All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 161 - Chapter 170

เซวียนจ้งเหยียนและพระชายาปิดประตูจวนเหวินหยวนงดรับแขก ภายในท้องพระโรงเฉียนคุณ มีฎีการ้องเรียนเรื่องที่หลินชินอ๋องทำตัวก้าวร้าวไม่เหมาะสมกับตำแหน่งชินอ๋อง เพราะท่านอ๋องผู้นี้ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา กดขี่ข่มเหงตระกูลพ่อค้าและยังโหดเหี้ยมอำมหิตอีกด้วยแม้จะมีฎีกามากมายที่ร้องเรียนและใส่ความหลินชินอ๋องหลายฉบับ แต่หรงอ๋องและซย่าหนิงโหวก็แสดงตัวออกหน้าช่วยพูดแก้ต่างคำร้องเรียนเหล่านี้ได้ทุกฎีกา คนหนึ่งเก่งบุ๋นอีกคนหนึ่งเก่งบู๊จึงไม่มีผู้ใดกล้าส่งฎีกาขึ้นมาร้องเรียนหลินชินอ๋องเพิ่มอีกคนภายนอกไม่มีผู้ใดรู้เรื่องอื้อฉาวที่เกิดขึ้นภายในพระตำหนักหวางโซ่ว คนในพระตำหนักหวางโซ่วถูกกำชับให้ปิดปากเงียบ ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเล่าลือออกไป ลู่ฮองเฮาได้ข่มขู่ทุกคนว่าจะลงโทษอย่างเบาโดยการตัดลิ้นให้เป็นใบ้ ลงโทษอย่างหนักก็คือสังหารคนเป็นการลงโทษที่ปิดปากเงียบไม่ได้เนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นที่พระตำหนักหวางโซ่วไม่สามารถให้ผู้อื่นรู้เรื่องได้ การที่ไทเฮาสองพระองค์เกิดความบาดหมาง ทะเลาะเบาะแว้งจนลงมือตบตีกัน ชื่อเสียงของราชวงศ์ย่อมมัวหมอง ยิ่งเมิ่งไทเฮาเป็นผู้ถูกกระทำจนใบหน้าบวมเป่ง ทางตระกูลเมิ่งยิ่งไม่อยากให้

พายุหิมะพัดผ่านทำให้บ้านเรือนหลายหลังเกิดปัญหาหลังคาเรือนถล่มลงมาหลายหลัง ชาวบ้านที่ยากจนต่างเดือดร้อนไปทั่ว มีจวนหลายตระกูลที่เปิดโรงทานแจกอาหารเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยในครั้งนี้จวนตระกูลเฉินแจกเครื่องนุ่งห่มและยารักษาโรคเบื้องต้น เช่นยาลดไข้และยาทาแผลหิมะกัด แน่นอนว่ายาเหล่านี้จวนตระกูลเฉินย่อมจะมีมากมายอยู่แล้ว เนื่องมาจากเฉินจื่ออี้เขียนตำรับยาและวิธีการปรุงยาเอาไว้อย่างละเอียดซึ่งคนในเรือนรับอรุณของเฉินจื่ออี้มีความรู้ในเรื่องการปรุงยาค่อนข้างมากจึงนั่งจัดยาสมุนไพรตามเทียบยาแล้วจัดการห่อยาเพื่อนำไปแจกให้แก่ผู้ประสบภัยทางจวนเหวินหยวนไม่ได้เปิดโรงทาน แต่กลับเปิดสถานที่รับผู้ลี้ภัยมาดูแลชั่วคราวซึ่งช่วยแก้ปัญหาคนไร้บ้านได้ตรงจุดที่สุด การเปิดสถานที่รับเลี้ยงดูผู้ประสบภัยจะต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก แต่เรื่องเงินทองนั้นไม่ใช่ปัญหาของหลินชินอ๋อง ในเมื่อพระชายาอยากทำบุญหลินชินอ๋องก็สั่งพ่อบ้านมอบเงินทองให้แก่พระชายาใช้ได้อย่างเต็มที่…แน่นอนว่าสาเหตุที่เฉินเป่าหนิงยอมสูญเสียเงินทองหลายพันตำลึงก็เพื่อชื่อเสียงที่ดีงามของผู้เป็นสามี นางไม่อยากให้ผู้คนเอาแต่จดจำว่าหลินชินอ๋องโหดเหี้ยมร้า

“แล้วเจ้าอย่าได้เสียใจในภายหลัง” คำเตือนสุดท้ายของเซวียนจ้งเหยียนย้อนกลับมาในยามที่นางเสียใจในภายหลังจริงๆ เฉินเป่าหนิงรู้สึกปวดเอว และรู้สึกอ่อนล้าไปหมดทั้งตัว ลำคอก็รู้สึกเจ็บเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนนี้ นางส่งเสียงตัดพ้อร้องขอความเมตตาจากสามีผู้ขยันขันแข็งเกือบตลอดทั้งคืนเมื่อนางตื่นขึ้นมาในยามเช้าจึงขอกินอาหารบนเตียงนอนแล้วก็ขอนอนต่อโดยไม่สนใจผู้อื่นจะคิดอย่างไรแทบทั้งสิ้น เซวียนจ้งเหยียนเองก็มีใบหน้าสดชื่นแจ่มใส พระชายาตัวน้อยอยากจะนั่งกินอาหารเช้าอยู่บนเตียงเขาก็ไม่เอ่ยห้าม ทั้งยังสั่งสาวใช้ทุกคนให้ปรนนิบัติดูแลทำตามใจพระชายาแทบทุกอย่าง มิหนำซ้ำในเช้าวันนี้เขาตื่นแต่เช้าออกไปฝึกซ้อมที่ลานฝึกยุทธ์ตามปกติด้วยสีหน้ามีความสุข ก่อนจะกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่แล้วเดินกลับขึ้นเตียงเพื่อมานอนเป็นเพื่อนพระชายาอย่างไม่สนใจในความคิดของผู้อื่นตามไปด้วย“ยังนอนกันอยู่อีกรึ?”เฉินจื่อเฮ่าเอ่ยถามตงฮัวด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ก่อนจะหันไปมองพระอาทิตย์ที่ลอยสูงเด่นจนจะเลยขอบหน้าต่างไปหมดดวงแล้ว“นี่มันยามฮ้ายใกล้จะยามอู่ [*1] แล้วไม่ใช่รึ” เฉินจื่อเฮ่าเอ่ยถามโมงยามจากตงฮัวอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ“เรียนคุณชา

