All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 131 - Chapter 140

เซวียนเทียนหรงเป็นลูกของเซวียนเถียนเหยียนที่ตายไปนานหลายปีแล้ว ดังนั้นเขาจึงเป็นหลานชายอีกคนของเซวียนจ้งเหยียน สองคนอาหลานคู่นี้คบหากันเพียงผิวเผินไม่ได้สนิทกัน แต่ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ก็ไม่ได้เลวร้ายตามประสาของคนที่ยังไม่ได้มีการขัดผลประโยชน์ต่อกัน“เอ๋…นั่น…อาสะใภ้เก้ามิใช่หรือ เหตุใดอาสะใภ้เก้าจึงต้องมานั่งคุกเข่าที่หน้าพระตำหนักเฉียนคุณของฝ่าบาทเช่นนี้เล่า”เซวียนเทียนหรงเอ่ยถามขันทีผู้นำทาง ขันทีผู้นั้นก้มหน้านิ่งทำให้เขาต้องส่งสายตาให้เสี่ยวมู่จื่อที่เป็นคนสนิทของเขา เสี่ยวมู่จื่ออ่านสายตาของหรงจวินอ๋องได้ เขาจึงรีบควักก้อนทองออกมาตกรางวัลให้ขันทีผู้นั้นจึงได้รับคำตอบกลับมาว่า“เรียนท่านหรงอ๋อง พระชายาหลินชินอ๋องมานั่งคุกเข่าขอความเมตตาจากฝ่าบาทเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่คุณหนูเล็กตระกูลเฉินที่เพิ่งเกิดเรื่องในเมืองหลวงเมื่อคืนนี้”เซวียนเทียนหรงขมวดคิ้ว เพราะเขารู้จักคุณหนูเล็กเฉินฟู่ฟางเป็นอย่างดี ในอดีตเขาเคยคิดว่านางมีชีวิตที่น่าสงสารเพราะเวลาที่คุณหนูเฉินมาพบเขาในแต่ละครั้ง นางมักจะเล่าเรื่องราวที่โดนท่านหญิงหย่งอันแสดงความรังเกียจและโดนพี่น้องในครอบครัวรังแกทำร้ายจ

เฉินเป่าหนิงกลัวว่าเซวียนจ้งเหยียนจะอาละวาดจนทำให้เสียการใหญ่ นางจึงรีบส่งยิ้มประจบไปให้เขาในทันที เมื่อเห็นเขาจ้องมองมาที่นางอย่างสำรวจ นางจึงรีบเดินไปหาเขาอย่างว่องไว เพราะไม่กล้าทำท่าทางราวดั่งสตรีที่มีร่างกายอ่อนแออีกต่อไป“ท่านพี่ ท่านลุง” เฉินเป่าหนิงทักทายทั้งสองคนอย่างอ่อนหวาน ซึ่งทั้งสองคนต่างเหลือบสายตามองลงมาที่เข่าของนางอย่างพร้อมกัน วันนี้เฉินเป่าหนิงคิดว่าตนเองควรจะทำให้ผู้อื่นมองดูนางในภาพลักษณ์ที่แสนงดงามบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้เล่ห์เหลี่ยม จึงเลือกสวมใส่ชุดสีขาวนวลพระจันทร์ ในยามที่คุกเข่านางก็ไม่ได้คิดว่าชุดจะเปื้อน แต่ในยามนี้ชุดสีขาวบริเวณหัวเข่ามีรอยเปื้อนสีดำของฝุ่นอย่างชัดเจนเซวียนจ้งเหยียนมองหัวเข่าของภรรยาด้วยความรู้สึกปวดใจ แม้พอจะรู้ว่าภรรยาตัวน้อยของเขานั้นไม่ใช่คนโง่ นางย่อมจะเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีไม่ยอมให้ตนเองต้องทุกข์ทรมานเพราะในยามอยู่ด้วยกันเพียงสองคนเขารู้ดีมากกว่าผู้ใดว่านางกลัวความเจ็บปวดเป็นที่สุด แค่เขารังแกนางรุนแรงมากเกินไปนางก็ไม่ยอมอดทนแม้แต่น้อย…ดังนั้นเซวียนจ้งเหยียนจึงพอจะคาดเดาถึงแผนการแกล้งเจ็บตัวของนางได้เรียบร้อยแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่พ

