All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

ยามย่ำรุ่งเฉินเป่าหนิงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกรอบ เพราะร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ข้างกายของตนเริ่มมือไม้ไม่อยู่สุขและขยับตัวมาคลอเคลียกับร่างอวบอิ่มของนางอีกครั้ง“…” คราวนี้เฉินเป่าหนิงไม่ได้มีท่าทางดื้อรั้นดิ้นหนีหรือเขินอายอีกต่อไป ทำแค่เพียงนอนนิ่งรอให้คนที่ขยับร่างขึ้นมาทาบทับอยู่ด้านบนปฏิบัติขั้นต่อไปตามแต่ใจของเขาเท่านั้นเซวียนจ้งเหยียนคำกระซิบปลอบโยนภรรยาตัวน้อยเสียงเบาว่า “ไม่ต้องกลัว คราวนี้พี่จะระวัง…คงจะไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บอีก”“คง…จะไม่เจ็บอีก…” เฉินเป่าหนิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อถือ“อืม… ข้าได้ยินมาว่าเจ็บเพียงครั้งแรกเท่านั้น”เวลาผ่านไปเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียแหบเครือแผ่วเบาของเฉินเป่าหนิงที่พูดอย่างแง่งอนว่า“ท่านพี่โกหก ครั้งที่สองท่านก็พูดเช่นนี้ แต่ยังเจ็บอยู่เลยเจ้าค่ะ”“…อาจจะเป็นเพราะว่า…พี่ยังทำไม่ค่อยเป็นก็ได้ เช่นนั้นคงจะต้องลองทำใหม่ดูอีกสักหลายครั้งว่าเจ้าจะยังเจ็บอยู่หรือไม่”“แต่ข้าไม่อยากทำแล้ว…” เฉินเป่าหนิงพูดเสียงเบา แต่เป็นความจริงในยามนี้นางรู้สึกง่วงและอ่อนเพลียอยากจะนอนต่ออย่างสงบเป็นอย่างมาก“ต่อไปนี้เรื่องอื่นพี่รับรองว่า ทุกเรื่องพี่ล้วนจะทำตามใจ

หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานใหม่ก็เดินทางออกจากเรือนหอเพื่อมายังเรือนส่วนหน้า เฉินเป่าหนิงสั่งการให้สาวใช้ของตนไปเตรียมน้ำชาอย่างดีเพื่อที่นางจะได้ใช้ในการยกน้ำชาถวายให้แก่องค์ชายสามแห่งแคว้นซีนางถือคติที่ว่าผู้ใดดีต่อนางและคนของนาง ย่อมต้องมอบสิ่งดีๆ ตอบแทนคืนคนผู้นี้ ดังนั้นองค์ชายสามในสายตาของเฉินเป่าหนิงจึงเป็นคนดีตั้งแต่ยังไม่ทันได้พบหน้ากันด้วยซ้ำองค์ชายสามจวินเฉิงเย่าปีนี้มีอายุ27 ปีแล้ว เขามีอายุใกล้เคียงกับหลินชินอ๋องดังนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงเสมือนเป็นเพื่อนกันเสียมากกว่า องค์ชายสามถือได้ว่าเป็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง มีพระมารดาเป็นอดีตฮองเฮาไป๋ซึ่งเสียชีวิตไปนานแล้ว ดังนั้นจึงทรงเป็นองค์ชายที่กำพร้ามารดาและเห็นว่าญาติผู้น้องอย่างเซวียนจ้งเหยียนก็เป็นเด็กชายที่กำพร้ามารดาเหมือนกันกับพระองค์ จึงรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมกับเซวียนจ้งเหยียนมากกว่าญาติพี่น้องคนอื่นๆในแคว้นซีองค์ชายสามเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าคุณหนู ในส่วนของเรือนหลังของพระองค์นั้นจึงมีพระสนมจำนวนมากมายหลายคน ซึ่งทุกนางล้วนแต่งดงามและมีชื่อเสียงดีงาม พวกนางต่างยินยอมมารวมตัวกันอยู่ในวังขององค์ชายสามเพราะชื่น

วันที่สองหลังการแต่งงานมีขันทีจากในวังเป็นตัวแทนมาเชิญหลินชินอ๋องและพระชายาคนใหม่เข้าวัง เพื่อให้สะใภ้หลวงทำพิธีถวายน้ำชาตามธรรมเนียมและกฏเกณฑ์ของราชวงศ์ความจริงเซวียนจ้งเหยียนจะต้องพาเฉินเป่าหนิงเข้าวังหลวงตั้งแต่เช้าวันแรก แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจธรรมเนียม เพื่อยื้อเวลาให้เฉินเป่าหนิงได้ปรับตัวต่อสถานะใหม่ที่นางเพิ่งได้รับเสียก่อน อีกอย่างภายในวังหลวงมีสถานที่บางส่วนที่เขาไม่อาจจะคอยติดตามอยู่เคียงข้างกายของนางได้ตลอด เขาจึงค่อนข้างเป็นห่วงไม่อยากจะพานางเข้าวังหลวง…เฉินเป่าหนิงเข้าใจความกังวลใจของผู้เป็นสามีได้อย่างดี และรู้สึกอิ่มเอมใจที่แม้เซวียนจ้งเหยียนจะไม่ใช่บุรุษที่มีความโรแมนติก เป็นแฟนหนุ่มน้อยผู้น่ารักอย่างที่สาวๆ ในยุคที่นางจากมาเคยพร่ำเพ้อหา แต่สามีผู้นี้ของนางก็ห่วงในดูแลนางเป็นอย่างดีในแบบเฉพาะของเขา“ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วงน้องหรอกเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวตงฮัวจะล่วงหน้าเข้าวังไปบอกเสด็จยายและหลี่มัวมัวในวังหลวงก่อน ว่าท่านพี่จะพาน้องเข้าวังหลวงในวันนี้ แม้เสด็จยายจะไร้อำนาจในวังหลวงแต่เมิ่งไทเฮายังต้องเกรงใจเสด็จยายและน่าจะหวาดกลัวฝีมือของหลี่มัวมัวอยู่หลายส่ว

