All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

เฉินเอินปั๋วมองเซวียนจ้งเหยีนที่เดินมาจนถึงลานฝึกม้าเขาด้วยสายตาซับซ้อนเล็กน้อย และคิดปลอบใจตัวเองว่าต่อไปคนผู้นี้คือว่าที่ลูกเขยของเขา ก่อนจะหันกลับมามองเฉินจื่อเฮ่าด้วยสายตาเจ็บปวดใจเขารู้ดีว่าบุตรชายคนโตเฉินจื่ออี้พอจะมีบางส่วนที่เข้าใจเขาบ้าง แต่เฉินจื่อเฮ่ากลับไม่เคยเข้าใจเขาแม้แต่น้อย แต่ก็โทษบุตรชายคนรองผู้นี้ของเขาไม่ได้ นับตั้งแต่บุตรชายคนรองและบุตรสาวมีอายุได้ 6 ขวบ เขาก็อุ้มเฉินฟู่ฟางกลับมา หลังจากนั้นอ้อมแขนของเขาก็ไม่เคยได้อุ้มหรือกอดเฉินจื่อเฮ่าอีกเลยเด็กผู้ชายเข้มแข็งกว่าเด็กผู้หญิง เฉินเป่าหนิงยังมีน้ำตาและการร้องไห้พูดจาตัดพ้อต่อว่าเขา แต่ก็ยังยอมให้เขาเข้าใกล้กอดปลอบใจนาง แต่บุตรชายคนรองทำตัวเป็นศัตรูกับเขาอยู่ตลอดเวลา ท่านหญิงหย่งอันพาบุตรชายคนรองและบุตรสาวเข้าวังหลวงตั้งแต่อายุ6ขวบ พออายุ8 ขวบ เฉินเป่าหนิงได้กลับมาอยู่บ้านพร้อมมารดา แต่เฉินจื่อเฮ่าถูกส่งตัวไปเรียนที่สำนักศึกษาถัง น้อยนักที่บุตรชายคนรองจะยอมกลับบ้าน และกลับมาเขาจะเก็บตัวอยู่ที่เรือนโปร่งฟ้าไม่ค่อยยุ่งกับผู้ใดนอกจากเฉินจื่ออี้เป็นเพราะเฉินเป่าหนิงหมดสติไปหลายวัน เฉินจื่อเฮ่าจึงกลับมาอยู่จวนตระกูลเ

ขบวนรถม้าตระกูลเฉินมุ่งหน้าออกจากเมืองในเช้าของอีกหลายวันต่อมา เฉินเป่าหนิงนั่งอยู่ในรถม้าคันใหญ่ที่มีขนาดกว้างมากจนนางนึกทึ่งที่รถม้าสมัยนี้ทำออกมาได้คลายห้องนอนหนึ่งห้องเล็กๆ ด้วยซ้ำ พื้นบนรถม้าบุผ้าอย่างดีเพื่อป้องกันการกระแทก แต่พื้นถนนของแคว้นเฉียนดีมาก ทำให้ภายในรถม้ารู้สึกไม่สั่นสะเทือนมากแค่รู้สึกโยกไปเอนมามาเบาๆ บ้างเท่านั้น“ท่านแม่เจ้าคะท่านเคยไปเมืองซูโจวไหมเจ้าคะ”“ย่อมเคยไป ถ้าแม่จำไม่ผิดน่าจะเคยไปเยือนซูโจวอยู่สามครั้ง อืม…ครั้งสุดท้ายที่ได้ไปเยือนคือก่อนที่จะตั้งครรภ์พวกเจ้าสองพี่น้อง”เฉียนเป่าหนิงเปิดผ้าม่านรถม้าดูทิวทัศน์สองข้างทางอย่างไม่กลัวหนาว เพราะภายในรถม้ามีเตาไฟขนาดเล็กคอยให้ความอบอุ่น สาวใช้ที่ได้นั่งรถม้ากับเฉินเป่าหนิงและฮูหยินในวันนี้คือตงเหนียงและซิวจู๋ ส่วนสาวใช้คนอื่นๆ นั่งรถม้าอีกคันตามมาอยู่ด้านหลังสายตาของเฉินเป่าหนิงมองเห็นพี่ชายทั้งสองขี่ม้าขนาบข้างบิดาอยู่ด้านหน้า บ้างครั้งก็มองเห็นพวกเขาเพราะเป็นทางโค้งบางครั้งก็มองไม่เห็นถ้าหากเป็นทางตรง ส่วนด้านหน้าในระยะเกินกว่าที่สายตามองเห็นเป็นขบวนม้าสีดำของหลินชินอ๋องเมื่อเช้านี้เฉินเป่าหนิงไม่ได้ลงจาก

