All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 141 - Chapter 150

ท่านเฉินเอินปั๋วขี่ม้ากลับเมืองหลวงเพื่อไปแจ้งข่าวให้คนในตระกูลเจิ้งรับรู้ว่าคุณหนูหกตระกูลเจิ้งเข้าไปในดินแดนลี้ลับแล้ว ดังนั้นยามที่เขาขี่ม้ากลับมาจึงมีเจิ้งอี้เจี้ยนและคนตระกูลเจิ้งอีกหลายคนติดตามกลับมาด้วยทุกคนคิดว่าการเข้าไปในดินแดนลี้ลับอาจจะต้องใช้เวลาหลายวัน ดังนั้นคุณชายใหญ่เจิ้งจึงให้คนเตรียมของติดตัวมาจำนวนไม่น้อย แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าทุกคนได้ออกมาจากดินแดนลี้ลับแล้วพอดีกับอาการบาดเจ็บของเซวียนเทียนหรงยังไม่หายดี และเขาจะต้องพักฟื้นที่นี่อีกนานพักใหญ่ เจิ้งลิ่วซีจึงแสดงความดื้อรั้นจะพักอยู่ที่นี่เพื่อช่วยดูแลอาการบาดเจ็บของหรงอ๋องด้วยตนเอง“ท่านหมอเทวดาเสิ่นพูดว่าบาดแผลของหรงอ๋องไม่ควรได้รับการกระทบกระเทือน ท่านอ๋องควรพักผ่อนอยู่ที่นี่อีกสักหลายวันก่อน จะต้องรอให้บาดแผลปิดสนิทค่อยนั่งรถม้ากลับจวนได้ พี่ใหญ่…ข้าอยากจะพักอยู่ที่นี่ รอจนกว่าหรงอ๋องกลับไปพักรักษาตัวที่จวนได้เจ้าค่ะ”เจิ้งอี้เจี้ยนถึงกับทำสีหน้าดำทะมึนใส่น้องสาวของเขาทันที “เจ้าซาบซึ้งใจที่หรงอ๋องช่วยเหลือเจ้านั้นไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิเจ้า แต่เจ้าจะมาทำตัวเป็นสตรีประเภทที่ว่า ท่านช่วยเหลือข้าดังนั้นข้าจะใช้ตนเอง

พระอาทิตย์คล้อยต่ำใกล้จะตกดิน อากาศเริ่มเย็นลงแต่อารมณ์ร้อนรุ่มในกายของเซวียนจ้งเหยียนกลับยิ่งพลุ่งพล่าน เมื่อเดินไปส่งพ่อตาแม่ยายและพี่ชายของภรรยาออกจากประตูจวนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงรีบจูงมือของเฉินเป่าหนิงกลับเรือนชมจันทร์ในทันที“ท่านพี่ เหตุใดจึงต้องเดินอย่างรีบร้อนถึงเพียงนี้ด้วยล่ะเจ้าคะ” เฉินเป่าหนิงเอ่ยถามในขณะที่พยายามเร่งฝีเท้าของตนเองให้เร็วขึ้น เพื่อที่จะได้เดินตามทันแรงจับจูงมือของผู้เป็นสามี“เจ้าบอกว่าคืนนี้จะมีรางวัลมอบให้พี่มิใช่รึ”“รางวัล!” เฉินเป่าหนิงชะงักเล็กน้อย เพราะเริ่มจะเข้าใจได้บ้างแล้วว่าผู้เป็นสามีของนางน่าเข้าใจคำว่า ‘มีรางวัลจะมอบให้ผิดไป’ แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยโต้แย้งอะไร ทำเพียงปล่อยให้ผู้เป็นสามีจับจูงมือของนางเดินไปตามทางจนเข้ามาภายในของเรือนชมจันทร์เซวียนจ้งเหยียนรีบเอ่ยไล่สาวใช้ทั้งหมดให้ออกไปจากเรือนชมจันทร์ เมื่อสาวใช้ทุกคนกลับออกไปหมดแล้ว เขาจึงหมุนตัวมากอดร่างบางเข้ามาอยู่ในวงแขนของเขา“ไหนเล่า…รางวัลของพี่” น้ำเสียงที่เอ่ยท้วงรางวัลมีแววหยอกเย้าเล็กน้อยเฉินเป่าหนิงรีบดันตัวผู้เป็นสามีเอาไว้เป็นการห้ามแล้วรีบพูดเสียงเบาว่า “มิใช่ว่าท่านพี่ปวด

