All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 151 - Chapter 160

การทะเลาะกันของสามีภรรยาเริ่มต้นที่การพูดจาไม่เข้าใจกัน แต่กลับจบลงท้ายด้วยความเข้าใจกันมากขึ้น หลังจากที่ทั้งคู่ผ่านศึกรักบนเตียงของคู่รักที่แสนดุเดือนและร้อนแรงไปหนึ่งรอบ แล้วยิ่งกลับมารักใคร่หวานชื่นกันยิ่งกว่าเดิม เมื่อผ่านบนรักที่เนิบนาบและอ้อยอิ่งในรอบสอง…เช้าวันต่อมาเฉินเป่าหนิงนอนตื่นสายโดยมีร่างสูงของผู้เป็นสามีนอนกอดนางเอาไว้แนบกายด้วยท่าทางสนิทสนม หญิงสาวขยับตัวเตรียมจะลุกนั่งเพราะรู้สึกลำคอแห้งผากไปหมดเมื่อคืนสามีตัวดีผู้นี้เอาแต่ถามนางว่า ‘ดีหรือไม่’ ‘แบบนี้เจ้าชอบหรือไม่’ ถ้าหากนางไม่ส่งเสียงตอบ เขาก็จะลงมือลงแรงทำหนักหน่วงมากขึ้น นางจึงส่งเสียงร้องครวญครางและต้องคอยตอบเขาจนน้ำเสียงแหบพร่าไปหมดธรรมเนียมของที่นี่เฉินเป่าหนิงย่อมรู้ดี และปฏิบัติตามมาโดยตลอด แต่การแตะเนื้อต้องตัวพี่ชายคนรองเพราะความเป็นห่วงพี่ชายแบบเมื่อวานนี้ เฉินเป่าหนิงกลับไม่รู้สึกผิดที่ตรงไหน แต่เมื่อย้อนกลับมาคิดในมุมมองของเซวียนจ้งเหยียน นางก็พอจะเข้าใจในความคิดของเขาได้บ้าง ความโกรธเคืองที่มีในใจจึงเจือจางลงยิ่งเซวียนจ้งเหยียนเอ่ยคำพูดตัดพ้อที่ว่า “เจ้ามีผู้อื่นมากมาย แต่พี่มีเจ้าเพียงคนเดียว ตั

ถึงแม้ว่าจะมีพระเสาวนีย์ของซย่าไทเฮาประทานงานสมรสให้แก่หรงอ๋องและธิดาคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ตระกูลเจิ้ง แต่หรงอ๋องก็ยังแสดงความใส่ใจในงานสมรสของเขาโดยการที่งานมงคลจะต้องมีขั้นตอนเรื่องสามหนังสือหกพิธีการครบถ้วนทุกอย่างและที่ทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจก็คือผู้อาวุโสฝ่ายเจ้าบ่าวนอกจากจะมีเว่ยกั๋วกงแล้ว ยังมีหลินชินอ๋องมาเป็นผู้ยื่นหนังสือหมั้นหมายให้แก่จวนตระกูลเจิ้งอีกด้วยสามเดือนต่อมาขั้นตอนสามหนังสือหกพิธีการดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเร่งรัด เฉินเป่าหนิงใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างตื่นเต้นดีใจเพราะมีเรื่องการแต่งงานของเจิ้งลิ่วซีสอดแทรกเข้ามาในชีวิตประจำวันของนางนอกจากนี้ยังมีข่าวดีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่องก็คือเฉินจื่ออี้ที่ใช้คำอ้างว่าเดินทางไปแคว้นซีเพื่อเรียนรู้ทักษะการแพทย์กับท่านหมอเทวดาไป๋ ได้ส่งข่าวกลับมาที่แคว้นเฉียน เพื่อขอร้องให้เฉินเอินปั๋วและท่านหญิงหย่งอันเดินทางไปยังแคว้นซีแล้วไปสู่ขอไป๋เย่วเลี่ยงที่ตระกูลไป๋เพื่อให้นางมาเป็นศรีภรรยาของเขาซึ่งเฉินเป่าหนิงรู้สึกดีใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก ในขณะที่กำหนดวันแต่งงานของเจิ้งลิ่วซีใกล้เข้ามาแล้ว นางจึงต้องเดินทางมาช่วยจัดเตรียมงานมงค

อากาศเดือนสิบสองมีหิมะตกแทบจะทุกวันจนทำให้การสัญจรไปมาบนท้องถนนค่อนข้างลำบาก แต่เนื่องจากวันนี้เป็นฤกษ์ดีที่สุดของหรงอ๋องและคุณหนูหกตระกูลเจิ้ง วันแต่งงานจึงถูกจัดขึ้นในวันนี้เสียงคนกวาดหิมะออกจากพื้นถนนตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่างดังกังวานไปทั่ว เฉินเป่าหนิงตื่นตั้งแต่เช้ามืดแล้วรีบแต่งตัวอย่างปรานีตเพื่อไปร่วมงานที่บ้านเจ้าสาว แม้ว่านางจะไม่สามารถไปนอนค้างคืนเป็นเพื่อนเจ้าสาวแบบที่เจิ้งลิ่วซีเคยทำให้แก่นางได้ แต่นางสามารถไปเป็นญาติผู้มีเกียรติของฝ่ายเจ้าสาวทำหน้าที่ส่งเจ้าสาวออกเรือนได้แม้ฤดูนี้หิมะจะตกหนักแทบทุกวัน แต่ในวันนี้งานมงคลของพระเอกนางเอกในบทละครและนิยายเรื่องดัง รัศมีความเป็นพระเอกและนางเอกของทั้งคู่จึงทำให้ท้องฟ้าปลอดโปร่งปราศจากเมฆหมอกเหมือนวันอื่นๆรถม้าของจวนเหวินหยวนมาจอดที่จวนตระกูลเมิ่งพอดีกับที่แสงสีทองเริ่มขึ้นที่ขอบฟ้า เซวียนจ้งเหยียนเดินลงจากรถม้าก่อนแล้วค่อยหันไปยื่นมือรับมือนุ่มของเฉินเป่าหนิงแล้วจับจูงนางเดินจากรถม้าด้วยท่าทางอ่อนโยน เขามองใบหน้าที่งดงามมีนัยน์ตากลมโตฉ่ำน้ำในยามดูตาปรือเล็กน้อยเพราะความง่วงของผู้เป็นภรรยาก่อนที่เขาจะเอ่ยปากบ่นว่า“เจ้ามอบของ

