บททั้งหมดของ พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 10

เฉินเซียหนิงใช้เวลานอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องนอนของเฉินเป่าหนิงอยู่สองสามวัน โดยปฏิเสธไม่ให้ผู้ใดเข้ามาเยี่ยมนาง นางใช้ชีวิตอยู่ในห้องนอนที่มีสองชั้นนี้เพื่อปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่โดยมีสาวใช้คนสนิททั้งสี่นางคอยช่วยอธิบายเรื่องราวในชีวิตของเฉินเป่าหนิงอย่างใจเย็นทุกเช้าที่ตื่นชืมตาขึ้นมาอันดับแรกเฉินเซียหนิงจะเอ่ยขอเรียกคันฉ่องจากสาวใช้มาส่องดูหน้าของตนเองก่อน แต่แอบขัดใจที่คันฉ่องไม่ใช่กระจกเงาแต่เป็นแผ่นทองเหลืองที่ตีให้เรียบ ภาพที่สะท้อนมาจากคันฉ่องนั้นดูคุ้นเคยแต่ก็ดูแปลกหน้าในสายตาของเฉินเซียหนิงคิ้วเรียวงาม ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากที่อวบอิ่มอยู่บนใบหน้าได้รูปที่ผอมซูบตอบ ต่างจากใบหน้าของตนเองที่อวบอิ่มมีแก้ม และคางของนางไม่ได้เรียวงามได้รูปเหมือนบุคคลที่ปรากฏในคันฉ่องนี้ ใบหน้าที่จ้องมองตอบมาจากคันฉ่องเหมือนเฉินเซียหนิงถึงเจ็ดส่วน แต่ก็ดูงดงามแปลกตามากกว่า“คุณหนูเจ้าค่ะ ฮูหยินกำลังเดินทางมาเยี่ยมคุณหนูเจ้าค่ะ” ตงฮัวเอ่ยบอกคุณหนูใหญ่ของนาง เป็นเชิงเตือนสติเล็กน้อยเมื่อเห็นเฉินเป่าหนิงจ้องมองกระจกอย่างเหม่อลอยอีกแล้วเฉินเซียหนิงถอนหายใจก่อนจะเอ่ยบอกสาวใช้ให้ช่วยกั

เฉินเอินปั๋วอุ้มบุตรสาวสุดที่รักของตนเองมาส่งถึงเตียงนอน ก่อนจะวางนางลงบนเตียงนอนอย่างอ่อนโยน ทำให้หัวใจที่เคยว่างเปล่าของเฉินเซียหนิงรู้สึกถึงความอบอุ่นและได้รับการเติมเต็มในใจ นี่สินะความรักของคนที่เป็นบิดาเฉินเซียหนิงครุ่นคิดอยู่นานแต่นางก็ไม่รู้เพราะว่าเหตุใดตนเองจึงย้ายมาเข้าร่างของเฉินเป่าหนิง และไม่รู้ว่าในยามนี้เฉินเป่าหนิงตัวจริงหายไปอยู่ที่ไหน แต่ทว่าเมื่อมองเห็นเฉินเอินปั๋วกำลังมองนางอย่างสำรวจและมีความกังวลใจ แล้วยังมองเห็นท่านหญิงหย่งอันเดินเข้ามาในห้องด้วยความร้อนรนและเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงห่วงใย เฉินเซียหนิงก็รู้สึกว่าตนเองอยากจะเป็นเฉินเป่าหนิงคนนี้ต่อไปอีกยาวนาน“หนิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไปเจ็บที่ใดหรือไม่ เจ้ารีบพูดบอกแม่มาเร็วเข้า” ท่านหญิงหย่งอันเดินเข้ามาหาเฉินเป่าหนิงแล้วใช้มือลูบสำรวจบุตรสาวของตนอย่างห่วงใยเนื้อตัวของเฉินเป่าหนิงยังคงมีร่องรอยฟกช้ำอยู่นางจึงอดร้องครางออกมาเสียงเบาเพราะความเจ็บไม่ได้ เสียงนี้ทำให้เฉินเอินปั๋วและเฉินจื่อเฮ่ารู้สึกทนไม่ได้ และช่วยกันห้ามหญิงหย่งอันไม่ให้ทำให้เฉินเป่าหนิงเจ็บไปยิ่งกว่านี้…เวลาต่อมาเฉินจื่ออี้ได้พาท่านหมอเสิ่นมาตรวจ

