและเฉินจื่อเฮ่านั่งกินอาหารเช้าอยู่ร่วมโต๊ะด้วยใบหน้าขบขันกันเล็กน้อยบรรยากาศในการกินอา

งานมงคลของเซวียนจ้งเหยียนและเฉินเป่าหนิงใกล้เข้ามามากขึ้น เฉินเป่าหนิงเป็นหญิงสาวธรรมดาผู้หนึ่งที่อยากจะงดงามในวันที่สวมใส่ชุดเจ้าสาว ดังนั้นจึงมาปรึกษาเรื่องสมุนไพรที่จะใช้ยาบำรุงผิวให้เนียนนุ่มกับเฉินจื่ออี้ ที่เรือนรับอรุณแต่แล้วเฉินเป่าหนิงก็ต้องรู้สึกผิดหวัง เมื่อเฉินจื่ออี้มีความรู้เรื่องการใช้สมุนไพรเพื่อรักษาคนเท่านั้น แต่เขาไม่คิดจะรู้จักการใช้สมุนไพรที่มีสรรพคุณในการรักษาความงามของสตรีเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่ากับความเจ็บป่วยของผู้คน เฉินเป่าหนิงจึงต้องเดินออกมาจากเรือนรับอรุณด้วยสีหน้าผิดหวังเฉินจื่ออี้ผู้มีใบหน้านิ่วคิ้วขมวดพยายามเดินเดินตามน้องสาวมาด้านข้าง เพราะเขากำลังคิดว่าจะใช้คำพูดเอาใจน้องสาวอย่างไรดี จึงไม่ได้มองเห็นสาวงามที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหินฝั่งตรงข้าม แต่น้องสาวของเขากลับเห็นแล้วรีบเดินไปทักทายไป๋เย่วเลี่ยงด้วยสีหน้ามีความหวังขึ้นมาทันที“คุณหนูไป๋ เป่าหนิงทักทายท่านยามสายเจ้าค่ะ”“คุณหนูใหญ่เฉิน คุณชายใหญ่เฉิน” ไป๋เย่วเลี่ยงทักทายคนทั้งสองด้วยใบหน้างดงามเยือกเย็นปราศจากรอยยิ้มตามปกติเฉินจื่ออี้ทักทายอีกฝ่ายกลับด้วยสี

หลายวันต่อมาเฉินฟู่ฟางป่วยไม่ทราบสาเหตุ ป่วยหนักจนถึงขั้นต้องนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา แต่เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเฉินเป่าหนิงแม้แต่น้อย เพราะนางมัวแต่สนใจมองแต่ใบหน้าของสาวใช้ในเรือนฮุ่ยหนิงจึงไม่รู้ว่าความจริงแล้วที่เฉินฟู่ฟางต้องเคราะห์ร้ายเช่นนี้ เป็นเพราะสาเหตุที่นางคิดร้ายต่อเฉินเป่าหนิงฟู่ลี่จี รู้สึกร้อนใจมากจนถึงกลับมาคุกเข่าขอร้องท่านหญิงหย่งอันในเช้าวันหนึ่งเพื่อขอร้องให้ช่วยเชิญท่านหมอเสิ่นและท่านหมอเทวดาไป๋มาช่วยตรวจอาการให้แก่เฉินฟู่ฟาง“อนุฟู่ไม่ต้องให้ท่านแม่ไปขอร้องท่านอาจารย์ทั้งสองของข้าหรอกขอรับ เพราะข้าไปตรวจอาการให้น้องสาวแล้ว นางไม่ได้เจ็บป่วยหนักอะไร แต่เป็นเพราะอาการร้อนใน จึงทำให้กินอาหารได้น้อยลงจนเจ็บป่วยเพราะร่างกายอ่อนแรง”“คุณชายใหญ่ เช่นนั้นน้าต้องขอรบกวนคุณชายใหญ่ให้ช่วยไปตรวจอาการให้ฟางเอ๋อร์อีกสักรอบแล้วเจ้าค่ะ เพราะวันนั้นที่คุณชายใหญ่ช่วยสั่งยาแก้ร้อนในให้ เมื่อฟางเอ๋อร์ดื่มยาแล้วก็กินข้าวเพิ่มได้อีกเล็กน้อย แต่สองวันต่อมาฟางเอ๋อร์กินอาหารไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดเมื่อฝืนกินอาหารเข้าไปก็อาเจียนออกมาจนหมด”“หึ เป็นเพราะนางไปท