พระตำหนักส่วนตัวของลู่ฮองเฮาสงบเงียบแต่มีบรรยากาศอบอุ่นแฝงอยู่ การตกแต่งภายในดูหรูหราแต่เหมาะสมในการใช้งาน การตกแต่งบ้านก็เหมือนตัวคน ลู่ฮองเฮาเป็นคนที่งดงามอบอุ่นเหมาะสมกับคำว่าพระมารดาของแผ่นดินอย่างแท้จริงแต่ฮองเต้เซวียนจูเหยียนกลับไม่ค่อยมาเยือนพระตำหนักคุณหนิงของลู่ฮองเฮามากนัก เพราะในยามนี้พระองค์มีพระสนมคนโปรดคนใหม่ที่อ่อนวัยมีนิสัยร้อนแรงและช่างเอาใจมากกว่ามาคอยปรนนิบัติ มิหนำซ้ำพระสนมผู้นั้นยังเป็นคนสกุลเมิ่งอีกด้วยภรรยาร่วมผูกผมพ่ายแพ้ให้แก่ญาติผู้น้องห่างๆ ของผู้เป็นสามี บทละครเรื่องเล่ห์รักเล่ห์ร้ายวังมังกร จึงมีเนื้อเรื่องเข้มข้น ช่วงชิงอำนาจ แย่งชิงความโปรดปราน ต่อหน้าดีแต่กลับวางหักหลังกันไปมาเพราะความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเหล่านี้ตระกูลเมิ่งถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายแรกสนับสนุนองค์รัชทายาทเซวียนเทียนเสียน ฝ่ายที่สองสนับสนุนองค์ชายห้าเซวียนเทียนเส้าที่เป็นเด็กชายตัวน้อยมีอายุเพียง 5 ปีเท่านั้น แต่สุดท้ายผู้ที่ได้ขึ้นนั่งบัลลังก์เป็นฮ่องเต้คนใหม่ กลับมิใช่พระโอรสของฮองเต้เซวียนจูเหยียนทั้งสองพระองค์นี้เฉินเป่าหนิงรู้ว่าผู้ใดจะได้ขึ้นเป็นฮองเต้ที่แท้จริง จึงตั้งใจว่าจะต้อ

เซวียนจ้งเหยียนพาเฉินเป่าหนิงเดินมาขึ้นรถม้าที่หน้าจวนเพื่อเดินทางออกจากจวนเหวินหยวนไปยังจวนของตระกูลเฉิน ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานเพราะทั้งสองจวนอยู่ห่างกันไม่มากทุกคนในตระกูลเฉินล้วนออกมาต้อนรับหลินชินอ๋องและพระชายาอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา แม้แต่เฉินฟู่ฟางที่มีอาการป่วย ในวันนี้นางมีอาการดีขึ้นแล้วก็ออกมาต้อนรับพี่สาวคนโตและพี่เขยใหญ่ด้วย นี่คือการแต่งงานที่เฉินฟู่ฟางคิดว่าจะเป็นการแต่งงานที่เลวร้ายของเฉินเป่าหนิง ดังนั้นนางจึงคิดและตั้งใจออกมาดูสีหน้าทุกข์ตรมของเฉินเป่าหนิงด้วยตนเอง แต่ทว่ากลับต้องผิดหวังเมื่อมองเห็นแต่สีหน้าสดชื่นแจ่มใสของคู่แต่งงานใหม่เป็นเพราะกลัวว่าจะมีคนตายภายในจวนแล้วจะเกิดความอัปมงคล ไป๋เย่วเลี่ยงจึงลดปริมาณยาลงแล้วเพิ่มยาบำรุงเพื่อต่อชีวิตให้แก่เฉินฟู่ฟางเพิ่มมากขึ้น แต่เพราะเจ็บป่วยมานานร่างกายของเด็กสาวผู้นี้กลับทรุดโทรมลงเป็นอย่างเห็นได้ชัดถึงความหม่นหมองของใบหน้าและร่างกายที่ซูบตอบจนแทบจะดูน่าอนาถหลินชินอ๋องและเฉินเป่าหนิงคำนับทักทายทุกคนตามธรรมเนียม เฉินเป่าหนิงกวาดตามองหาไป๋เย่วเลี่ยง เมื่อไม่พบคนจึงเอ่ยถามท่านหญิงหย่งอันเสียงเบาว่า“ท่านแม่แล้วพี่เย่เย่