วันต่อมามีผู้คนมาเยี่ยมเยือนและมีการมอบของขวัญและคำอวยพรตามธรรมเนียมต้อนรับวันปีใหม่ของที่นี่ ส่วนทางจวนเหวินหยวนก็ใช้ให้คนส่งของขวัญไปจวนอื่น เฉินเป่าหนิงอยู่กินอาหารเช้าที่จวนตระกูลเฉินก่อนจะเดินทางกลับมาที่จวนเหวินหยวนพร้อมกับเซวียนจ้งเหยียนในช่วงสาย หลังจากนั้นก็ยุ่งวุ่นวายในการจัดเตรียมของเพื่อเดินทางไกลอย่างตื่นเต้นเรื่องการส่งของขวัญเฉินเป่าหนิงมอบให้เป็นหน้าที่ของพ่อบ้านสวีเป็นผู้จัดการ ส่วนผู้มาอวยพรด้วยตนเองนั้นเฉินเป่าหนิงและเซวียนจ้งเหยียนต่างปฏิเสธไม่ต้อนรับแขกพ่อบ้านสวีก็ทำตามคำสั่งของเจ้านายเป็นอย่างดียกเว้นเพียงแขกคนนี้เท่านั้นที่พ่อบ้านสวีไม่กล้าตัดสินใจด้วยตนเอง จึงส่งสาวใช้ไปถามเฉินเป่าหนิงที่เรือนชมจันทร์ก่อน เพียงไม่นานสาวใช้ก็กลับมารายงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า“พระชายาให้พี่ตงฮัวออกมาต้อนรับและเชิญพระชายาหรงอ๋องกับคุณหนูเก้าตระกูลเจิ้งไปยังเรือนชมจัทร์เจ้าค่ะ”พ่อบ้านสวีรู้สึกโล่งอกและรู้สึกขอบคุณตนเองที่ตัดสินใจไม่ผิด เขารีบเดินออกไปทักทายตงฮัวด้วยตนเองและพานางไปหาพระชายาหรงอ๋องกับคุณหนูเก้าตระกูลเจิ้งที่ห้องโถงรับแขกตงฮัวพาพระชายาหรงอ๋องกับคุณหนูเก้าตระกูลเจิ

เฉินเป่าหนิงส่ายหน้าไม่พอใจคำพูดที่ไม่ผ่านหัวคิดของพี่ชายตนเองเมื่อครู่นี้ ก่อนจะเดินมาหาเจิ้งจิ่วหรูแล้วพูดปลอบใจเด็กสาวว่า“เจ้าอย่านำคำพูดของคนผู้นี้มาใส่ใจเลย เขามีปากก็พูดไปเรื่อย เจ้าวางใจเถิด ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นสตรีตัวเล็กแต่ก็มีใบหน้างดงามมาก ในอนาคตข้างหน้าเจ้าย่อมจะไม่ขาดแคลนบุรุษมาชื่นชอบเจ้าอย่างแน่นอน คนตาไม่ถึงแบบพี่ชายคนรองของข้าเจ้าอย่าได้ไปสนใจเขาอีกเลย”เจิ้งจิ่วหรู “…”เฉินเป่าหนิงจับจูงมือของเจิ้งจิ่วหรูไปนั่งรวมตัวกับท่านหญิงหย่งอันที่ไปทำธุระส่วนตัวเสร็จก่อนทุกคน แล้วเฉินเป่าหนิงจึงจัดการฟ้องการกระทำของเฉินจื่อเฮ่าให้ผู้เป็นมารดาฟังด้วยท่าทางโกรธเคืองท่านหญิงหย่งอันอมยิ้ม ก่อนจะพูดกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงปลอบใจว่า “เรื่องเพียงเท่านี้เจ้าก็โกรธเคืองพี่ชายคนรองของเจ้ามากมายเสียแล้ว นี่คงจะเป็นเพราะพักผ่อนน้อยจนรู้สึกไม่สบายตัว เจ้าจึงได้หงุดหงิดด้วยเรื่องเล็กน้อยถึงเพียงนี้”เฉินเป่าหนิงทำหน้าบึ้งแล้วบ่นขึ้นมาว่า “ท่านแม่…ปกติลูกไม่ได้เป็นคนที่หงุดหงิดอะไรง่ายๆ นะเจ้าค่ะ แต่มีผู้ใดบ้างที่พูดคุยกับพี่จื่อเฮ่าแล้วไม่รู้สึกหงุดหงิดใจบ้าง บางครั้งลูกก็คิดนะเจ้าคะว่าท่