วันนี้เป็นการจัดงานมงคลที่ยิ่งใหญ่ของหลินชินอ๋องเซวียนจ้งเหยียนและคุณหนูใหญ่เฉินเป่าหนิง ผู้คนในเมืองหลวงของแคว้นเฉียนต่างพูดถึงงานแต่งงานของคนคู่นี้เพราะมีคำเล่าลือมากมายที่ว่าหลินชินอ๋องไม่ยินดีกับการแต่งงานในครั้งนี้แต่ทว่าผู้คนกับต้องแปลกใจเพราะว่าหลินชินอ๋องส่งสิดสอดมากมายมายังจวนตระกูลเฉิน ทำให้ทุกคนรู้ว่าคำเล่าลือที่มีก่อนหน้านี้ไม่เป็นความจริงแม้แต่น้อย สินสอดบางอย่างช่างล้ำค่ายิ่ง จนบางคนเคยได้ยินเพียงชื่อสิ่งของ แต่เพิ่งเคยเห็นของจริงด้วยตาของตนเองก็คราวนี้ สินสอดที่ล้ำค่ายิ่งแสดงว่าเจ้าบ่าวให้เกียรติเจ้าสาวมากมายเพียงใด…การที่เซวียนจ้งเหยียนมอบสินสอดมากมายเช่นนี้ เป็นเพราะเขาอยากกอบกู้ชื่อเสียงให้แก่เฉินเป่าหนิง ช่วยแก้ตัวที่เขามีส่วนทำให้ผู้อื่นกล้าหัวเราะเยาะนางลับหลัง ในยามนั้นเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ มอบให้แก่นาง จึงไม่สนเรื่อคำเล่าลือจากปากของผู้อื่น แต่ในยามนี้ไม่เหมือนกันมีบางคนพูดว่าถ้าหากเฉินเป่าหนิงยังคงไร้พลังลมปราณคงจะไม่ได้รับความสนใจจากเขาเช่นนี้ เรื่องนี้เขาไม่คิดจะปฏิเสธเพราะเขาเริ่มสนใจนางเพราะเรื่องนี้นั้นเป็นความจริงทว่าพอเริ่มสนใจในตัวเฉินเป่าหนิง เซวียน

เฉินเป่าหนิงนั่งกระพริบตาและคิดสงสัยในใจว่าตนเองอาจจะสวยไม่พอ หรือว่าคนที่เป็นเจ้าบ่าวของนางไม่ได้มีสายตาเอาไว้มองความงามของผู้หญิงแบบที่ผู้อื่นแอบนินทาเขาจริงๆ กันแน่“พวกเจ้ามัวรออะไรอยู่ ยังไม่รีบปรนนิบัติเอาหมวกหงส์นี่ออกจากศีรษะของพระชายาอีก”เซวียนจ้งเหยียนเอ่ยสั่งเหล่าสาวใช้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา เหล่าสาวใช้ภายในห้องต่างแทบจะคุกเข่าลงเพราะรู้สึกถึงแรงกดดันจากหลินชินอ๋อง แม้แต่สาวใช้ที่มีพลังลมปราณระดับสี่อย่างตงฮัว ซิวฮัว ชุนฮัวและหน่วนฮัวยังตัวสั่นเพราะพลังกดดัน ดังนั้นซิวจู๋และสาวใช้ระดับล่างอีกสามคนต่างนั่งคุกเข่าลงบนพื้นไปเรียบร้อยแล้ว“ท่าน…ท่านอ๋องเจ้าคะ ในยามนี้ท่านอ๋องสมควรดื่มสุรามงคลร่วมกับพระชายาก่อน หลังจากนั้นท่านอ๋องจะต้องออกไปดื่มสุรามงคลร่วมกับแขกที่รออยู่ด้านนอก เจ้าสาวจึงจะถอดหมวกหงส์และเปลี่ยนชุดเจ้าสาวได้เจ้าค่ะ” แม่สื่อเอ่ยแนะนำขั้นตอนพิธีการด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย“รีบเอาสุรามงคลมา” เซวียนจ้งเหยียนเอ่ยสั่ง ตงฮัวมีสติมากกว่าผู้อื่นจึงรีบเดินไปยกถาดสุรามงคลเข้ามา สาวใช้คนอื่นขยับตัวเพื่อเตรียมจะมาช่วยรินสุราแต่ยังช้ากว่าหลินชินอ๋องที่อยู่ในชุดสีแดงของเจ้าบ่าวเ