เมิ่งอู่ซินเห็นพี่สาวคนที่สามในตระกูลของนางโดนรังแก แม้ในใจหนึ่งจะแอบสมน้ำหน้า แต่ทว่าด้วยความเป็นคนตระกูลเดียวกันเปรียบเสมือนไข่ไก่ในรังเดียวกัน เมื่อไข่ใบหนึ่งเน่าเสียก็จะพลอยเหม็นเน่าไปทั่วทั้งรัง นางจึงต้องช่วยออกหน้าพูดปกป้องเมิ่งหน่ายซินในทันที“พระชายาหลินชินอ๋อง คงจะเข้าใจอะไรผิดไป พี่หญิงสามของข้าเพียงแค่ถูกวางตัวให้เป็นว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทเท่านั้น เป็นเพราะพระเสาวนีย์ขององค์ไทเฮายังไม่ทันได้ประกาศ จึงยังไม่ข่าวดี หรงอ๋องกับองค์รัชทายาทเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ดังนั้นพี่หญิงสามของข้าจะพาพวกเรามาเยี่ยมอาการบาดเจ็บของหรงอ๋องก็มิใช่เรื่องแปลก แต่องครักษ์เหล่านี้ของหลินชินอ๋องนี่สิเจ้าคะที่แปลก กลับเอ่ยห้ามและขัดขวางไม่ให้พวกข้าเข้าไปเยี่ยมอาการบาดเจ็บของหรงอ๋องเจ้าค่ะ”เฉินเป่าหนิงเลิกคิ้วย้ายสายตาหันมามองเมิ่งอู่ซิน เนื่องจากตัวของนางนั่งบนหลังม้าเมื่อเหลือบตาลงมองเมิ่งอู่ซิน ท่าทางจึงดูหยิงยโสไม่ใช่น้อย เมิ่งหน่ายซินจึงรู้สึกรังเกียจท่าทางของพระชายาผู้นี้มากยิ่งขึ้น“คุณหนูตระกูลเมิ่งผู้นี้เป็นคนที่ฟังภาษาพูดของผู้อื่นไม่เข้าใจใช่หรือไม่ ข้าเพิ่งพูดออกไปว่าหลินชินอ๋องมีศัก

เมิ่งอู่ซินคิดว่าตนเองอดทนไม่ไหวแล้วกับความเจ็บปวดที่ได้รับบนใบหน้าจึงทำให้ความอดทนของนางหมดลง คำเตือนของเมิ่งหน่ายซินก่อนหน้านี้ที่ว่าห้ามลงมือต่อพระชายาหลินชินอ๋องถึงแก่ชีวิตรางเลือนไปจดหมดสิ้น“ต้าจิ่น! ลงมาจัดการนาง” สิ้นเสียงร้องอู้อี้ของเมิ่งอู่ซิน เสียงเหยี่ยวอสูรตัวใหญ่จากบนท้องฟ้าก็ดังขึ้น เสียงกรีดร้องของมันดังยาวเสียดฟ้าจนทุกคนรู้สึกแสบแก้วหูไปหมดเมิ่งซิงซินเห็นเช่นนั้นอดตะโกนพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “แย่แล้วพี่หญิงห้าเรียกเจ้าต้าจิ่นลงมาแล้วเช่นนี้ คงคิดว่าจะใช้มันสังหารพระชายาอย่างแน่นอน”เมิ่งหน่ายซินเองก็ใจหายเพราะเจ้าต้าจิ่นเป็นสัตว์อสูรที่มีขนาดลำตัวใหญ่โตมาก มันทำพันธสัญญากับคุณหนูห้าตระกูลเมิ่งเพราะตระกูลเมิ่งสามารถเลี้ยงดูป้อนอาหารที่เป็นเนื้อจำนวนมหาศาลมอบให้แก่มันได้ ทุกครั้งที่เมิ่งอู่ซินเรียกมันลงมาจากท้องฟ้ามันมักจะฆ่าคนเพื่อขอรับรางวัลเป็นก้อนเนื้อขนาดใหญ่ตอบแทนทุกครั้งเจิ้งลิ่วซีตกใจที่เห็นนกเหยี่ยวตัวใหญ่บินพุ่งตรงลงมา นางจึงคิดจะส่งเสียงเรียกเฟิ่งหวง แต่เมื่อมองเห็นเจ้าเห่าฟ้ากระโดดขึ้นไปบนลานประลองนางจึงเงียบเสียงลง ผู้อื่นอาจจะคิดว่ามันก็เป็นแค่สุนัขป่าขนฟู่

เฉินเป่าหนิงอาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดหมดจรดรวมทั้งยังมีการสระผมอีกด้วย นางนั่งเอนกายหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ เพื่อรอให้ชุนฮัวช่วยจัดการใช้พลังลมปราณทำให้ผมที่เปียกหมาดๆ ของนางแห้งสนิทซึ่งใช้เวลานานมากจนนางเผลอนอนหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งจึงเพิ่งรู้ตัวว่านางนอนหลับไปนานเกือบสองชั่วยามแล้ว“เร็วเข้า! ช่วยข้าเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย แล้วพวกเรารีบไปหาท่านอ๋องกัน” เฉินเป่าหนิงสั่งสาวใช้คนสนิทข้างกายด้วยน้ำเสียงรีบเร่งเล็กน้อย“เจ้าค่ะ พระชายา” พวกนางรับคำสั่งก่อนจะปฏิบัติตามอย่างรวดเร็วเมื่อเฉินเป่าหนิงจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ นางจึงรีบเดินมาจนถึงต้นไม้ใหญ่ทางทิศเหนือของกระโจมที่พัก นางมองเห็นคนจำนวนมากนั่งอยู่บนโต๊ะไม้ยาวที่ทำขึ้นมาอย่างหยาบๆ หลายตัว ซึ่งหนึ่งในนั้นคือเฉินจื่อเฮ่าพี่ชายคนรองขอนางที่ส่งเสียงโห่ร้องยินดีในทันทีที่เห็นนางเดินมาถึงที่แห่งนี้“เป่าหนิง ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว มารีบหมุนตัวให้พี่ดูว่าเจ้าบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่” เฉินจื่อเฮ่ารีบทะยานร่างเข้ามาหาน้องสาวแล้วจับนางหมุนตัวเพื่อตรวจสอบทั่วตัวนางด้วยท่าทางเป็นห่วงเป็นใยเฉินเป่าหนิงทำสีหน้าอ่อนใจ แต่ก็ยอมให้พี่ชายจับ