จวนตระกูลเฉิน ณ. เรือนฮุ่ยฟาง เฉินฟู่ฟางเป็นบุตรสาวคนเล็กของเฉินเอินปั๋วกำลังนั่งอยู่ในห้องอุ่นอย่างกระวนกระวายใจ คนภายนอกรู้เพียงว่าคุณหนูใหญ่เฉินประสบอุบัติเหตุทำให้ได้รับบาดเจ็บจนหมดสติไปนานหลายวัน คุณหนูเล็กเฉินฟู่ฟางจึงเก็บตัวอยู่ในเรือนส่วนตัวเพื่อสวดภาวนาขอพรให้พี่สาวคนโตของตนหายป่วยแต่ความจริงแล้วเฉินฟู่ฟางรู้สึกกลัวว่าคนอื่นจะสืบรู้แผนการทำร้ายพี่สาวของตนเอง ขนาดวางแผนมาอย่างดียังไม่ประสบผลสำเร็จตามที่ใจคิด จึงไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับคนภายนอก ก่อนหน้านี้เฉินฟู่ฟางรู้ว่าเฉินเป่าหนิงนั้นชื่นชอบดอกไม้หายากเป็นที่สุด จึงแสร้งพูดเปรยในการกินอาหารเช้าร่วมกันในวันเกิดอุบัติเหตุว่าบนเขาเทียนซานมีทุ่งดอกเหมยสีขาวสวยงามกำลังออกดอกบานทั่วเนินเขา เมื่อเห็นว่าพี่สาวเดินทางขึ้นเขาไปกับสาวใช้ เฉินฟู่ฟางจึงส่งคนไปบอกจวนเหวินหยวน แต่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดสุดท้ายแล้วหลินชินอ๋องกลับช่วยเหลือเฉินเป่าหนิงที่นอนหมดสติกลับมาที่จวนตระกูลเฉินเฉินฟู่ฟางรังเกียจพี่สาวคนนี้มาก ภายนอกนางยอมทำตามใจพี่สาวทุกอย่าง แต่ภายในใจของนางรู้สึกอิจฉาและรังเกียจพี่สาวผู้นี้เป็นอย่างมาก แม้เฉินเอินปั๋วจะดูแลนางดีมากเ

เรื่องที่เฉินเป่าหนิงมีพลังลมปราณ หลินชินอ๋องย่อมได้ข่าวนี้แล้วเช่นกัน ทั้งจากสายสืบของเขาเองและจากจดหมายที่เฉินฟู่ฟางใช้คนส่งข่าวมาให้เขา ในยามนี้ห้องหนังตำราของจวนเหวินหยวนที่มีแสงไฟเพียงเล็กน้อย เป็นเพราะหลินชินอ๋องชอบอ่านตำราในห้องที่เงียบสงบไม่ต้องการให้มีเสียงรบกวนจากภายนอก จึงสั่งให้คนปิดประตูหน้าต่างภายในห้องทั้งหมดเพื่อปิดกั้นไม่ให้มีเสียงจากภายนอกเข้ามารบกวนเขาที่อยู่ภายในห้อง แล้วจุดโคมไฟหลายดวงเพื่อเพิ่มความสว่าง ร่างสูงจึงนั่งเอนตัวอ่านตำราอย่างสบายใจ“สวีหยุน เจ้าว่าเป็นเพราะเหตุใดคนที่เกิดมาไร้เส้นพลังลมปราณ จึงมีเส้นพลังลมปราณปรากฏขึ้นมาได้หลังจากหมดสติไปนานหลายวัน” เขาเอ่ยถามคนสนิทเมื่ออีกฝ่ายยกน้ำชาร้อนนำมาให้เขาที่ห้องตำรา“ความจริงแล้วเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ ดินแดนเสวียนคงแห่งนี้แคว้นใหญ่ทั้งสามแคว้น มีแคว้นเฉียน แคว้นซี และแคว้นหนาน ไม่เคยมีคนธรรมดาคนใดเปลี่ยนมาเป็นผู้มีพลังลมปราณมาก่อนขอรับ แต่ที่แคว้นหนานเมื่อหลายสิบปีก่อน ข้าน้อยเคยได้ยินมาว่ามีองค์ชายของแคว้นหนานพระองค์หนึ่งเคยคุกเข่ากราบไหว้ไต้ซือเถียนขุย ให้ทำการผ่าตัดเลาะกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นได้สำเร็จใช่