All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

‘ชายแก่’ ผู้เป็นคู่หมั้นของเฉินเป่าหนิงติดตามทุกคนมาเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ แต่ในยามนี้เขารู้สึกว่าบรรกาศที่สนามขี่ม้าของจวนแม่ทัพเจิ้งนั้นช่างไม่โสภาเสียแล้ว คุณหนูหกตระกูลเจิ้งผู้นี้ช่างไร้มารยาทเสียจริง โชคดียิ่งนักที่อย่างน้อยเฉินเป่าหนิงก็มีมารยาทในการพูดจาไม่เคยทำให้เขาคิดรำคาญใจเช่นนี้เฉินเป่าหนิงลอบมองชายแก่…เอ้ยคู่หมั้นผู้มีอายุมากกว่านางสิบปีด้วยแววตาสำรวจอีกครั้ง เมื่อเห็นริมฝีปากแดงสดของคนผู้นี้เม้มแน่นอยู่และการลงมือทำร้ายม้าของเจิ้งลิ่วซีอย่างไม่ถนอมบุบผาของเขา นางจึงส่งยิ้มเอาใจให้อีกฝ่ายและพูดขึ้นว่า“แสงแดดยามบ่ายเริ่มแรงเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อพูดคุยธุระเสร็จหรือยังพวกเราไปหาที่นั่งหลบแดดแล้วส่งคนไปตามท่านพ่อกลับบ้านพักกันเถิดเจ้าค่ะ” นางหันมาพูดกับหลินชินอ๋อง ซึ่งอีกฝ่ายทำเพียงพยักหน้าเห็นด้วยเฉินเป่าหนิงจึงหันไปบอกเฉินจื่อเฮ่าว่า “พี่จื่อเฮ่า ช่วยขี่ม้าไปดูพี่ซีซีให้ข้าทีเถิด ม้าตื่นวิ่งเตลิดไปไกลขนาดนั้นไม่รู้จะอันตรายหรือไม่”“ฮ่าๆ เป่าหนิงอย่าได้กังวลใจ เมื่อครู่มิใช่นางหรอกหรือที่พูดอย่างลำพองใจว่าฝีมือขี่ม้าของนางเป็นที่หนึ่ง ม้าเตลิดแค่นี้ถือว่าท่านอ๋องไว้ไ

บ้านพักที่ตระกูลเฉินเข้าไปอาศัย เต็มไปด้วยบรรยากาศสับสน ผู้คนในตระกูลเฉินเมื่อเห็นว่าคุณหนูใหญ่ของพวกตนชนะการประลองกับผู้อื่นได้ก็นึกยินดีและมีใจอยากเฉลิมฉลอง แต่ก็ดีใจได้ไม่สุดเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าคุณใหญ่ในยามนี้บาดเจ็บจากการต่อสู้มากน้อยเพียงใดเซวียนจ้งเหยียนไม่สนสายตาของเฉินเอินปั๋ว เขาเดินตามทุกคนมายังเรือนพักส่วนตัวของเฉินเป่าหนิงด้วย แต่เขายังรู้ว่าอะไรสมควรทำไม่สมควรทำ โดยการยอมนั่งรอที่ห้องโถงของเรือนพักส่วนตัวของเฉินเป่าหนิงไม่ได้เดินตามทุกคนเข้าไปในห้องนอนของผู้เป็นคู่หมั้น ซึ่งเฉินจื่อเฮ่าก็นั่งอยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่ด้วย แต่ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันอะไรกันทำแค่เพียงนัางรอคอยอย่างสงบเท่านนั้นเมื่อเฉินจื่ออี้เดินออกมาจากห้องนอน เซวียนจ้งเหยียนก็เอ่ยปากถามอีกฝ่ายในทันที“เป่าหนิงเป็นอย่างไรบ้าง”“กระแสพลังลมปราณปั่นป่วน เส้นลมปราณบางส่วนบาดเจ็บเพราะเคลื่อนย้ายลมปราณเปลี่ยนที่อย่างรวดเร็วมากเกินไป”“เจ้ารักษานางได้หรือไม่”“ได้ แต่ทว่าอาจจะต้องใช้เวลานานกว่าที่หนิงเอ๋อร์จะหายเป็นปกติ” เฉินจื่ออี้ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา และน้ำเสียงค่อนข้างจะกังวลใจเล็กน้อย “ในยามนี้ข้าทำได้เพียงฝัง

