All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 121 - Chapter 130

ในขณะที่ฝ่ายสตรีพูดคุยกันอยู่ที่กลุ่มเรือนหลัง ฝ่ายบุรุษพูดคุยรวมตัวกันอยู่ที่เรือนฝ่ายหน้า เฉินจื่อเฮ่าในยามนี้กำลังจ้องมองผู้เป็นบิดาด้วยสายตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คงเป็นเพราะตัวเขาห่างเหินกับบิดามานานเกินไปจึงไม่เคยรู้เลยว่า ที่แท้บิดาของเขาก็ไม่ใช่แค่ด่าบุตรชายอย่างเขาเก่งเพียงอย่างเดียว แต่ยังพูดคุยดีๆ กับผู้อื่นได้เก่งมากอีกด้วย“ในสายตาของผู้เป็นบิดาอย่างข้าที่รักบุตรีผู้นี้มาก แม้ว่าแค่การจามของบุตรสาว บิดาอย่างข้าก็คิดว่าการจามของนางยังงดงามและดูดีกว่าบุตรีของบ้านอื่น ดังนั้นตั้งแต่เล็กจนโตหนิงเอ๋อร์จึงถูกข้าตามใจอย่างเต็มที่มาโดยตลอด จนบางครั้งนางอาจจะหยิ่งผยองและเอาแต่ใจตนเองไปบ้าง ถ้าหากมีสิ่งใดที่นางทำตามอำภอใจจนล่วงเกินท่านอ๋อง ขอท่านอ๋องอย่าได้ถือสาหนิงเอ๋อร์ก็พอแล้ว”“ท่านพ่อตาวางใจเถิด ขอแค่เป่าหนิงมีความสุขนางอยากจะทำอะไร ข้าก็จะไม่ขัดขวางและจะช่วยหนุนหลังทำตามใจนางอย่างเต็มที่”บุรุษตระกูลเฉินทั้งสามได้ยินคำพูดนี้ของหลินชินอ๋องทุกคนมีสีหน้าพึงพอใจ แม้ว่านี่จะเป็นคำพูดของบุรุษที่เพิ่งแต่งงานใหม่ซึ่งยังเชื่อถือไม่ได้ แต่ก็นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี ยังดีกว่าการแต่งงานที

ชีวิตในจวนเหวินหยวนของพระชายาหลินชินอ๋องเฉินเป่าหนิงเริ่มเข้าที่ จวนแห่งนี้มีกลุ่มเรือนหลายหลังอยู่ภายใน เรือนทุกหลังใช้ก้อนอิฐสีดำในการสร้าง ดังนั้นตัวเรือนจึงมั่นคงแข็งแรงแต่สีดำของตัวเรือนดูไม่ค่อยเป็นมงคลมากนัก ดังนั้นเฉินเป่าหนิงจึงคิดจะเพิ่มสีสันของสวนรอบตัวเรือนแต่ละหลังเพิ่มขึ้นเพื่อความร่มรื่นสบายตาเฉินเป่าหนิงตั้งชื่อเรือนหอที่ตนเองพักและใช้เป็นเรือนนอนชื่อว่าเรือนชมจันทร์ ที่เรือนชมจันทร์แห่งนี้มีห้องอุ่นขนาดใหญ่ที่เฉินเป่าหนิงใช้เป็นห้องในการต้อนรับพ่อบ้านและเหล่าสาวใช้ที่มารายงานเรื่องราวทุกอย่างในจวนเหวินหยวน“พ่อบ้านสวี ข้าคิดว่าสีเขียวของต้นไม้จะทำให้เรือนแต่ละหลังดูสดชื่นมากขึ้น ดังนั้นสวนหินด้านข้างเรือนหน้า ข้าอยากจะเปลี่ยนเป็นสวนไผ่ ลานหินไม่ต้องรื้อออกทั้งหมด แค่เลาะแผ่นหินแนวริมรั้วที่อยู่ห่างจากตัวเรือนออกเพื่อปลูกต้นไผ่เท่านั้น ต้นไผ่นอกจากจะทำให้สวนร่มรื่นมากขึ้นแล้ว ในฤดูร้อนจะได้มีหน่อไม้เอาไว้กินอีกด้วย”พ่อบ้านสวีมีท่าทางลังเลเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองไปยังเซวียนจ้งเหยียนที่กำลังนั่งเอนตัวอย่างผ่อนคลายอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้เบาะผ้าที่ทำขึ้นมาเป็นพิเศษของเฉิ