พระตำหนักโซ่วอันหนิง มีคนมารายงานว่าเฉินเป่าหนิงเป็นลมหมดสติที่พระตำหนักหวางโซ่ว ทำให้ซย่าไทเฮารู้สึกเดือดดานเป็นอันมาก“นางกล้ารังแกหนิงเอ๋อร์รึ”“ไทเฮาเพคะ หม่อมฉันจะไปที่นั่นเอง ไทเฮาทรงนั่งฟังข่าวอยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถิดเพค่ะ” หลีมัวมัวรีบเอ่ยห้ามเพราะกลัวว่าจากเรื่องใหญ่จะกลายเป็นเรื่องใหญ่มากเมื่อซย่าไทเฮาทรงเสด็จออกจากพระตำหนักโซ่วอันหนิง“ไม่! คราวนี้เราจะไปเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเรา ตั้งแต่หนิงเอ๋อร์พาคุณหนูไป๋มาตรวจสุขภาพและช่วยจัดยาให้เรา นับแต่นั้นเราก็รู้สึกว่าหายใจสะดวกไม่แน่นหน้าอกและไม่มีอาการหน้ามืดอีกแล้ว ดี! วันนี้เราจะไปพบเมิ่งไทเฮาเสียหน่อย คงจะเป็นเพราะเราเก็บตัวมานานเกินไป เมิ่งไทเฮาผู้นี้จึงได้ลืมว่าเราเป็นคนแบบใดไปแล้ว หลีมัวมัวส่งคนไปตามหมอหลวงเสิ่น หมอหลวงคนอื่นไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ห้ามแตะต้องหนิงเอ๋อร์”“บ่าวจะเร่งส่งคนไปแจ้งสาวใช้ของพระชายาหลินชินอ๋องก่อนเจ้าค่ะ ทางท่านหมอเสิ่นบ่าวส่งคนไปตามแล้วเจ้าค่ะ”“ดี…เช่นนั้นพวกเรารีบไปพระตำหนักของเมิ่งซื่อกันเถิด”หลีมัวมัวอยากจะเอ่ยแย้งแต่เมื่อเห็นท่าทางมุ่งมั่นและถึงกับใช้พลังลมปราณในการเคลื่อนที่ของผู้เป็นนายหญิง

เมืองหลวงของแคว้นเฉียนในยามนี้เป็นช่วงเวลาที่หนาวเหน็บที่สุดในฤดูเหมันต์ ลมหนาวพัดพาหิมะตกหนักปลิวว่อนดุจขนห่านสีขาว แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเป็นเพียงสีขาวสว่างเบาบางเท่านั้นเฉินเป่าหนิงยืนมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่ไม่สงบสุขนัก เพราะเซวียนจ้งเหยียนส่งคนไปสืบข่าวภายในวังหลวงแต่ยังไม่มีผู้ใดกลับมาแจ้งข่าวกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว“เจ้าไม่ต้องกังวลใจ พี่ส่งคนไปถามข่าวที่ตระกูลซย่าแล้ว ตัวพี่สืบไม่ได้แต่ซย่าหนิงโหวคุ้นเคยกับกองกำลังภายในวังหลวงเป็นอย่างดีต้องสืบข่าวภายในออกมาได้อย่างแน่นอน”“ท่านพี่ พวกเราไปเยือนจวนซย่าหนิงโหวด้วยตัวเองดีหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ดี ในยามนี้คาดว่าฮ่องเต้น่าจะกำลังแค้นเคืองพวกเราอยู่ ถ้าหากเราออกจากจวนในเวลานี้ไม่แน่ว่ามือสังหารที่รอโอกาสอยู่จะลอบโจมตีพวกเราจนมืดฟ้ามัวดินได้ แต่เจ้าวางใจเถิดต่อให้เสด็จพี่ผู้นั้นของพี่จะเลวร้ายอย่างไร เขาก็ยังคงมีความกตัญญูต่อซย่าไทเฮาหลงเหลืออยู่”เฉินเป่าหนิงยืนนิ่งก่อนจะครุ่นคิดได้ว่า ในยามนี้พระอาการป่วยของซย่าไทเฮาดีขึ้นมากแล้ว แต่พระอาการป่วยของลู่ฮองเฮากลับดูไม่ค่อยดีนักจึงเอ่ยกับเซวียนจ้งเหยียนว่า“เรื่ององค์รัชทายาทจะจั