All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลเฉินอย่างยิ่งใหญ่ เพราะจำนวนองครักษ์ผู้ติดตามมีเป็นตำนวนมาก เฉินเป่าหนิงเปิดผ้าหน้าต่างเพื่อมองทิวทัศน์ด้านนอก จึงมองเห็นคุณหนูผู้หนึ่งนางแต่งตัวด้วยชุดเรียบง่ายกำลังยืนนิ่งมองขบวนรถม้าด้วยแววตาอ่านไม่ออกเฉินเป่าหนิงมองเฉินฟู่ฟางด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน เรื่องราวหลายอย่างในนิยายได้เปลี่ยนไปแล้ว คนที่นางพบล้วนแต่ไม่ได้เหมือนกับบทละครที่นางเคยอ่าน ดังนั้นเฉินเป่าหนิงจึงไม่ได้ตัดสินสินคนจ่กบทละครว่าใครเป็นคนดี ใครเป็นผู้ร้ายอีกต่อไปใครดีมานางย่อมดีตอบ แต่หากผู้ใดคิดร้ายต่อตน เฉินเป่าหนิงก็ไม่ใช่คนดีที่ไม่ตอบโต้เช่นกัน ตามบทละครในยามนี้ฟู่ลี่จีจะต้องตายไปแล้ว ในพิธีปักปิ่นของเฉินฟู่ฟางจะต้องจะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ และจะได้ชื่อว่าเป็นบุตรสาวในนามของท่านหญิงหย่งอันแต่ในยามนี้ไม่มีเรื่องเช่นนั้น เพราะเฉินฟู่ฟางไม่ได้เป็นบุตรสาวคนโปรดของเฉินเอินปั๋ว ไม่ใช่น้องสาวที่ดีของเฉินเป่าหนิงอีกต่อไป และเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุเท่านั้น ในบทละครเฉินเป่าหนิงเป็นเสมือนพี่สาวที่ดีไปที่ใดก็พาน้องสาวของตนไปด้วย เฉินฟู่ฟางจึงมีชื่อเสียงและมีหน้ามีตามากพอที่จะสู้กับเจิ

ทุกคนต่างคำนับทักทายองค์รัชทายาทตามธรรมเนียมและพูดเอ่ยถามแสดงความเป็นห่วงพอประมาณจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงเริ่มแยกย้ายกันไปจัดเตรียมสถานที่พัก และมีบางส่วนที่เริ่มเดินขึ้นบันไดเพื่อขึ้นเขาไปสำรวจความปลอดภัยของเส้นทางล่วงหน้าในระหว่างที่ทุกคนพูดคุยกันปรึกษากันอยู่นั้น เฉินเป่าหนิงแอบมองไปยัง ‘เด็กหนุ่มผู้ไร้พิษสง’ ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายของเซวียนจ้งเหยียนอย่างพิจารณามิน่าเล่าในบทละคร จึงมีคำนิยามถึงองค์รัชทายาทเซวียนเทียนเสียนว่าเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามที่ไร้ความสามารถ ไม่สมควรจะขึ้นเป็นฮ่องเต้คนต่อไปของแคว้นเฉียนแม้แต่เซวียนจูเหยียนที่คราวแรกที่ให้สนับสนุนบุตรชายคนโตผู้นี้อย่างออกนอกหน้า แต่เมื่อพระสนมคนโปรดให้กำเนิดพระโอรสองค์ใหม่ที่เยาว์วัยกว่า องค์ฮ่องเต้กลับเริ่มเปลี่ยนพระทัย เพราะทรงเริ่มรู้สึกไม่โปรดปรานองค์รัชทายาทเหมือนเดิมเล่ห์ร้ายในวังมังกรก็ยิ่งลุกลามใหญ่โตมากขึ้น จากคนที่เคยสนับสนุนกลายเป็นศัตรู จากคนที่เคยเป็นศัตรูกลับจับคู่แต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ ทุกคนต่อสู้กันไปมา จนสุดท้ายเซวียนเทียนเสียนก็เหลือเพียงเสด็จอาเก้าของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่ยังคงช่วยเหลือเขาจนวาระสุดท้าย

แสงแดดสาดส่องกระทบผ่านใบไม้เป็นประกายระยิบระยับตลอดเส้นทาง อากาศเย็นสบายทำให้ทุกคนเดินเท้าได้โดยไม่ต้องใช้พลังลมปราณ เพราะนี่เกี่ยวข้องกับความเชื่อและแรงศรัทธา ผู้แสวงบุญมีความเชื่อกันว่า ถ้าใช้พลังของร่างกายที่แท้จริงในการเดินขึ้นบันไดจะแสดงความจริงใจและแรงศรัทธาต่อพระพุทธองค์ได้มากกว่าการใช้พลังลมปราณในการเคลื่อนที่ระหว่างเดินขึ้นบันไดเพื่อขึ้นไปยังวัดฝูกั๋วที่อยู่ด้านบนสุดของยอดภูเขา เฉินเป่าหนิงพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเล่าของดินแดนโลกเสวียนคงแห่งนี้กับเจิ้งลิ่วซีอย่างสนใจเพราะโลกเสวียนคงแห่งนี้ บางเรื่องเฉินเป่าหนิงอ่านจากม้วนคัมภีร์และตำรา บางเรื่องสอบถามมาจากเหล่าสาวใช้ แต่เรื่องลี้ลับบางอย่างกลับไม่มีอยู่ในตำรา ส่วนเหล่าสาวใช้ก็ไม่กล้านำเรื่องดำมืดหรือเรื่องที่เป็นเพียงเรื่องเล่ามาเอ่ยเล่าใหัเฉินเป่าหนิงฟังแต่เจิ้งลิ่วซีนั้นไม่เหมือนกัน สตรีผู้นี้เป็นคุณหนูผู้สดใสร่าเริง มีอัธยาศัยไมตรีที่ดีต่อคนทั่วหล้า คำพูดคำจาก็เปิดเผยตรงไปตรงมาและไม่ค่อยหวั่นเกรงผู้อื่น ดังนั้นเรื่องที่ผู้อื่นไม่กล้าพูดแต่นางกล้าเพราะเจิ้งลิ่วซีเป็นบุตรสาวคนเดียวของแม่ทัพใหญ่เจิ้ง ได้รับการสั่งสอนเรื่องฝึ

