All Chapters of พชิกชะตาพระชายาตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในจวนตระกูลเฉิน เซวียนจ้งเหยียนทำได้แค่เพียงยืนมองดูคู่หมั้นของตนเองอยู่ห่างๆ เพราะในยามนี้เขาเป็นเพียงแค่แขกคนหนึ่งของจวนตระกูลเฉินเท่านั้น แม้เขาจะรู้สึกไม่พอใจท่าทางของเฉินฟู่ฟางที่มีต่อเฉินเป่าหนิงมากเพียงใดแต่ก็ไม่อาจจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรืิอก้าวก่ายเรื่องของจวนตระกูลเฉินได้ ท่านหญิงหย่งอันหันมาพูดกับเซวียนจ้งเหยียนด้วยสีหน้าฝาดเฝื่อนเล็กน้อย “ทำให้จ้งเหยียต้องมาเห็นเรื่องน่าขายหน้าของตระกูลเฉินเสียแล้ว” “ท่านน้าหญิงอย่าได้คิดมากเรื่องที่เกิดขึ้นหลานย่อมเข้าใจทุกอย่างได้ดี ทุกบ้านย่อมมีเรื่องราวที่ไม่อยากจะให้คนนอกได้รับรับรู้ แต่ในอีกไม่นานข้าจะไม่ใช่คนนอกของครอบครัวตระกูลเฉินอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นข้าจึงอยากจะขอพูดกับท่านน้าเขยฟังสักประโยค” “พูดมาเถิด” เฉินเอินปั๋วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะเขารู้ดีว่าถ้าหากบอกหลินชินอ๋องว่าเจ้าไม่ต้องพูด คนผู้นี้ก็ยังจะพูดอยู่ดี ที่เอ่ยขอเป็นเพียงการพูดขออนุญาตตามมารยาทเท่านั้น “ท่านน้าเขย คำว่าอายุน้อยไม่ใช่ข้ออ้างของคนที่ทำความผิด เพราะทำผิดไปเพียงหนึ่งครั้งเรื่องทุกอย่างย่อมยากที่จะแก้ไข เรื่องนี้ท่านน้าเขยน่าจะรู้ซึ้ง

เฉินจื่ออี้มองดูน้องสาวและน้องชายเข้าข้างกัน ในหัวใจของเขาพลันสั่นไหว เป็นเพราะน้องทั้งสองคนนี้คนหนึ่งเป็นชายอีกคนเป็นหญิงดังนั้นจึงทำให้ผู้อื่นต่างหลงลืมไปบ้างว่าสองคนนี้เป็นฝาแฝดกัน มีเหตการณ์บางอย่างในวัยเด็กที่ทุกคนลืมไปแล้วแต่ทว่าเขานั้นไม่เคยลืมแต่เขาไม่ลืมและจำได้ว่าในวัยเด็ก น้องของเขาสองคนนี้ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา มีเพียงตอนเด็กที่ทั้งคู่มีอายุห้าปี เฉินเป่าหนิงป่วยหนักจนเกือบจะเสียชีวิต ในยามนั้นเขาจึงได้ดูแลเฉินจื่อเฮ่าอย่างใกล้ชิดแทนผู้เป็นบิดาและมารดา เมื่อน้องสาวหายป่วยเฉินจื่อเฮ่ากลับโวยวายร้องไห้ว่าเฉินเป่าหนิงได้จากไปแล้วในปีนั้นเฉินเป่าหนิงเมื่อหายจากเจ็บป่วยก็กลายเด็กสาวผู้อ่อนแอและเงียบขรึม ภายในปีนั้นตระกูลเฉินสูญเสียท่านปู่ไปบรรยากาศจึงเป็นไปด้วยความเงียบเหงา จึงไม่มีใครสนใจคำพูดของเด็กน้อยอย่างเฉินจื่อเฮ่า แม้แต่ตัวเขาเองก็เปลี่ยนเป้าหมายจากที่เคยฝึกวิชากระบี่กับท่านปู่ ก็เปลี่ยนใจมาร่ำเรียนวิชาแพทย์เพื่อรักษาคนแทนเมื่อนึกถึงท่าร่ายรำกระบี่ของเฉินเป่าหนิงอีกครั้งหัวใจของเขาพลันสั่นไหว เฉินเอินปั๋วเป็นผู้ใช้วิชาดาบเก่งกาจในวิชาทวนและล้ำลึกในวิชายิงธนู แต่ตระกู

เรือนฮุ่ยฟางในยามนี้ดูวังเวงเป็นอย่างมาก เพราะสาวใช้ในเรือนนี้ล้วนแต่ถูกสับเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด เฉินฟู่ฟางมองดูใบหน้าแปลกตาของสาวใช้ที่ช่วยรินชาให้นางด้วยสายตาเคร่งขรึม เมื่อนางยกชาขึ้นมาจิบน้ำชาร้อนลวกปากจนทำให้นางสะดุ้ง และเขวี้ยงปาถ้วยน้ำชาร้อนๆ ทิ้งใส่สาวใช้อย่างอารมณ์เสียทันที“โอ้ย! เจ้ายกน้ำชาที่ร้อนจัดเช่นนี้มาให้ข้าดื่มได้อย่างไร”“บ่าว…บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ” สาวใช้คุกเข่าลงกับพื้นในยามนี้น้ำชาที่ร้อนจัดกำลังเปียกอยู่ที่ชุดด้านหน้าของนาง แต่นางกลับไม่กล้าแม้แต่จะปัดเสื้อที่มีน้ำชาร้อนจัดอยู่ให้พ้นออกอย่างตัว ทำเพียงกัดฟันอดทนปล่อยให้น้ำชาร้อนลวกผิวที่แสนบอบบางของตนอยู่อย่างนั้น“ช่างไม่ได้เรื่องเสียจริง พวกเจ้าทั้งหมดรีบออกไปให้พ้นสายตาของข้าเดี๋ยวนี้”เฉินฟู่ฟางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว คนของนางที่เลี้ยงดูมานานเป็นปี ในยามนี้ถูกทำโทษและเตรียมนำไปขายทิ้งทั้งหมด ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นเฉินเอินปั๋วที่เคยเอ็นดูนางใยามนี้กลับเมินเฉยในยามที่นางเอ่ยร้องเรียกเขา“หึ คนตระกูลเฉิน…ข้าไม่ยอมแพ้เพียงแค่นี้แน่” เฉินฟู่ฟางพูดขึ้นด้วยความแค้นใจในใจของเฉินฟู่ฟางมีแต่ความเคียดแค้นและพยายามคิดว่า

