All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

ขบวนรถม้าตระกูลเฉินเดินทางออกจากเมืองซูโจวมาได้ครึ่งวันก็จอดพักเพื่อให้เหล่าสตรีในขบวนรถม้าได้เดินออกมาทำธุระส่วนตัวและออกมาเดินยืดเส้นยืดสายเมื่อเฉินเป่าหนิงทำธุระส่วนตัวเสร็จเดินกลับมาที่ค่ายพักชั่วคราว สาวใช้เริ่มลงมืออุ่นอาหารและต้มน้ำร้อนชงชาเพื่อเตรียมการให้ทุกคนได้กินอาหารมื้อกลางวันช่วงบ่ายขบวนรถม้าเริ่มเดินทางขึ้นเหนือมากขึ้นอากาศอบอุ่นเริ่มหนาวเย็นเพิ่มขึ้น เฉินเป่าหนิงจึงเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อคลุมตัวหนาก่อนจะเอ่ยถามว่า“อากาศของทางเหนือแม้จะเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้วแต่ก็ยังหนาวเย็นกว่าเมืองซูโจวอีกสินะเจ้าคะ”“เมืองหลวงมีเพียงอากาศหนาวมากและหนาวน้อยจนเรียกได้ว่าอากาศอบอุ่น แต่ไม่ได้มีฤดูร้อนเหมือนกับแคว้นทางใต้ แคว้นเฉียนของพวกเราไม่มีหกฤดูกาลเหมือนดินแดนทางใต้อย่างแคว้นเว่ย แม้แต่เมืองซูโจวก็ยังมีเพียงแค่สี่ฤดูกาลเท่านั้น”“แล้วพืชผักผลไม้ที่พวกเรากินมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ ในเมื่ออากาศแคว้นเฉียนมีความหนาวเย็นมากกว่าแคว้นอื่น”“เกิดจากการปลูกโดยใช้ระบบโรงเรือน เอาไว้เป่าหนิงกลับไปถึงเมืองหลวง แม่จะพาเจ้าไปเที่ยวดูสวนผักและผลไม้ของตระกูลเฉินของพวกเรา”“ได้เจ้าค่ะ” เฉินเป่าหน

เซวียนจ้งเหยียนเพิ่งเคยอยากทดลองทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก กลีบปากนุ่มนิ่มของนางเมื่ออยู่ในปากเขาให้รสชาติอ่อนหวานเนียนนุ่ม จนเขาต้องออกแรงดูดรุนแรงขึ้น และขยับปรับเปลี่ยนมุมปากให้แนบสนิทกับนางมากขึ้น ดวงตาคมหรี่ลงจ้องมองใบหน้าของนางในระยะประชิด ดวงตากลมโตของนางในยามนี้เบิกตาโตมากขึ้นอย่างตกใจ มือข้างขวาปล่อยถุงน้ำทิ้งตกลงพื้น ก่อนที่นางขยับศีรษะถอยหนีแต่ก็มีมืออีกข้างของเขาจับท้ายทอยนางเอาไว้แน่น ก่อนจะเพิ่มแรงบดเบียดที่ริมฝีปากนางให้ดูดดื่มมากขึ้น…นี่คือจูบแรกของนาง ทั้งเฉินเซียหนิงและเฉินเป่าหนิงไม่เคยมีประสบการณ์วาบหวามเช่นนี้มาก่อน พอนางรู้สึกตัวว่าเจ็บจนปากชาก็พยายามดิ้นหนีอีกครั้ง โดยใช้มือซ้ายที่กำฝาจุกปิดถุงน้ำเอาไว้ดันและทุบไปที่หน้าอกของอีกฝ่าย ส่วนอีกมือข้างขวาก็พยายามจะดึงออกมาจากอุ้งมืออุ่นร้อนของเขา แต่การดิ้นหนีของนางช่างดูไร้ประโยชน์ เพราะเขายิ่งขยับเอนตัวมาแนบชิดกับตัวนางที่นั่งอยู่ข้างเขามากขึ้นจนขาข้างหนึ่งของเขาแทบจะขยับเบียดมากดทับขาข้างหนึ่งของนางแล้วเซวียนจ้งเหยียนยอมปล่อยถอยตัวเองออกห่างจากร่างบางของอีกฝ่าย เมื่อเขาเห็นว่านางมีท่าทางตื่นตกใจจนดูน่าสงสาร ริมฝีป

