Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เฉินเป่าหนิงถูกความเขินอายครอบงำจนตนเองวิ่งหนีกลับมาถึงเรือนของตนอย่างไม่รู้ตัว เรือนฮุ่ยหนิงในยามนี้สร้างขึ้นใหม่เสร็จแล้ว รอเพียงให้นางย้ายกลับเข้่มาอาศัยอยู่เท่านั้น เฉินเป่าหนิงถอนหายใจดูจากจิตใต้สำนึกของนางที่นี่คงจะเป็นสถานที่ปลอดภัยของตนเมื่อครู่เซวียนจ้งเหยียนทำให้นางเขินอายและตื่นตกใจจนต้องหนีเตลิดเปิดเปิง ตัวนางจึงวิ่งมาที่นี่แบบไม่รู้ตัว แต่เมื่อคิดได้ว่าเรื่องทางเรือนฮุ่ยฟางยังไม่จบเฉินเป่าหนิงจึงได้เดินย้อนกลับไปจัดการทางเรื่องที่เรือนฮุ่ยฟางเจิ้งลิ่วซีนั่งจิบชารอท่านหมออยู่เป็นเพื่อนเฉินฟู่ฟางด้วยสีหน้านิ่งเฉย โดยมีตงฮัวยืนทำสีหน้าอดทนอดกลั้นอยู่ด้านข้าง เพราะทั้งคู่ต้องทนฟังเฉินฟู่ฟางพูดระบายความในใจเกี่ยวกับชีวิตของนางว่าน่ารันทดใจมากเพียงใด“ตัวข้ารู้ดีว่าเป็นเพียงบุตรสาวอนุ ที่ท่านพ่อเก็บข้ามาเลี้ยงดู ก็เพราะว่ามีบุตรสาวที่กลายเป็นคนไร้ค่าแห่งแคว้นเฉียน แต่พี่สาวก็โชคดีที่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านหญิงหย่งอัน ทุกคนจึงยังเกรงใจและยกย่องพี่สาวอยู่ดี การไร้ความสามารถของพี่สาวทำให้ข้าอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากเปลี่ยนมาเป็นข้า ท่านพ่อท่านแม่จะต้องมีหน้ามีตามากกว่านี้ แต่

เหตการณ์ในเรือนฮุ่ยฟาง ฝานมัวมัวกลับมาเล่าให้ท่านหญิงหย่งอันและเฉินเป่าหนิงฟังว่า สองคนแม่ลูกคู่นั้นทักทายกันตามมารยาทเท่านั้น ไม่ได้มีภาพความประทับใจของมารดาและบุตรสาวที่ยากจะพบหน้าและไม่ได้เจอกันมานานอย่างที่ควรจะเป็นเฉินเป่าหนิงไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีว่าเฉินฟู่ฟางคิดฝันอยากเป็นบุตรสาวภายใต้ชื่อของท่านหญิงหย่งอัน ดังนั้นนางจึงไม่อาจจะแสดงความสนิทสนมกับอนุฟู่ได้“พรุ่งนี้ในพิธีปักปิ่น ท่านแม่ต้องเชิญอนุฟู่ออกมาร่วมพิธีนะเจ้าคะ”“เหตุใดพวกเราจะต้องให้อนุออกมาร่วมพิธีมงคลล่ะเจ้าคะคุณหนูใหญ่ นี่จะไม่เป็นการยกฐานะของอนุฟู่ให้โดดเด่นขึ้นหรือเจ้าค่ะ” ฝานมัวมัวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย“ใช่แล้วเพราะการทำให้อนุฟู่โดดเด่นเช่นนี้คือความตั้งใจของข้า จะได้ลบคำนินทาที่เคยพูดว่าท่านแม่เป็นสตรีที่มีจิตใจคับแคบข่มเหงสามีหึงหวงอนุเจ้าค่ะ อีกอย่างจะได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าท่านหญิงหย่งอันงดงามและสูงส่งมากเพียงใด ผู้คนทั่วไปจะได้รู้เสียทีว่าข่าวลือที่ว่าฟู่ลี่จีมีใบหน้าเหมือนกับท่านแม่นั้นเป็นข่าวเท็จเจ้าค่ะ”“ได้ ทำตามที่หนิงเอ๋อร์ว่า”“เจ้าค่ะ” ฝานมัวมัวรับคำ“ท่านแม่ หนิงเอ๋อร์” เสียงขอ