เรื่องที่หลินชินอ๋องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ตระกูลเมิ่งถูกป่าวประกาศไปทั่ว แต่เรื่องที่ตระกูลเมิ่งต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่คุณหนูเล็กตระกูลเฉินกลับไม่ค่อยจะมีผู้ใดรู้ผู้คนต่างพูดคุยกันว่าหลังจากหลินชินอ๋องแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินแล้ว นิสัยโหดร้ายลงโทษผู้คนอย่างไม่ไว้หน้าผู้ใดก็ลดลงไปมาก เห็นได้จากที่คราวนี้ที่ท่านอ๋องยอมชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ตระกูลเมิ่งนิสัยของเซวียนจ้งเหยียนนั้น เขาเป็นคนประเภทที่ว่าถ้าหากเขารักใครก็จะทำให้แน่ใจว่าชีวิตของคนผู้นั้นจะมีความสุข แต่ถ้าหากเขาเกลียดใคร เขาก็จะทำให้แน่ใจว่าชีวิตของคนเหล่านั้นจะมีแต่ความทุกข์ไม่จบสิ้นในเมื่อตระกูลเมิ่งกล้ายื่นแขนแหย่ขาเข้ามาในจวนเหวินหยวน ดังนั้นเซวียนจ้งเหยียนก็นับได้ว่าตระกูลเมิ่งเปิดตัวเป็นศัตรูกับเขาอย่างแท้จริงหลายวันต่อมาเฉินเป่าหนิงรับรู้ว่าช่วงนี้ผู้เป็นสามีเริ่มออกไปทำงานที่นอกจวนบ่อยขึ้น ทั้งที่ปกติยากนักที่เซวียนจ้งเหยียนจะออกจากจวน นางจึงพอจะรู้ว่าคนตระกูลเมิ่งคงจะใช้ชีวิตลำบากกันมิใช่น้อย เพราะเซวียนจ้งเหยียนเมื่อคิดเล่นงานผู้ใดแล้ว เขามักจะจับไม่ยอมปล่อย“พระชายาเจ้าคะ คุณหนูหกตระกูลเจิ้งมาถึงด้านหน้าจวนแล้

เฉินเป่าหนิงมองดูพระเอกในนิยายและบทละครที่ตนเองเคยอ่าน จึงคิดขึ้นมาได้ว่าตัวละครในนิยายไม่เหมือนนักแสดงที่ถูกคัดมาและยิ่งไม่เหมือนตัวจริง พอได้พบตัวจริงเซวียนเทียนหรงยิ่งดูไม่เหมือนคำบรรยายในตัวอักษรเหล่านั้นเข้าไปใหญ่ แต่เฉินเป่าหนิงต้องยอมรับว่าคนผู้นี้ดูดีมากกว่าคำบรรยายที่เป็นตัวอักษรเหล่านั้นมากนักภายนอกของเซวียนเทียนหรงดูสุขุมนุ่มนวล แต่ภายในเขากลับมีมันสมองที่แสนฉลาด เปรียบเทียบได้ดังซาลาเปาเนื้อบางแต่มีไส้เยอะ ดูได้จากแค่คำที่เขาเอ่ยเรียกเซวียนจ้งเหยียนพบกันครั้งแรกๆ ยังเรียกหลินชินอ๋อง แต่เมื่อพบกันบ่อยครั้งคำเรียกขานเปลี่ยนมาเป็นท่านอาเก้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีผู้ใดรู้เพราะไม่มีผู้ใดเคยจับสังเกตมาก่อน แต่ทำให้ความสัมพันธ์ของอาหลานดูใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมอย่างน้อยก็ในสายตาของคนนอกที่ได้ยินและได้เห็นและจากการที่เซวียนเทียนหรงเข้ามาในเชิงเขาเทียนซานไม่ได้ในคราวแรก แต่เขากลับสามารถส่งคนไปตามหาเซวียนจ้งเหยียนเพื่อขอคำอนุญาตให้เข้ามายังสถานที่แห่งนี้พบ ก็รู้แล้วว่าหรงอ๋องผู้นี้ไม่ธรรมดา เพราะขนาดนางที่เป็นพระชายาของหลินชินอ๋องยังไม่รู้เลยว่าในยามนี้หลินชินอ๋องอยู่ที่ใด“เรื่องน

ยามค่ำคืนของหุบเขาเทียนซาน อากาศภายนอกเริ่มหนาวเย็น เซวียนจ้งเหยียนจึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้เฉินเป่าหนิงเดินทางกลับไปรอฟังข่าวที่จวนเหวินหยวนแต่ทว่าไม่สำเร็จ เป็นเพราะนางไม่ยอมกลับไปที่จวน เขาจึงต้องสั่งคนให้สร้างกระโจมเพิ่มเพื่อพักค้างแรมที่นี่และเพิ่มคนคุ้มกันเพื่อรักษาความปลอดภัยจำนวนมากขึ้นเฉินเป่าหนิงเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อนวมและกางเกงนวมที่นางออกแบบเองแล้วให้หน่วนฮัวช่วยตัดเย็บให้เพื่อป้องกันความหนาวเย็นจัดในยามค่ำคืน ก่อนจะออกจากกระโจมมาเพื่อมองหาผู้เป็นสามีของตนเซวียนจ้งเหยียนออกมาตรวจดูความเรียบร้อยของบริเวณโดยรอบก่อนจะยืนสนทนากับสวีหยุนเกี่ยวกับงานที่เขาไปทำวันนี้ ในขณะที่กำลังพูดคุยอยู่กับสวีหยุนอยู่นั้น ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาก็มองเห็นภรรยาตัวน้อยผู้แต่งตัวไม่เหมือนผู้อื่นกำลังเดินตรงมาทางเขาพร้อมกับตงฮัวเซวีบนจ้งเหยียนรีบหยุดการพูดคุยกับสวีหยุนแล้วรีบเดินตรงไปหาร่างบางในทันที เมื่อตัวเขาเดินมาถึงเฉินเป่าหนิง เขารีบยกมือข้างหนึ่งไปลูบไล้แก้มขาวนวลของนางอย่างแผ่วเบาเพื่อตรวจสอบฝ่ามืออุ่นร้อนของเซวียนจ้งเหยียนสัมผัสได้ถึงผิวเรียบลื่นแต่เย็นน้อยๆ ของเฉินเป่าหนิง เขาถึงกับถอนห