All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ท่านหญิงหย่งอัน เป็นสตรีวัยกลางคนที่ยังคงงดงามเหมือนเด็กสาวคนหนึ่ง นางมีดวงตากลมโตที่ฉลาดเฉลียวและยังมีรอยยิ้มที่ติดตราตรึงใจของผู้ที่เคยพบและพูดคุยกับนางเสมอ เป็นคนที่อบอุ่นอ่อนโยนสามารถทำคนที่มีจิตใจเย็นชารับรู้ถึงความอบอุ่นเพียงแค่ได้พูดคุยกับนางเท่านั้นเซวียนจ้งเหยียนก็เป็นหนึ่งในคนที่รู้สึกประทับใจในคำพูดและรอยยิ้มที่อบอุ่นของท่านหญิงหย่งอัน เพราะเหตุนี้เขาจึงยอมรับการหมั้นหมายกับบุตรสาวเพียงคนเดียวของนางโดยไม่แสดงความต่อต้านกับพระบิดาผู้นั้นของเขาแม้แต่น้อย แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านมาเซวียนจ้งเหยียนจึงค้นพบว่าเฉินเป่าหนิงมีหน้าตาเหมือนกับเฉินเอินปั๋วมากกว่าท่านหญิงหย่งอัน มีเพียงดวงตากลมโตของเฉินเป่าหนิงเท่านั้นที่ดูคล้ายกับท่านหญิงหย่งอันแต่กลับขาดประกายแวววาวของความฉลาดเฉลียว ทำให้เซวียนจ้งเหยียนจึงคิดจะเปลี่ยนใจแต่ในวันนี้เมื่อได้มาพบใบหน้างดงามแต่แฝงความเศร้าของท่านหญิงหย่งอันแล้ว หัวใจที่เย็นชาและแข็งกระด้างของเซวียนจ้งเหยียนกลับอ่อนนิ่มลง และแอบคิดดีใจที่แผนการของเขาในวันนั้นไม่สำเร็จ ถึงแม้จะไม่ได้ถอนหมั้นตามที่ตั้งใจไว้ แต่ยังนับว่าโชคดีที่เฉินเป่าหนิงไม่ได้ตายตามที่เขาคาดห

บุรุษรูปงามหน้าขาวปากแดงแต่กลับสวมใส่ชุดดำไปทั้งตัว ทำให้นางรู้สึกว่าคนผู้นี้คล้ายคลึงกับปีศาจดูดเลือดในตำนาน เมื่อรู้ว่าเขาเป็นหลินชินอ๋อง เฉินเซียหนิงถึงกับตัวสั่นแล้วเบียดตัวกอดแขนของท่านหญิงหย่งอันแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัวก่อนหน้านี้ท่านหญิงหย่งอันเคยคิดกังวลใจว่า บุตรสาวเปลี่ยนไปมากเหมือนจะไม่ใช่บุตรสาวคนเดิม แต่เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของบุตรสาวที่มีต่อหลินชินอ๋องยังคงเหมือนในอดีต จึงอดหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างขบขันเล็กน้อยออกมาไม่ได้“หนิงเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว จ้งเหยียนมาเยี่ยมเจ้าโดยเฉพาะ เพราะเขารู้สึกเป็นห่วงอาการป่วยของเจ้า""ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องใส่ใจ…เป่าหนิงหายดีแล้วเจ้าค่ะ" เฉินเซียหนิงเอ่ยตอบตะกุกตะกัก"แน่ล่ะ เจ้าย่อมหายดีแล้วจึงก่อเรื่องวุ่นวายจนเกือบจะเผาตนเองและสาวใช้ไปพร้อมกันเช่นนี้ได้ เอาล่ะวันนี้เจ้าคงจะขวัญเสียมากแล้ว เรือนฮุ่ยหนิงคงจะใช้เวลาอีกนานกว่าที่จะซ่อมแซมจนเสร็จเจ้าย้ายไปนอนกับแม่ที่เรือนเหมันต์ก่อนดีกว่า”“ไม่ดี!”เฉินเอินปั๋วรีบเอ่ยห้ามทันที เพราะว่าตัวเขาและฮูหยินเพิ่งจะมีเรื่องบาดหมางใจกันไปในวันนี้ เขากลัวว่าหากปล่อยเวลาเนิ่นนานไป

