All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 171 - Chapter 180

วันต่อมาเมื่อขบวนรถเข้าเขตเมืองหนานโจว เส้นทางเริ่มกว้างขวางมากขึ้นและเริ่มมีรถม้าวิ่งสวนไปมาเป็นระยะๆ ขบวนรถม้าวิ่งผ่านหมู่บ้านริมทะเลจึงต้องเริ่มลดความเร็วลง เฉินเป่าหนิงเปิดผ้าม่านเพื่อมองทิวทัศน์แปลกใหม่ด้วยความสนใจชาวบ้านแถวนี้มีอาชีพชาวประมง จึงมีหลายบ้านที่ทำลานตากปลา กลิ่นเค็มของน้ำทะเลและกลิ่นคาวปลาที่ตากอยู่ของชาวบ้านทำให้เฉินเป่าหนิงรู้สึกเหม็นและพะอืดพะอมเป็นอย่างมากเฉินเป่าหนิงปิดปากของตนเองพยายามขยับตัวไปหากระโถนที่จัดเตรียมเอาไว้เพื่อถ่ายเบายามฉุกเฉิน แต่ด้วยความที่มื้อเช้าของวันนี้นางกินอาหารมากเกินไป จึงอดกลั้นตนเองไม่ไหวและอาเจียนครั้งใหญ่ก่อนจะขยับตัวไปถึงกระโถนตรงมุมรถม้า จนผนังรถม้าด้านข้างเปรอะเปื้อนไปหมด ทำให้หน่วนฮัวและตงฮัวที่นั่งอยู่ในรถม้ากับเฉินเป่าหนิงตื่นตกใจเป็นอย่างมากตงฮัวรีบเป่าขลุ่ยไม้ไผ่เพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้ขบวนรถม้าหยุดเดินทางกะทันหันระหว่างทาง เซวียนจ้งเหยียนนั่งอยู่บนหลังม้าด้านหน้าขบวน เขาแยกได้ว่าเสียงนี้เป็นเสียงขลุ่ยที่ดังมาจากรถม้าของเฉินเป่าหนิง เขาจึงรีบขี่ม้าย้อนกลับมายังรถม้าในทันที โดยมีเฉินจื่อเฮ่าและท่านเฉินเอินปั๋วติดตามมาด้านห

ด้วยในใจมีความยินดีเฉินเอินปั๋วจึงสั่งคนของเขาให้เตรียมขี่ม้าเดินทางย้อนกลับไปทางหมู่บ้านที่ผ่านมาเพื่อขอซื้อเสบียงอาหารและสุราเพิ่ม“นายท่านระยะทางจากที่นี่ไปเมืองหนานโจวถ้าหากขี่ม้าเร็วของนายท่านย่อมจะหาซื้อสุราชั้นดีมาดื่มฉลองข่าวมงคลนี้ได้ขอรับ”คนผู้นี้เป็นบ่าวคนสนิทของเฉินเอินปั๋วและเป็นบ่าวที่เกิดในจวนตระกูลเฉินดังนั้นเขาจึงมีอารมณ์ร่วมกับข่าวดีนี้มากกว่าผู้อื่น เขาจึงเอ่ยเสนอเฉินเอินปั๋วอย่างใจกล้า“ได้ เช่นนั้นเจ้าจงรีบไปจัดการ…ช้าก่อน! ข้าขอเดินไปถามบุตรสาวสักครู่ว่านางต้องการจะกินอะไรเป็นพิเศษหรือไม่” เฉินเอินปั๋วยังไม่ทันได้เดินไปก็มองเห็นเซวียนจ้งเหยียนกำลังเดินมาหาเขาเสียก่อน“ท่านพ่อตา เป่าหนิงหลับไปแล้ว ช่วงนี้จื่ออี้บอกว่าเป่าหนิงควรจะกินอาหารรสอ่อนแล้วควรกินอาหารที่ปรุงสุกใหม่ ท่านไม่จำเป็นจะต้องซื้อของข้างนอกมาให้นางหรอกขอรับ”“นั่นก็จริง ของข้างนอกปรุงอย่างไรพวกเราก็ไม่รู้ อาหารอาจจะไม่สะอาดก็ได้ อีกอย่างแม่ครัวและพ่อครัวของพวกเราก็มีฝีมือดี ย่อมทำอาหารได้ถูกปากหนิงเอ๋อร์มากกว่า”เรื่องนี้เซวียนจ้งเหยียนไม่เถียงพ่อตาของเขา เป็นเพราะช่วงนี้เฉินเป่าหนิงชอบกินอาหารของ

