All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

สวีหยุนขี่ม้าตามหลังหลินชินอ๋องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เป็นเพราะหลินหวางเตี้ยนเซี่ยเดินทางไปทำธุระที่ต่างเมือง เจ้าป๋ายเสวียจึงหงุดหงิด เมื่อคนดูแลเจ้าป๋ายเสวียสะเพร่าพลั้งเผลอมันก็วิ่งหนีหายออกมาจากจวนในยามนี้คนดูแลเจ้าป๋ายเสวียถูกโบยจนสิ้นลมหายใจไปแล้ว แต่ยังหาตัวเจ้าป๋ายเสวียไม่พบ หลินหวางเตี้ยนเซี่ยจึงต้องขี่ม้าออกมาตามหาป๋ายเสวียด้วยตนเอง เจ้าป๋ายเสวียเป็นสุนัขที่ฮ่องเต้แคว้นซีทรงประทานมาให้หลินหวางเตี้ยนเซี่ยโดยเฉพาะ ดังนั้นมันจึงมีความสำคัญสำหรับหลินหวางเตี้ยนเซี่ยมากสวีหยุนเป็นคนแคว้นซีแต่ถูกส่งมาดูแลความเป็นอยู่ของหลินชินอ๋องโดยเฉพาะ เขาไม่เกรงกลัวผู้ใดในแคว้นเฉียนแม้แต่ฮ่องเต้เซวียนจูเหยียนของแคว้นเฉียน เพราะตัวเขามีฮ่องเต้แคว้นซีเป็นผู้หนุนหลังอยู่ ฮ่องเต้แคว้นซีเป็นเสด็จลุงแท้ๆ ของหลินชินอ๋อง ในแคว้นเฉียนสวีหยุนจึงยอมก้มหัวให้เพียงแค่หลินชินอ๋องผู้เดียวเท่านั้น แต่เขากลับหวาดกลัวความดุร้ายของป๋ายเสวียมากที่สุดเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนเรียกคนของป๋ายเสวีย เซวียนจ้งเหยียนจึงควบม้าไปหาเจ้าสุนัขปีศาจขาวของเขาทันที และคิดในใจว่าคราวนี้เขาจัดการลงโทษคนเลี้ยงเจ้าป๋ายเสวียอย่างหน

ณ.พระตำหนักโซ่วอันหนิงซย่าไทเฮานั่งเหม่อมองดูสวนดอกไม้ที่ล้ำค่าหายากถูกปลูกอยู่ในกระถางแล้วมีการจัดเรียงอย่างสวยงาม ด้านข้างมีหลี่มัวมัวยืนกระซิบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในเมืองหลวงของวันนี้“ทางบ้านสวนเจ้าส่งคนไปเฝ้าสังเกตนางให้ดี ส่วนเฉินฟู่ฟางข้าจะให้โอกาสนางอีกครั้ง ถ้าหากยังกล้าสร้างเรื่องทำร้ายหนิงเอ๋อร์อีกก็ไม่ต้องเก็บนางเอาไว้”“หม่อมฉันทราบแล้ว และจัดการคนไปเฝ้านางเอาไว้แล้วเพคะ ถ้าหากเป็นไปได้สาวใช้ที่ชื่อปิงซวี่ไม่ควรจะเก็บนางไว้นะเพคะ”“แม้ว่าเจ้าแนะนำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ข้าคิดว่าเก็บสาวใช้ผู้นี้เอาไว้ก่อน พวกเราอาจจะหาคนอยู่เบื้องหลังฟู่ลี่จีพบ แต่สาวใช้นางนี้ช่างเฉลียวฉลาดเหลือเกิน” ซย่าไทเฮาเอ่ยบ่นก่อนจะหันไปรับน้ำชามาจากหลี่มัวมัว“ถึงอย่างไรในยามนี้คุณหนูเป่าหนิงก็ปลอดภัยและยังมีเส้นพลังลมปราณแล้ว คนเหล่านั้นย่อมจะต้องไม่ยอมอยู่เฉยแน่นอนเพคะ”“อืม… ข้าก็คิดเช่นนั้นจึงได้เร่งให้เฉินเอินปั๋วพาหนิงเอ๋อไปหอเทียนถานเพื่อจะได้ใช้หินศิลาแก้ว ในใจข้าอยากรู้ว่าหลานสาวมีพลังสูงมากเพียงใด และอยากจะดูว่ามีใครเคลื่อนไหวในเรื่องที่หนิงเอ๋อร์มีพลังลมปราณบ้าง อ่อ…แล้วสาวใช้ทั