เฉินเป่าหนิงรู้สึกตัวตื่นในยามใกล้รุ่งเพราะอากาศหนาว นางลุกขึ้นนั่งแล้วใช้สองแขนกอดตัวเอง“เจ้าหนาวหรือ” เซวียนจ้งเหยียนหันมาเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“เจ้าค่ะ” เฉินเป่าหนิงเอ่ยตอบ ก่อนที่จะลุกขึ้นเดินมานั่งใกล้กับกองไฟมากขึ้นเซวียนจ้งเหยียนขยับตัวลุกขึ้นเพื่อเดินออกจากถ้ำไปหากิ่งไม้มาสุมไฟให้แรงมากยิ่งขึ้น เฉินเป่าหนิงก็ไม่ได้อยู่เฉยนางหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่มีน้ำอยู่เต็มสองกระบอกนำมาอิงข้างกองไฟรอจนน้ำเดือดจัดจึงรินใส่แก้วที่ทำมาจากกระบอกไม้ไผ่ที่ตัดให้สั้นลง แล้วส่งให้เซวียนจ้งเหยียนดื่มหนึ่งอัน แล้วรินน้ำร้อนให้ตัวเองดื่มหนึ่งอัน“พี่จ้งเหยียนนอนพักสักครู่ดีไหมเจ้าคะ เป่าหนิงจะเฝ้ายามให้”“ไม่ล่ะ” เซวียนจ้งเหยียนเอ่ยปฏิเสธเสียงเรียบแต่เมื่อเห็นเฉินเป่าหนิงทำหน้ามุ่ย เขาจึงยอมอธิบายเพิ่มว่า “ปกติพี่นอนน้อยมากอยู่แล้ว อดนอนเพียงหนึ่งคืนหรือสองคืนก็ไม่สามารถทำอะไรพี่ได้หรอก”“ที่แท้ท่านก็เป็นคนนอนน้อยนี่เอง เป็นเพราะนอนไม่ค่อยจะหลับอยู่แล้ว หรือว่าเป็นคนเปลี่ยนที่นอนแล้วนอนยากหรือเจ้าคะ”เซวียนจ้งเหยียนจ้องมองเฉินเป่าหนิงด้วยแววตาล้ำลึก ที่ผ่านมาเขาไม่เคยบอกกับใคร ว่าตนเองมีปัญห

คนชุดดำเห็นมีกลุ่มคนฝ่ายตรงข้ามมาสมทบจำนวนมาก หัวหน้าของคนชุดดำจึงรีบส่งเสียงพาคนฝ่ายเดียวกันล่าถอย แต่สวีหยุนมีหรือจะปล่อยให้คนเหล่านี้ล่าถอยไปได้ จึงส่งเสียงบอกคนของจวนหลินชินอ๋องว่า “ตาม”เซวียนจ้งเหยียนเอ่ยเสียงกำชับคนของเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเพิ่มว่า “อย่าปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว”เฉินเป่าหนิงจัดการคนชุดดำที่พัวพันต่อสู้กับตนสองคนสุดท้ายเสร็จจึงถอยออกมาให้เฉินเอินปั๋วต่อสู้แทนตน แล้วหลีบถอยหลบไปยืนหายใจหอบเหนื่อยอยู่ด้านข้าง ก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นเจ้าป๋ายเสวียวิ่งมาหาตนอย่างตื่นเต้น“เด็กดี” เฉินเป๋าหนิงจับตัวป๋ายเสวียก้าวถอยหลบพามันถอยติดตามนางเพื่อความปลอดภัยเฉินเอินปั๋วจัดการคนชุดดำที่เหลือจนเสร็จ แล้วจึงเก็บกระบี่และหันมาถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงกังวลใจ “หนิงเอ๋อร์บาดเจ็บตรงไหนบ้าง เจ้ารีบบอกพ่อ”“ลูกสบายดี ไม่ได้บาดเจ็บเจ้าค่ะ เลือดเหล่านี้เป็นเลือดของพวกศัตรู” เฉินเป่าหนิงเอ่ยตอบด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ และก้มมองชุดสีฟ้าของตนที่ยามนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยสีเลือด ก่อนจะเอ่ยถามผู้เป็นบิดาด้วยความสงสัยว่า “ทุกคนขึ้นมาตามหาลูกพบได้อย่างไรหรือเจ้าคะ”“เจ้าป๋ายเสวียมันด

เฉินเอินปั๋วมองดูบุตรสาวสองคนของตนที่ยืนเผชิญหน้ากันในระยะไกลด้วยแววตาเคร่งขรึม คนหนึ่งคือบุตรสาวที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ส่วนอีกคนคือบุตรสาวที่เขาเลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เด็กจนเติบโตเฉินเอินปั๋วคิดว่าความรักความผูกพันธ์ที่เขามีต่อคนทั้งคู่ถึงแม้จะแตกต่างกัน แต่ตัวเขาก็พยายามมอมความรักและใส่ใจคนทั้งคู่จากใจจริงไม่ให้ใครน้อยหน้าใคร ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้คนทั้งคู่มีปัญหาทะเลาะกัน เขาจึงจับมือของท่านหญิงหย่งอันเพื่อเดินไปหาบุตรสาวทั้งสอง“เป่าหนิง นางทำอะไรเจ้า”เฉินจื่อเฮ่าเพียงได้ยินเสียงพูดของเฉินเป่าหนิง เขาก็พุ่งร่างทะยานมาหาน้องสาวราวกับลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนู จึงไปถึงพวกนางก่อนคนอื่นๆ แล้วเอ่ยปากถามเฉินเป่าหนิงด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แต่ดวงตาคมเข้มจ้องมองไปทีเฉินฟู่ฟางด้วยสายตารังเกียจ“พี่ชายรอง ข้ารีบร้อนจะเดินไปหาท่านพ่อ จนเกือบจะเดินชนพี่หญิงใหญ่เข้าค่ะ จึงทำให้พี่หญิงรู้สึกไม่พอใจ” เฉินฟู่ฟางชิงเอ่ยปากแก้ตัวแต่ถ้าหากฟังให้ดีจะรู้ว่านางชิงฟ้องก่อนด้วยน้ำเสียงที่ตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมเฉินจื่อเฮ่าและเฉินเป่าหนิงต่างมองสตรีตรงหน้าของคนทั้งคู่ที่ในยามนี้กำลังก้มหน้าลงด้วยท