ขบวนรถม้าตระกูลเฉินใช้เวลาเดินทางสามวันจึงเดินทางมาถึงเมืองซูโจว ความรู้สึกของเฉินเป่าหนิงการเดินทางวันแรกตื่นเต้นสนุกสนาน วันที่สองทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มชินตา วันที่สามอาการเบื่อรถม้าของเฉินเป่าหนิงเริ่มปรากฏ‘นี่ขนาดพูดกันว่าเมืองซูโจวอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงยังเดินทางตั้งสามวัน’ เฉินเป่าหนิงแอบบ่นคนเดียวอยู่ในใจเฉินจื่อเฮ่าเป็นคนที่แสดงความดีใจมากที่สุด เมื่อในที่สุดก็เดินทางมาถึงเมืองซูโจวสักที เพราะถ้าหากยังต้องเดินทางต่อไปอึกเพียงหนึ่งวัน ในเดือนนี้เขาคงจะไม่เงินส่วนตัวเอาไว้ใช้ซื้อของแล้ว…รถม้าได้จอดในบ้านพักชั่วคราวที่เมืองซูโจวซึ่งเฉินเอินปั๋วได้ส่งคนมาติดต่อเพื่อขอเช่าเอาไว้ บ้านพักแห่งนี้เปิดให้เช่าสำหรับขบวนพ่อค้าที่มาทำการค้าขายในเมืองซูโจว เป็นบ้านที่มีขนาดกว้างขวางมากและยังมีบ่อน้ำพุร้อนให้แขกที่เข้าพักได้แช่อาบ การตกแต่งของที่นี่ถ้าเป็นตัวเรือนมีการใช้ไม้เนื้อแข็งในการสร้างและมุงหลังคาด้วยกระเบื้องอิฐเผา แต่โรงแช่น้ำพุร้อนนั้นมีการใช้ไม้ไผ่ทำเป็นตัวเรือนและมุงหลังคาเป็นหญ้าแห้งเฉินเป่าหนิงเดินสำรวจรอบๆ ตัวบ้านพร้อมกับสาวใช้ ‘แช่น้ำพุร้อนบ่อรวม!’ เรื่องนี้เฉินเป่าหนิง

เซวียนจ้งเหยียนตักน้ำจากอ่างอาบน้ำมาล้างคราบเลือดบนตัวเขา และยืนมองน้ำสีแดงที่ไหลรินลงสู่พื้นด้วยสายตาเย็นชา แม้สองมือของเขาเปื้อนเลือดของผู้อื่นมานับไม่ถ้วน แต่ก็ยังดีกว่าที่คนรอบกายของเขาต้องนอนเป็นศพเพราะความอ่อนแอของตัวเขาเซวียนจ้งเหยียนล้างตัวจนสะอาดก่อนที่จะก้าวลงไปแช่น้ำพุร้อนเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อบนร่างกาย ในวันนี้เขาเห็นสาวใช้ที่ประจำอยู่ที่นี่พยายามตีสนิทกับเฉินเป่าหนิงมากเกินไป เขาจึงติดตามเฝ้าจับตามองเฉินเป่าหนิงทุกฝีก้าว เป็นเพราะความใจร้อนของสาวใช้คนหนึ่งที่เอ่ยปากชวนเฉินเป่าหนิงไปเดินเที่ยวตลาดในหมู่บ้านเขาจึงจับพิรุธจากคำพูดของสาวใช้คนนั้นได้ตลาดในหมู่บ้านเป็นเพียงร้านค้าเล็กๆ สองสามร้านที่ปูผ้ากับพื้นดิน ไม่มีอะไรให้น่าเที่ยว แต่สาวใช้คนนั้นกลับพูดชักจูงจนเฉินเป่าหนิงสนใจได้ ในคืนนี้เขาจึงพาคนของเขาไปเยี่ยมหมู่บ้านที่สาวใช้คนนั้นพูดถึง แล้วก็พบกลุมคนที่ผิดปกติจริงตามที่คาดไว้ชาวบ้านธรรมดาจะไม่มีอาวุธและไม่มีพลังยุทธในการต่อสู้ แต่คนเหล่านี้ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา จึงมีการต่อสู้กันอย่างดุเดือด สาวใช้สองคนที่คอยติดตามเฉินเป่าหนิงในวันนี้ก็โดนคนของเขาจัดการปลิดชีวิตของพว

จวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเจิ้ง ใหญ่โตกว้างขวางมาก เฉินเป่าหนิงนั่งอยู่บนรถม้าเปิดผ้าม่านดูจวนแม่ทัพด้วยสายตาสนใจ ข้างกายของนางเป็นป๋ายเสวียที่นั่งทำตัวแนบกับนางอย่างออดอ้อน เป็นเพราะการพูดจารบเร้าของเฉินเป่าหนิง เซวียนจ้งเหยียนจึงยอมใจอ่อนสั่งให้คนไปนำป๋ายเสวียมานั่งรถม้าคันเดียวกับนางเฉินเป่าหนิงใช้ฝ่ามือขาวผ่องลูบไล้เจ้าป๋ายเสวีย ในขณะที่นางกำลังคิดทบทวนเรื่องเจิ้งลิ่วซีในบทละคร นางเอกของบทละครเรื่องเล่ห์รักเลห์ร้ายวังมังกร ช่วงแรกนางเอกใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองซูโจว เป็นคุณหนูลำดับลำดับที่หกของตระกูลเจิ้ง บิดาของนางคือแม่ทัพใหญ่เจิ้งและยังเป็นผู้นำตระกูลเจิ้งคนปัจจุบันด้วยตามบทละครนางเอกเป็นผู้ที่มีใบหน้างดงาม มีมารยาทเรียบร้อยอ่อนหวานตามฐานะของบุตรสาวตระกูลใหญ่ที่ถือกำเนิดมาจากภรรยาเอก เป็นสตรีที่เก่งบู๊แต่บุ๋นก็ไม่น้อยหน้าผู้อื่น เป็นสตรีที่เมิ่งไทเฮาคิดจะให้เป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาท ช่วงหลังเจิ้งลิ่วซีจึงเข้าไปพักอยู่กับเมิ่งไทเฮาในวังหลวง พร้อมกับพี่สาวตระกูลเจิ้งอีกสองคนในขณะที่เฉินเป่าหนิงกำลังอยู่ในอาการเหม่อลอย เฉินจื่อเฮ่าที่นั่งอยู่ในรถม้ามาคันเดียวกับน้องสาวจ้องมองมาที่ป๋ายเ