ณ. จวนตระกูลเฉิน ห้องโถงใหญ่ของจวนเรือนส่วนหน้า เฉินจื่ออี้ เฉินจื่อเฮ่านั่งรวมตัวกันเป็นเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อนกับเฉินเอินปัว เนื่องจากช่วงนี้ท่านหญิงหย่งอันคอยดูแลเฉินเป่าหนิงอยู่ไม่ห่าง ทำให้เฉินเอินปั๋วที่ลาออกจากตำแหน่งขุนนางในราชสำนักไร้เพื่อนเคียงข้างกาย เฉินจื่ออี้และเฉินจื่อเฮ่าจึงทำตัวเป็นบุตรกตัญญูหาเวลาว่างพร้อมกันเพื่อมานั่งเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อนบิดา“ตั้งแต่หนิงเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมา นางก็แทบจะไม่ยอมแยกห่างจากท่านแม่ของพวกเจ้าเลย” เฉินเอินปั๋วพูดบ่นเล็กน้อย“ช่วงนี้หนิงเอ๋อร์ยังมีอาการป่วยอยู่ ความทรงจำของนางยังไม่ฟื้นกลับคืนมา คนรอบกายล้วนกลายเป็นคนแปลกหน้า มีท่านแม่คอยอยู่ให้คำแนะนำน้องสาวอย่างใกล้ชิดนางจะได้รู้สึกอบอุ่นใจขอรับ”เฉินจื่ออี้ในยามนี้เป็นแพทย์ฝึกหัดอยู่ในสำนักแพทย์โอสถ เอ่ยเรื่องสุขภาพของน้องสาวขึ้นมาเป็นข้ออ้างกับการกระทำที่ห่างเหินของมารดาที่มีต่อบิดา“หึ…ท่านแม่คอยอยู่เป็นเพื่อนเป่าหนิงเพราะกลัวว่าจะมีคนประสงค์ร้ายแนะนำสถานที่อันตรายให้น้องสาวอีกครั้งมากกว่าขอรับ” เฉินจื่อเฮ่าเอ่ยขึ้นและปรายตามองบิดาด้วยสายตาไม่พอใจ“พ่อนำเรื่องนี้ไปถามฟางเอ๋อร์แล้ว นางยืนยัน

อากาศภายนอกจวนหนาวเย็นมาก เฉินเป่าหนิงรู้สึกไม่ชินต่ออากาศที่นี่อยู่เล็กน้อย นางสวมใส่ถุงมือและสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวใหญ่ มีหมวกห้อยอยู่ที่เสื้อคลุม คล้ายเสื้อกันหนาวที่มีฮู้ดอยู่ด้านหลัง ดูเป็นแฟชั่นล้ำยุคช่างไม่ธรรมดา…“หนิงเอ๋อร์เจ้ารู้สึกว่าอากาศหนาวเกินไปหรือไม่ แม่ลืมคิดไปว่าเจ้าไม่ชอบอากาศหนาวเย็นเช่นนี้”“ไม่หนาวเจ้าค่ะ ดูเหมือนหิมะเพิ่งจะตกใช่ไหมเจ้าคะสองข้างทางจึงดูสีขาวโพลนทั่วไปหมด ลูกคิดว่าช่างงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”เป็นเพราะเมืองที่เฉินเซียหนิงเคยอยู่เป็นเมืองHทางภาคใต้ หิมะไม่ได้ตกเป็นประจำทุกปี จะมีบางปีที่มีอากาศหนาวจัดเท่านั้นเมืองH จึงจะมีหิมะตก ดังนั้นในสายตาของคนอื่นจะมองเห็นว่าเฉินเป่าหนิงตื่นเต้นมากที่ได้มองเห็นหิมะเกลื่อนอยู่บนพื้นสองข้างทางเช่นนี้ท่านหญิงหย่งอันดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย เป็นเพราะบุตรสาวมีร่างกายอ่อนแอสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง นางจึงไม่ค่อยได้พาบุตรสาวออกมานอกจวน ถ้าหากพาออกมาก็จะปิดผ้าม่านหนาทึบ เฉินเป่าหนิงจึงไม่ค่อยได้เห็นทิวทัศน์สองข้างทางเช่นนี้ ยิ่งเห็นเฉินเป่าหนิงตื่นเต้นดีใจเพียงแค่เห็นหิมะตกหัวใจของท่านหญิงหย่งอันเหมือนถูกบีบเคล้นเพราะรู้สึกสงสา

หลังพุ่มไม้เฉินเป่าหนิงถ่ายเบาออกมาอย่างสบายตัว พยายามบังคับตนเองไม่ให้ทำเสียงดังมากเกินไป เพราะซิวจู๋ยืนเฝ้าตนเองอยู่ใกล้มากขนาดนี้ อย่างไรเสียนางก็ยังรู้สึกอายอยู่ดีถ้านางจะต้องปล่อยน้ำแบบเสียงดังให้ซิวจู๋ได้ยิน…เป็นเพราะชุดรุ่มร่าม สองแขนของเฉินเป่าหนิงจึงต้องจับประคองชายกระโปรงและเสื้อคลุมอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้มันเลอะเปรอะเปื้อน เมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จจึงก้าวเดินออกมาจากพุ่มไม้อย่างระมัดระวัง สายตาของเฉินเป่าหนิงจึงมองไปเจอดวงตากลมโตสีน้ำเงินเข้มแบบ Dark Blue คู่หนึ่งเข้า เฉินเป่าหนิงตกใจนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าดวงตาคู่นั้นเป็นรูปเมล็ดอัลมอลด์ตั้งเฉียงเอียงขึ้นเล็กน้อย มันแอบหลบซ่อนตัวซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ที่ไม่ไกลจากจุดที่นางเพิ่งทำภารกิจเสร็จไป“เพ้ย…เจ้านี่นะแอบมองข้าฉิงฉ่องหรือ รีบออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ” เฉินเป่าหนิงหันไปพูดเสียงดุใส่พุ่มไม้เพื่อกลบเกลื่อนความอายของตน“ตัวอะไรหรือเจ้าคะ” ซิวจู๋เอ่ยถามและรีบเดินมาขวางหน้าคุณหนูของตนเอาไว้อย่างปกป้อง“ไม่รู้เช่นกัน แต่มันมาแอบดูข้าฉิงฉ่องเช่นนี้ไม่โอเคเลย เฮ้…เจ้านะรีบออกมาหาข้าตรงนี้ให้ไวเลยนะ”เป็นเพราะเวล