เรือนด้านหลังมีการจัดเวรยามอย่างหนาแน่น เซวียนจ้งเหยียนหลบหลีกเวรยามเหล่านี้อย่างระมัดระวัง และรู้สึกชื่นชมการจัดเวรยามของเฉินเอินปั๋วยิ่งนัก ถ้าเป็นผู้อื่นบุกเข้ามาต้องถูกเวรยามจับได้ไปแล้ว แต่นี่เป็นเพราะเซวียนจ้งเหยียนมีพลังลมปราณไร้ลำดับขั้นจึงสามารถสร้างเกราะคุ้มกายที่แน่นหนาป้องกันไม่ให้ผู้อื่นได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของเขาได้ เขาจึงสามารถปีนหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของเฉินเป่าหนิงได้อย่างสะดวกราบรื่น‘ต่อไปต้องสั่งให้นางปิดหน้าต่างในยามค่ำคืนให้มิดชิด’ เซวียนจ้งเหยียนพูดกับตนเอง แล้วหันไปมองเตียงนอนที่มีผ้าโปร่งคลุมกั้นเตียงนอนเอาไว้อีกชั้นด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างหาได้ยากยิ่งในวันนี้ในยามที่เขานั่งมองนางต่อสู้อยู่บนหลังเจ้าต้าเสวีย จิตใจของเขาไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่ทุกคนคิด แม้จะมั่นใจว่านางมีฝีมือในการต่อสู้มากพอที่จะชนะได้ แต่เขาไม่เคยเห็นทักษะการต่อสู้ของคุณหนูอู๋ที่เป็นฝ่ายตรงข้ามมาก่อน ยิ่งเห็นอาวุธที่นางเลือกใช้หัวใจของเขาก็ยิ่งสั่นไหวเพราะคิดว่านางอาจจะต้องลำบากหลายปีสิบปีมาตั้งแต่เขาถูกแม่นมผู้เลี้ยงดูเขาอย่างใกล้ชิดวางยาพิษใส่อาหารให้เขากิน นั้บตั้งแต่ที่เขามีชีวิตรอดมา

ทางตระกูลเฉินจัดเตรียมของกราบไหว้อาจารย์ของเฉินจื่ออี้อย่างครบครัน และทำตามขั้นตอนพิธีกราบไหว้อาจารย์อย่างเคร่งครัดทำให้ท่านอาจารย์ไป๋พยักหน้าอย่างชื่นชมและมอบกล่องเข็มทองที่เป็นสมบัติส่วนตัวของเขามอบให้เฉินจื่ออี้“เจ้าเป็นศิษย์สายตรงของข้าเป็นของแรก วันหน้าชื่อเสียงและเกียรติยศที่ข้าสร้างสะสมมานานหลายปีหวังว่าลูกศิษย์อย่างเจ้าจะช่วยสานต่อ ข้าไม่ได้ต้องการให้ลูกศิษย์มีชื่อเก่งกาจเหนือผู้อื่น ขอแค่อย่าได้ทำลายชื่อเสียงของตนเองจนกลายเป็นที่กร่นด่าของคนทั่วไปก็เพียงพอแล้ว” เข็มทองที่อยู่ในมือของเฉินจื่ออี้เป็นของขวัญที่ล้ำค่ามาก ผู้ที่จะได้ใช้เข็มทองรักษาคนไข้คือท่านหมอที่เป็นปรมาจารย์ในด้านการฝังเข็มเท่านั้น เฉินจื่ออี้คำนับขอบคุณท่านหมอเทวดาไป๋อีกครั้งก่อนจะลูบกล่องเข็มทองด้วยท่าทางทะนุถนอมไป๋ฉือลูบเคราสีขาวของตนเองแล้วมองลูกศิษย์ของเขาด้วยแววตาคาดหวัง ปีนี้เขารู้ว่าตนเองสมควรรับลูกศิษย์เป็นของตนเองได้แล้ว คราวแรกที่หลินหวางเตี้ยนเซี่ยอยากจะแนะนำคนให้แก่เขา ในยามนั้นเขาเพียงแค่ส่งเสียงรับคำเพื่อไม่ให้เป็นการหักหน้าเตี้ยนเซี่ยเท่านั้น และคิดว่าเพียงให้คำชี้แนะเล็กน้อยเหมือนที่เขาเคยส

สองวันต่อมาเฉินเป่าหนิงนั่งอยู่บนเรือขนาดกลางที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำในทะเลสาบไท่หยาง ตัวนางรู้สึกเหมือนชีวิตใหม่นี้ดีกว่าชีวิตเก่าเป็นอย่างมาก นางได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำตั้งหลายอย่าง และมีในสิ่งที่ชีวิตเก่าไม่เคยมีอย่างเช่น การมีบิดามารดามีพี่ชายมีน้องสาว ถือว่าชีวิตนี้ตนเองมีพร้อมทุกอย่างจนแอบรู้สึกอิจฉาตนแม้ว่ากฎเกณฑ์ของยุคสมัยนี้จะมีมากมาย แต่เฉินเป่าหนิงก็พยายามปรับตัวคล้อยตามการกระทำของคนที่นี่ เพื่อหวังว่าตนเองจะได้ใช้ชีวิตดีๆ สงบสุขแบบนี้ตลอดไปการได้นั่งเรือเที่ยวเพื่อชมทิวทัศน์ที่แสนงดงามในยามนี้หากเปลี่ยนเป็นชีวิตเดิมของเฉินเซียหนิงยากนักที่จะมีวันเวลาดีๆ เช่นนี้ เฉินเป่าหนิงยืนมองทิวทัศน์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะหันมองไปยังเรืออีกลำที่ใช้คนพายเรือตามมาไม่ห่าง ในยามนี้เรือลำนั้นมองดูแปลกตาเพราะบนเรือมีสุนัขสีขาวตัวใหญ่นอนหมอบอยู่บนพื้นเรือลำนั้นด้วย“ที่แท้มันก็เป็นสุนัขของหลินชินอ๋องนี่เอง ข้าก็หลงเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นสุนัขของเจ้าอยู่ตั้งนาน” เจิ้งลิ่วซีเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสหายคนงามของนางหันหน้าไปมองเรืออีกลำที่ลอยน้ำอยู่ไม่ห่างการล่องเรือในวันนี้เป็นเพราะเฉินเป่าหนิงเอ่ยเล่ากั