เฉินฟู่ฟางนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางงามสง่า แต่แล้วนางก็ต้องหน้าเสีย เมื่อมองเห็นอนุฟู่เดินเข้ามาร่วมในงานพิธี ในหูของนางได้ยินเพียงซุบซิบนินทามากมายเต็มไปหมด“นี่หรืออนุฟู่ที่ลือกันว่าเคยเป็นยอดหญิงงามแห่งหอวสันต์”“ใช่แล้ว นางมีชื่อเสียงมานานก่อนจะได้ท่านปั๋วยอมทุ่มเงินจำนวนมหาศาลเพื่อซื้อนางมาเลี้ยงดู ในอดีตลือกันว่าใบหน้าของนางดูคล้ายกับท่านหญิงหย่งอันมาก แม้นางจะเสียโฉมไปแล้วแต่ยังคงมีบุรุษมากมายไปเยี่ยมเยือนนางไม่หยุดหย่อน”“ข้าว่าไม่เห็นจะดูเหมือนกันเลยแม้แต่นิดเดียว”“นั่นนะสิ สตรีโสมมเช่นนี้จะนำมาเปรียบเทียบกับท่านหญิงหย่งอันได้อย่างไร นี่ข้าจะบอกความจริงให้พวกเจ้ารับรู้ เรื่องจริงท่านเฉินเอินปั๋วไม่ได้ลุ่มหลงอนุผู้นี้จนยอมเสียทรัพย์มากมายเพื่อไถ่ตัวนางออกมาจากหอวสันต์หรอกนะ แต่ท่านเฉินเอินปั๋วทนไม่ได้ที่มีคนพูดนินทาว่ามีสตรีผู้หนึ่งที่ดูคล้ายท่านหญิงหย่งอัน นางใช้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะปรนนิบัติบุรุษทั่วไปอยู่ที่หอวสันต์ มิหนำซ้ำสตรีผู้นี้ยังมีสายเลือดสกุลซย่าอีกด้วย”“อ่อ…ข้าก็เคยได้ยินมาว่า แม้อนุฟู่จะมีสายเลือดสกุลซย่า แต่ก็เป็นเพียงสายเลือดนอกสมรส ที่บิดาไม่ยอมรับก

ณ.จวนเหวินหยวน สวีหยุนนำเรื่องที่เกิดในจวนตระกูลเฉินมารายงานเซวียนจ้งเหยียนอย่างรวดเร็ว“เจ้าว่าอะไรนะ การท้าประลองคู่อย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้วขอรับ เป็นการประลองคู่ระหว่างคุณชายใหญ่และคุณหนูสามตระกูลเมิ่งต่อสู้กับคุณชายรองและคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินขอรับ”“เฉินเป่าหนิงได้รับบาดเจ็บหรือไม่” เซวียนจ้งเหยียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมทันทีเมื่อได้ยินว่าเฉินเป่าหนิงร่วมในการประลองครั้งนี้ด้วย“เตี้ยนเซี่ยวางใจได้ คุณหนูใหญ่เฉินไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามคุณหนูใหญ่ใช้ฝ่าเท้าอัดคุณหนูสามตระกูลเมิ่ง จนนางอยากจะลุกขึ้นมานั่งก็ยังไม่มีแรง”“ตระกูลเมิ่งอย่างนั้นหรือ” เซวียนจ้งเหยียนเอ่ยทวนคำพูดของสวีหยุน “เหตุใดคนตระกูลอันดับหนึ่งของแคว้นเฉียนอย่างตระกูลเมิ่งจึงต้องส่งคนมาท้าประลองกับคนตระกูลเฉิน”“นั่นนะสิขอรับ ต่อให้ประลองชนะ อันดับบนแผ่นป้ายศิลาทองคำก็ไม่ได้เพิ่ม แต่เมื่อผลการประลองออกมาพ่ายแพ้เช่นนี้ อันดับของตระกูลเมิ่งย่อมจะต้องตกลงมาที่อันดับสองไม่ก็อันดับสามด้วยซ้ำไปนะขอรับ ส่วนตระกูลที่เลื่อนขึ้นไปเป็นอันดับหนึ่งย่อมจะต้องเป็นของตระกูลเจิ้ง และยังต้องดูว่าอันดับสามอย่างตระกูลซย่า

เช้าวันต่อมาเฉินเป่าหนิงแต่งตัวอยู่ในชุดกางเกงสีดำแนบเนื้อ มีเสื้อคอกลมสีแดงขริบดำตัวยาวคลุมต้นขาไปจนถึงหัวเข่า รัดด้วยสายหนังคาดเอวสีดำแถบกว้าง แขนเสื้อยาวทรงแคบชุดแบบนี้เหล่าสาวใช้เรียกว่าชุดชาวหู แต่ชุดชาวหูปกติปกคอเสื้อจะตั้งขึ้น แต่เฉินเป่าหนิงวาดรูปคอเสื้อทรงกลม ทรงเหลี่ยม และทรงแหลมให้หน่วนฮัวดูและลองเย็บตาม สุดท้ายนางจึงมีเสื้อตัวยาวรูปแบบไม่เหมือนผู้ใดอยู่หลายตัวสาวใช้ของนางมีความสามารถโดดเด่นไม่เหมือนกัน ตงฮัวมีฝีมือการต่อสู้โดดเด่น ความรู้เกี่ยวกับการเข้าสังคมคล่องแคล่วแม้แต่ยามที่อยู่ในวัง ชุนฮัวมีวรยุทธ์สูง มีความรู้สึกไวรับใช้ใกล้ชิดปรนนิบัติเจ้านายดีเยี่ยมและที่สำคัญเก่งกาจเรื่องสอดแนมผู้อื่นเป็นที่สุด…ซิวฮัวเก่งในการคำนวณ รอบรู้เรื่องในตำรา มีความรู้กว้างขวาง เวลานางออกไปไหนซิวฮัวจัดของให้นางออกเดินทางครบถ้วนแบบไม่มีปัญหา ส่วนหน่วนฮัวเก่งในเรื่องงานฝีมือ เย็บผ้าตัดชุด ปักผ้า จัดดอกไม้ การทำทรงผม การแต่งหน้าช่วยจัดเตรียมชุดไปสถานที่ต่างๆ เรื่องเหล่านี้เฉินเป่าหนิงไว้ใจหน่วนฮัวได้…แต่สาวใช้ที่เฉินเป่าหนิงห่วงใยและรู้สึกผ่อนคลายยามที่อยู่ร่วมกันกับนางมากที่สุดคือซิวจู