ทุกคนต่างฮือฮาเมื่อเห็นเฉินจื่อเฮ่าช่วยประคองเฉินเป่าหนิงเดินลงมาจากรถม้า เพราะพวกเขาไม่ค่อยจะได้เห็นเฉินเป่าหนิงปรากฏตัวในที่สาธารณชนมากนัก ปกติแล้วเวลามีแข่งขันหรือมีการแสดงของสาวงามในเมืองหลวง จะเป็นเฉินฟู่ฟางที่ปรากฏตัวท่ามกลางฝูงชนเพื่อเป็นตัวแทนของคุณหนูตระกูลเฉินคุณหนูเล็กเฉินฟู่ฟางเป็นหญิงงามแต่ผู้คนเล่าลือกันว่าคุณหนูใหญ่เฉินเป่าหนิงงดงามมากกว่าผู้เป็นน้องสาว และถึงจะเป็นสตรีที่งดงามมากที่สุดในเมืองหลวง มีผู้คนน้อยนักที่จะได้เห็นหน้าของเฉินเป่าหนิง ในวันนี้ทุกคนจึงมารวมตัวกันเพื่อพิสูจน์ว่าข่าวลือที่ได้ยินมานั้นเป็นความจริงหรือไม่สตรีผิวขาวผ่องสวมชุดสีชมพูอ่อนเอาไว้ด้านในแล้วสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่สีแดงเข้มเอาไว้ด้านนอก หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นสวมสีแดงเช่นนี้อาจจะทำให้ผิวของคนผู้นั้นหม่นหมองได้ แต่เฉินเป่าหนิงกลับตรงกันข้ามนอกจากจะไม่ดูหม่นหมองแล้ว เสื้อคลุมสีแดงยังช่วยขับสีผิวของนางให้ขาวดุจหยกท่ามกลางพื้นหิมะสีขาวมีหลายคนซุบซิบว่าพวกเขาเคยเห็นคุณหนูใหญ่เฉินมาก่อนหน้านี้บ้าง แต่กลับไม่ได้ดูเหมือนเช่นวันนี้ ในอดีตใบหน้าของคุณหณูใหญ่เฉินผอมซีดแก้มตอบแม้จะดูงดงามแต่ก็ขาดสีสันที่ควร

เมื่อหมดเรื่องแล้วทุกคนในตระกูลเฉินจึงพากันเดินกลับมาขึ้นรถม้าเพื่อเตรียมตัวกลับจวน แต่เมื่อทุกคนมาถึงรถม้าก็มองเห็นสุนัขป่าสีขาวตัวใหญ่ยืนรออยู่โดยมีสวีหยุนใช้มือจับสายเชือกคอยควบคุมมันอยู่ด้านข้าง“ป๋ายเสวีย!” เฉินเป่าหนิงเรียกมันอย่างดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปหาเจ้าสุนัขตัวใหญ่ทันทีโดยมีเฉินจื่อเฮ่าเดินตามประกบอยู่ด้านหลังไม่ห่างเซวียนจ้งเหยียนยืนมองดูคนกับสุนัขหยอกล้อลูบหัวลูบตัวกันด้วยความคิดถึง ในยามนี้เขามีปัญหาเรื่องเจ้าป๋ายเสวียอย่างหนัก เพราะคนในจวนเหวินหยวนต่างไม่มีใครเต็มใจจะเป็นคนดูแลคอยเลี้ยงดูเจ้าป๋ายเสวียอีกต่อไปแล้วในวันนั้นเมื่อกลับไปจวนเหวินหยวนบ่าวชายหลายคนนั่งคุกเข่ารออยู่ เพื่อขอร้องไม่ให้พวกเขาต้องรับหน้าที่ดูแลป๋ายเสวียแทนคนที่เพิ่งถูกโบยจนสิ้นใจไป เพราะในยามที่เซวียนจ้งเหยียนไม่อยู่ในจวน เจ้าป๋ายเสวียดื้อรั้นและเจ้าเล่ห์มาก ต่อให้คอยเฝ้ามันอย่างไม่คลาดสายตาแต่มันก็แอบหาทางหลบหนีออกไปเที่ยวนอกจวนได้อยู่ดีเพิ่งลงโทษคนจนเสียชีวิตไปหนึ่งคน เซวียนจ้งเหยียนจึงพูดตำหนิคนเหล่านี้ไม่ได้และยิ่งยัดเหยียดหน้าที่เลี้ยงป๋ายเสวียให้คนอื่นที่เหลืออยู่ไม่ลง การลงโทษอย่างหนักและรุ

หลังจากพูดคุยเสร็จเซวียนจ้งเหยียนจึงเดินออกมาที่ลานหน้าจวนเพราะได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของใครบางคนดังเข้ามาในห้องรับแขกอยู่ไม่ขาด เขาเดินมายืนมองท่าทางโง่เง่าของป๋ายเสวียที่วิ่งเก็บกิ่งไม้จากมือของเฉินเป่าหนิงที่จงใจขว้างทิ้งให้เจ้าสุนัขหน้าโง่วิ่งเก็บกลับมาคืนถึงมือนาง…เซวียนจ้งเหยียนแทบจะอยากยกมือของเองขึ้นมากุมขมับ นี่คือการละเล่นของสุนัขป่าที่ดุร้ายกับคู่หมั้นของเขาอย่างนั้นหรือ มันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี…แต่เมื่อดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบไปเห็นรอยบุ๋มเป็นแก้มขาวผ่องทั้งสองข้างเขาจึงไม่ได้เอ่ยขัดขวางและยืนมองอยู่อย่างนั้นเฉินเป่าหนิงและเขามีอายุแตกต่างกันถึงสิบปี ในปีนั้นที่เขามีอายุ 10 ขวบ เฉินจื่อเฮ่าและเฉินเป่าหนิงเพิ่งจะคลอด ท่านหญิงหย่งอันให้กำเนิดมังกรคู่หงส์ เขาจำได้ดีว่าซย่าไทเฮาทรงดีพระทัยจนถึงขั้นมีการทำบุญครั้งใหญ่ทั่วแคว้น เพราะการคลอดในครั้งนี้ท่านหญิงหย่งอันและบุตรสาวในท้องเกือบตายกลายเป็นศพหนึ่งร่างสองชีวิตไปแล้ว“น้ารู้ว่าเจ้ามองว่าหนิงเอ๋อร์ทำตัวเป็นเด็กน้อย แต่ถ้าหากจ้งเหยียนจำได้ตั้งแต่หนิงเอ๋อร์ถูกน้าพานางเข้าไปอยู่ในวังหลวงเป็นเวลาสามปี น้องไม่เคยมีนิสัยเป็นเด็กน้