เฉินเป่าหนิงเดินกลับเรือนชมจันทร์พร้อมกับผู้เป็นสามี คนทั้งคู่เดินเคียงข้างกันแต่ไม่ได้พูดคุยกันแม้แต่คำเดียวจนมาถึงเรือนชมจันทร์ เมื่อคนทั้งคู่อยู่ในห้องอุ่นกันตามลำพัง เฉินเป่าหนิงจึงตัดสินใจเอ่ยถามเซวียนจ้งเหยียนตามตรงว่า“ท่านพี่ กำลังคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ”เป็นเพราะหลังแต่งงาน คนทั้งคู่อยู่ด้วยกันตลอดเวลาไม่เคยแยกจาก ทำให้เฉินเป่าหนิงพอจะจับอารมณ์ของผู้เป็นสามีได้ว่าเขามีอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก และมีความหม่นหมองซึมเศร้าปะปนอยู่เล็กน้อย แต่นางคิดหาสาเหตุในความผิดปกติของเขาไม่ได้เซวียนจ้งเหยียนจ้องมองเฉินเป่าหนิงด้วยความแปลกใจเล็กน้อยที่นางรับรู้ถึงอารมณ์ผิดปกติของเขา ความหดหู่และเศร้าใจเล็กน้อยเมื่อครู่จึงจางหายไปในทันที“เจ้ารู้ด้วยหรือว่าพี่กำลังคิดอะไรอยู่”“รู้สิเจ้าคะ คิ้วของท่านพี่ขมวดอยู่ตลอดเวลาอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้ จะไม่ทำให้เป่าหนิงรู้ได้อย่างไร”ในขณะที่พูดเฉินเป่าหนิงก็เดินไปจนชิดร่างสูงของผู้เป็นสามี แล้วเขย่งปลายเท้าใช้ปลายนิ้วมือทั้งสองข้างแตะวนอยู่บนคิ้วของชายหนุ่ม ทำให้เขายกยิ้มมุมปากแล้วจับสองมือของนางมาจุมพิตด้วยท่าทางอ่อนโยนดวงตาสีน้ำเงินเข้าจับจ้องสองแก้มแด

เมื่อพี่ชายคนรองลากลับจวนตระกูลเฉิน เฉินเป่าหนิงจึงรีบเดินกลับเรือนชมจันทร์เพื่อที่จะเอ่ยเตือนห้ามเซวียนจ้งเหยียนให้เขาอย่าเพิ่งไปเอาเรื่องกับจวนตระกูลเมิ่งเพราะยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด คนตระกูลเมิ่งน่าจะปฏิเสธไม่ยอมรับว่าเป็นฝ่ายส่งสาวใช้ผู้นั้นเข้ามาในจวนเหวินหยวนแต่เมื่อมาถึงเรือนชมจันทร์กลับไม่มีวี่แววว่าเซวียนจ้งเหยียนพักอยู่ที่นี่ เพราะว่าถ้าหากเขายังพักอยู่ในเรือนนี้นอกจากสาวใช้คนสนิทของนางแล้ว สาวใช้คนอื่นห้ามเข้ามาในเรือนชมจันทร์เป็นอันขาด แต่ในยามนี้มีสาวใช้จำนวนมากกำลังเร่งมือปัดกวาดถูเรือนกันอย่างขยันขันแขง จึงแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่“ชุนฮัว ท่านอ๋องอยู่ที่ใด” เฉินเป่าหนิงเรียกถามสาวใช้คนสนิทที่ในยามนี้กำลังยืนคุมสาวใช้ทำงานอยู่“พระชายา ท่านอ๋องขี่ม้าออกไปด้านนอกกับท่านสวีหยุนแล้วเจ้าค่ะ”คำตอบของชุนฮัวทำให้เฉินเป่าหนิงถอนหายใจ ดูเหมือนว่าความตั้งใจของนางคงจะไม่สำเร็จเสียแล้ว นางไม่อยากให้ผู้อื่นมองว่าเซวียนจ้งเหยียนใช้อำนาจบาตรใหญ่ ไม่เกรงฟ้าไม่กลัวอาญา แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากจัดการคนตระกูลเมิ่ง แต่นางคิดอยากจะจัดการคนในตระกูลเมิ่งด้วยความชอบธรรมในสายตาผู้อื่นเท

เมื่อชิวฮัวกลับมารายงานเรื่องที่หลินชินอ๋องทวงความยุติธรรมให้แก่คนตระกูลเฉิน จึงได้เกิดเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ เฉินเป่าหนิงนั่งฟังแล้วนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างยินดี“ยอดเยี่ยม ในที่สุดท่านพี่ของข้าก็รู้จักทำอะไรที่มีสมองเสียทีไม่ใช่ใช้เพียงแค่กำลังและอำนาจจัดการผู้อื่นเหมือนในอดีตแล้ว”“พระชายา ท่านอย่าได้เอ่ยว่าท่านอ๋องไม่มีส…เช่นนั้นสิเจ้าคะ ถ้าผู้อื่นนำไปฟ้องท่านอ๋อง พระชายจะดูไม่ดีเจ้าค่ะ”หน่วนฮัวรีบเอ่ยเตือนนายหญิงของตน ก่อนจะห้ามตนเองทันไม่ได้หลุดคำพูดที่ไม่ดีออกมา เมื่อเห็นนายหญิงของตนปิดปากหัวเราะขบขันตนเอง หน่วนฮัวจึงมีท่าทางมองค้อนเลียนแบบผู้เป็นนายหญิง “พระชายา ท่านหัวเราะเยาะข้าน้อย”“ฮ่าๆ นานครั้งที่ข้าจะเห็นพี่หน่วนฮัวเกือบพลาดเช่นนี้ เอาล่ะเรื่องดีๆ เช่นนี้จะต้องจัดเตรียมอาหารเอาไว้ฉลองสักหน่อย พี่หน่วนฮัวช่วยไปเตรียมอาหารมาให้ข้าและท่านอ๋องอีกสักสำรับเถิด”“ได้เจ้าค่ะ” หน่วนฮัวรีบรับคำอย่างยินดี และรีบเอ่ยขอตัวเพราะกลัวว่านายหญิงของนางจะเปลี่ยนใจเป็นเพราะเมื่อเย็นเฉินเป่าหนิงกินอาหารไปได้นิดเดียว หน่วนฮัวจึงแอบกังวลใจค่อนข้างมากว่านายหญิงจะป่วยไข้ได้ แม้ว่