ซย่าไทเฮาปีนี้มีอายุย่างเข้าหกสิบปี แต่ยังคงมีเค้าความงดงามคงอยู่บนพระพัตก์ เพียงแต่ปีนี้พระวรกายที่เคยตั้งตรงกับเริ่มโค้งงอมากขึ้น เนื่องจากเจ็บป่วยมานานหลายเดือนความชราบนใบหน้าจึงยิ่งมองเห็นชัดมากขึ้นท่านหญิงหย่งอันมองซย่าไทเฮาด้วยแววตาเศร้าสร้อยเล็กน้อย ดังนั้นแม้จะอยากรั้งตัวบุตรสาวให้อยู่กับตนให้นานมากว่านี้อีกสักหน่อย แต่ก็ต้องยอมทำตามพระทัยของซย่าไทเฮาพระนางจะได้หมดห่วง“เสด็จยายของเจ้าเป็นห่วงเจ้าถึงเพียงนี้ หนิงเอ๋อร์ยังไม่รีบขอบพระทัยเสด็จยายของเจ้าอีก”“ขอบพระทัยเสด็จยายเพคะ”แม้ในใจส่วนหนึ่งจะคิดอยากยืดเวลาการแต่งงานออกไป เพราะก่อนหน้านี้นางยังตั้งใจว่าจะคิดหาวิธีถอนหมั้นหรือหลบหนีจากตัวร้ายอย่างหลินชินอ๋องให้ได้แต่เมื่อเฉินเป่าหนิงได้ใกล้ชิดกับเซวียนจ้งเหยียน ในใจจึงรับรู้ว่าคนผู้นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายตามที่เคยเข้าใจ เขาแม้จะมีสีหน้าเย็นชาแต่ก็มีมุมที่อ่อนโยน ยิ่งการลอบสังหารครั้งหลังมานี้เขาถึงกลับยอมบาดเจ็บเพื่อช่วยเหลือนางความต่อต้านในใจยิ่งลดน้อยลงความคิดเริ่มแรกที่จะถอนหมั้นและไม่ยอมแต่งกับเซวียนจ้งเหยียนจึงค่อยๆ สลายไป เฉินเป่าหนิงจึงไม่มีท่าทางต่อต้านในยามที่ซย่าไทเ

เฉินเป่าหนิงนั่งฟังพี่ชายคนรองและสหายกำลังพูดคุยกัน เปลี่ยนจากเรื่องหนึ่งไปอีกเรื่องหนึ่งโดยที่หาสาระอะไรไม่ได้ด้วยรอยิ้ม และมองเจิ้งลิ่วซีด้วยแววตาชื่นชมเพราะแต่ละคำพูดของนางอาจจะฟังดูเติ้นเขิน แต่เฉินเป่าหนิงกลับชอบฟังถ้อยคำไม่ซับซ้อนตรงไปตรงมาเช่นนี้ เจิ้งลิ่วซีสมกับเป็นางเอกนิยายของเรื่อง นางดึงดูดคนรอบข้างให้ชื่นชอบนางอย่างจริงใจคราวแรกคิดสงสัยว่าเหตุใดเฉินเป่าหนิงคนเก่าจึงไม่คบค้ากับเจิ้งลิ่วซีเป็นสหาย แต่เมื่อคิดทบทวนแล้ว เฉินเป่าหนิงจึงพอเข้าใจ นางผู้นั้นเป็นคนป่วยที่เก็บตัวอยู่ในเรือนมีสิ่งผ่อนคลายเป็นการปลูกต้นไม้และชื่นชมดอกไม้ ไม่สนใจวรยุทธ์ฝึกฝนใช้พลังยุทธ์เนื่องจากไม่มีพลังลมปราณในขณะที่เจิ้งลิ่วซีเป็นดั่งม้าพยศชอบคนที่พูดคุยสนุกสนาน ชอบขี่ม้าฝึกซ้อมวิชาความรู้ เป็นเพราะนางมีพลังลมปราณระดับสูง ดูอย่างในตอนนี้ที่ถึงกับท้าประลองฝีมือกับเฉินจื่อเฮ่าแล้ว“พี่ซีซีมาที่นี่เหตุใดจึงไม่ชวนคุณหนูสี่และคุณหนูห้าตระกูลเจิ้งมาเที่ยวที่นี่ด้วยล่ะเจ้าค่ะ”เฉินเป่าหนิงเอ่ยถามถึงเจิ้งซื่อเหนียงและเจิ้งอู่อิ๋น ทั้งคู่เป็นบุตรสาวนายท่านรองเจิ้ง เมื่อวานไปชมสวนดอกไม้และได้พูดคุยด้วยกันอ