ทุ่งดอกไม้ที่งดงามบนเนินเขา ทำให้ทุกคนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เฉินจื่อเฮ่าชี้มือไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้ชายป่าอีกฝั่งของทุกดอกไม้แล้วเอ่ยชวนทุกคนว่า“พวกเรานำผ้าไปปูนั่งพักที่นั่นกันเถิด”คำพูดของเฉินจื่อเฮ่าทำให้ทุกคนรู้สึกเห็นด้วย เป็นเพราะวันนี้ทุกคนต้องเดินเท้าขึ้นเขาระยะไกล ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างตงฮวาสาวใช้ผู้คล่องแคล่วของเฉินเป่าหนิง ได้เตรียมผ้าผืนใหญ่หลายชิ้นพับใส่ตะกร้ามาด้วย นางจัดการเอ่ยปากสั่งสาวใช้ทั้งหลายให้ช่วยกันปูผ้าแล้วใช้ก้อนดินทับบนผ้าไม่ให้ลมพัดผ้าปลิวขึ้นจากพื้น และยังมีบางคนนำผ้าหลายผืนลอยตัวขึ้นไปมัดบนกิ่งไม้ เพื่อช่วยสร้างร่มเงาเพิ่มชั่วพริบตาต้นไม้ใหญ่แห่งนี้ก็ถูกประดับตกแต่งด้วยผ้าหลากสีสันดูงดงามแปลกตา บนพื้นก็มีที่นั่งพักที่ดูงดงามร่มรื่น ทุกคนจึงนั่งลงบนผืนผ้าแล้วเหม่อมองทุ่งดอกไม้อย่างเบิกบานใจ“นั่งมองดอกไม้ลู่ลมปลิวไสวพาหัวใจสดชื่นคล้ายอยู่ในห้วงฝันแม้ยืนอยู่ท่ามกลางแดดร้อนของแสงตะวันก็ไม่หวั่นความร้อนเพราะภายในใจนั้นร่มเย็น”เฉินเป่าหนิร่ายโคลงกลอนที่เพิ่งคิดแต่งขึ้นมาเองจนจบ เจิ้งลิ่วซีรีบตบมือและพูดชมว่า “ช่างเ

เจิ้งลิ่วซียกยิ้มด้วยสีหน้ามั่นใจ นางย่อมสัมผัสถึงพลังอันร้ายกาจของนกตัวนี้ได้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัวเพราะรู้ตัวดีว่านกตัวนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางเฉินเป่าหนิงเห็นเจิ้งลิ่วซีสร้างธนูขึ้นมาในมือซ้าย ก่อนที่จะเห็นมือขวาปรากฏลูกศรวางพาดอยู่บนสายธนูแล้วยิงข่มขู่ใส่นกตัวนั้นแบบฉิวเฉียดไปหนึ่งที ก่อนจะเรียกลูกศรมาวางพาดสายของธนูเพื่อเตรียมยิงใหม่อีกครั้งอย่างรวดเร็ว“เจ้านกตัวใหญ่ เจ้ารีบถอยออกไปจากที่นี้เสียเถิดถ้ายังไม่อยากถูกข้ายิงตาย เพราะคืนนี้พวกข้าอยากจะขอยืมรังของเจ้านอนพักเพียงหนึ่งคืนเท่านั้น ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้าถึงชีวิต เจ้าจงรีบล่าถอยออกไปเดี๋ยวนี้”เฉินเป่าหนิงกำลังคิดจะพูดเตือนเจิ้งลิ่วซีว่า ‘พี่สาวท่านพูดกับนกตัวนี้จะมีประโยชน์อะไร มันจะฟังพี่สาวรู้เรื่องได้อย่างไร’ แต่ยังไม่ทันได้พูดนางก็มองเห็นนกตัวนั้นถลาตัวบินหนีไปอีกทางแล้ว“เป่าหนิงไม่ต้องกลัว มันหนีไปแล้ว นกตัวเมื่อครู่เป็นเพียงสัตว์ตัวใหญ่ธรรมดาไม่ใช่สัตว์อสูร จึงไม่ดุร้ายมากนัก พวกเรานอนในรังนกนี่ย่อมปลอดภัยที่สุด ไม่ต้องกลัวว่าสัตว์ร้ายตัวอื่นจะทำอันตรายพวกเราได้ เมื่ออยู่บนนี้ เพียงระวังพวกงูร้าย