เฉินจื่อเฮ่าเผลอจามเสียงดังอย่างคนที่เสียอาการ จนตงลิ่วบ่าวรับใช้คนสนิทของเขาต้องเอ่ยปากถาม “คุณชายรองท่านเจออากาศเย็นจนป่วยแล้วใช่หรือไม่?”“ไม่นะ…อากาศที่นี่อบอุ่นกว่าเมืองหลวงเสียอีก ข้าไม่ได้ป่วยแค่รู้สึกอยากจามเท่านั้น ตงลิ่ว…เจ้าว่ากำลังมีคนนินทาข้าอยู่ใช่หรือไม่?”“บ่าว…ไม่ทราบขอรับ แต่บ่าวขอเตือนคุณชายรองว่าทองที่ท่านอ๋องมอบให้คุณชายรอง พวกเราใช้ซื้อของหมดแล้วนะขอรับ”“หมดแล้ว? เช่นนั้นพวกเราก็เตรียมตัวกลับค่ายพักแรมกันเถิด”สองบ่าวหน้าพูดคุยกันจบ คนที่ไปซื้ออาหารหลายอย่างก็เริ่มทะยอยกันกลับมา เฉินจื่อเฮ่าจึงรีบพาทุกคนขี่ม้าออกจากประตูเมืองหนานโจวเพื่อกลับค่ายพักแรม พร้อมสุราชั้นดีหลายไหที่ทุกคนเต็มใจใช้เชือกผูกไหสุราห้อยไว้ตามลำตัวของตนเองอย่างทะนุถนอม…ในค่ายพักแรมบรรยากาศในการกินเลี้ยงฉลองครึกครื้นเฮฮาเป็นอย่างยิ่ง เพราะมีคนสนุกสนานอย่างเฉินจื่อเฮ่าร่วมอยู่ด้วย เขาเป็นผู้ที่ช่างสรรหากิจกรรมรอบกองไฟมาให้ทุกคนเล่นอย่างไม่มีเบื่อ ซึ่งกิจกรรมหลายอย่างเฉินเป่าหนิงเป็นผู้สอนให้แก่เฉินจื่อเฮ่า ดังนั้นทุกคนจึงรู้สึกแปลกใหม่กับการละเล่นหลายอย่างเหล่านี้เฉินเป่าหนิงเดินออกมาทักทายแม

ใช้เวลาเกือบสามชั่วยามขบวนรถม้าของตระกูลเฉินจึงมาถึงท่าเรือ มีคนช่วยประคองเฉินเป่าหนิงเดินลงจากรถม้า ส่วนคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไปช่วยจัดเตรียมสิ่งของที่จะนำไปกับเรือและเริ่มทยอยขนของย้ายลงเรืออย่างเป็นระเบียบ เรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ที่เฉินเป่าหนิงกำลังยืนแหงนหน้ามองจนคอตั้งนี้ เป็นเรือที่เฉินจื่ออี้ขอยืมมาจากองค์รัชทายาทแคว้นซี ‘จวินเย่าเฉิง’ในวันนี้ขบวนรถม้าเดินทางผ่านหมู่บ้านชาวประมงแต่กลับไม่มีกลิ่นคาวเหมือนดังสามวันก่อน เฉินเป่าหนิงจึงเอ่ยถามสวีหยุนด้วยความสงสัย“เหตุใดวันนี้ชาวประมงจึงไม่มีผู้ใดมาตากปลาที่ลานหน้าบ้านริมทางเหมือนเมื่อสามวันก่อนที่พวกเราเคยเห็น”เมื่อได้ยินคำถามนี้ สวีหยุนจึงเผยรอยยิ้มโอ้อวดเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “เมื่อวานนี้เตี้ยนเซี่ยใช้ให้ข้าน้อยพาคนมาจ่ายเงินให้หมู่บ้านชาวประมงที่อยู่ริมทาง ให้พวกเขาเก็บกวาดบ้านเรือนให้สะอาด ห้ามผู้ใดนำอาหารทะเลออกมาตากเพราะกลัวพระชายาจะทนกลิ่นเหม็นไม่ไหวขอรับ”“…” เหตุใดจะต้องทำเรื่องให้เอิกเกริกใหญ่โตเช่นนี้ มิน่าเล่าจึงทำให้คนสูงส่งผู้นั้นรู้สึกหวาดระแวงในตัวเขาไม่ยอมเสื่อมคลาย เฉินเป่าหนิงรู้สึกหมั่นไส้และรู้สึกหวานล้ำปะปนกันอ

หลายวันมานี้เซวียนจ้งเหยียนใช้ชีวิตอยู่บนเรือกับเฉินเป่าหนิง ถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่เขาแทบจะไม่เคยห่างจากผู้เป็นภรรยามากที่สุดแล้ว ดังนั้นช่วงนี้เขาจึงเข้าใจลึกซึ้งถึงคำที่ว่าจิตใจของสตรียากแท้หยั่งถึง โดยเฉพาะสตรีในยามตั้งครรภ์ เมื่อครู่นางอาจจะกำลังหัวเราะอยู่ดีๆ แค่เพียงพริบตาเดียวนางก็สามารถเปลี่ยนมาแง่งอนน้ำตาไหลใส่เขาได้เสียแล้วดังนั้นเซวียนจ้งเหยียนจึงต้องคอยสังเกตสีหน้าภรรยาอยู่ตลอดเวลาอย่างใจจรดใจจ่อไม่ได้สนใจเรื่องอื่นๆ เป็นการชั่วคราว แต่แล้วเขาก็ต้องถึงกับตกใจเมื่อมีเสียงคนมารายงานเขาว่าถึงท่าเรือเมืองหนานจินของแคว้นซีแล้วเป็นเพราะเซวียนจ้งเหยียนใส่ใจเรื่องที่ภรรยาเพิ่งตั้งครรภ์เป็นอย่างมาก ทุกเรื่องบนเรือจึงยกให้เป็นหน้าที่ของเฉินเอินปั๋วที่คอยดูแลความปลอดภัยของทุกคนบนเรือ เรือเดินสมุทรลำนี้มีการจอดพักค้างคืนโดยทิ้งสมอจอดเรือกลางทะเล แต่ไม่เคยแวะจอดเรือตามเมืองชายฝั่งอื่นๆ แม้แต่ที่เดียวเป็นเพราะเฉินเอินปั๋วกลัวว่าจะพบเจอปัญหาจากเมืองชายฝั่งเฉินจื่อเฮ่าผิวคล้ำตัวดำขึ้นมาก เพราะเขาฮึกเหิมชอบพาเจ้าท่องนภาบินร่อนไปบนท้องฟ้าเอาหน้ารับสายลมแห่งทะเลตะวันออก ทำให้เฉินเป่าหนิ