All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 101 - Chapter 110

เจิ้งหรงหมิงเมื่อเห็นหม่าชางเหวินเดินเข้ามาด้านในห้อง เขารีบลุกขึ้นและวิ่งพาร่างกลมป้อมไปกอดขาของหม่าชางเหวินอย่างออดอ้อนเพื่อขอให้อีกฝ่ายอุ้มตนอย่างเคยชินซึ่งหม่าชางเหวินเองก็ไม่ปฏิเสธความต้องการของเด็กชายตัวน้อย "เหตุใดอาหมิงจึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ" หม่าชางเหวินเอ่ยถามโจวจื่อหยาอย่างนึกสงสัยโจวจื่อหยาจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้หม่าชางเหวินฟังอีกรอบ ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ออกมาจากหม่าชางเหวินได้อย่างที่โจวจื่อหยาแอบนึกคิดเอาไว้เจิ้งหรงหมิงเบ้ปากแล้วจึงพูดว่า "วันนี้พี่สาวเล่าเรื่องที่ข้าร้องไห้ให้ผู้อื่นฟังหลายรอบแล้ว แทนที่ผู้อื่นจะคิดสงสารข้าที่โดนทอดทิ้งกลับหัวเราะหาว่าข้าเจ้าเล่ห์ เป็นเพราะคำพูดของพี่สาวหยาหยาคนเดียวเลย พี่ชางเหวินท่านก็คิดเหมือนกับคนอื่นหรือขอรับ"หม่าชางเหวินมองสบตากลมโตของเจิ้งหรงหมิงแล้วจึงตอบว่า "เจ้าตัวแสบ ตัวเจ้าย่อมรู้แก่ใจดีว่าเจ้าใช้น้ำตาเรียกร้องความสนใจจากพี่สาวของเจ้าหรือไม่ และตัวเจ้าย่อมรู้แก่ใจดีว่าผู้อื่นควรจะมอบความสงสารให้กับเจ้าหรือไม่ จงอย่านำความคาดหวังของตัวเองนำไปใส่ให้ผู้อื่นต้องทำตามใจเจ้า เอาล่ะพี่ชายจะไม่พูดว่าเจ้าแล้

ณ.จวนตระกูลหม่ายามเย็นบนโต๊ะอาหารมีท่านหม่ากั๋วกง หม่าเกาเฉินนั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ หม่าฮูหยินจวงปี้เหยานั่งทางด้านซ้ายมือ และหม่าชางเหวินนั่งทางด้านขวามือของท่านหม่ากั๋วกงหลังจากกินอาหารเย็นอิ่มเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงย้ายมานั่งจิบชาเพื่อย่อยอาหารและพูดคุยกันถึงเรื่องทั่วไปในห้องอุ่น จวงปี้เหยาจึงเอ่ยถามหม่าชางเหวินเรื่องของโจวจื่อหยา"หยาหยาบอกกับข้าว่า ให้ท่านแม่บุญธรรมนัดวันและเวลาที่ท่านแม่สะดวกจะเข้าวังมาได้เลยขอรับ ประเดี๋ยวข้าจะไปบอกหยาหยาเองว่าท่านแม่จะเข้าวังได้วันไหน""อืม..ถ้าเช่นนั้นอีกสองวันหลังจากนี้ก็แล้วกัน วันนั้นฮองเฮาน่าจะว่างและไม่มีคนนอกมารบกวนข้าจะให้มามาเข้าไปแจ้งข่าวกับหม่าฮองเฮาเสียก่อน ว่าแต่เจ้าเถิดเตรียมตอบคำถามของหม่าฮองเฮาให้ดี ว่าทำไมจึงไม่ยอมหมั้นหมายและแต่งงานเสียที ทั้งๆ ที่ปีนี้ก็อายุ18ปีแล้ว""ข้ารอหยาหยาตอบรับคำขอหมั้นก่อนขอรับ อีกอย่างหยาหยาเพิ่งผ่านวัยปักปิ่นมาไม่เท่าไหร่ ข้าอยากให้นางโตกว่านี้อีกสองสามปีขอรับ ท่านอาจารย์เคยพูดกับข้าว่า เขาอยากให้หยาหยาออกเรือนยามที่นางอายุ18ปีขอรับ""นั่นมันอีกตั้งสามปีเลยเชียวนะ ถึงยามนั้นเจ้าก็อายุ21 ปีแล้ว หา

ปีนี้เป็นปีต้าหมิงปีที่18 ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันผู้มีนามว่าจูหงหยวน มีพระชนมายุ60 ปี พระองค์ยังทรงแข็งแรงรูปร่างสูงใหญ่กำยำ หากไม่บอกอายุเมื่อมองด้วยสายตาคนทั่วไปอาจจะคิดว่าปีนี้จูหงหย่วนมีอายุเพียง40ปลายๆ หรือ50ต้นๆ เท่านั้นเนื่องจากฮ่องเต้จูหงหยวนมีชาติกำเนิดมาจากครอบครัวชนชั้นกลางมีฐานะธรรมดา แต่เดิมเป็นเพียงบัณฑิตที่ตัดสินใจทิ้งพู่กันแล้วหันมาใช้มือกวัดแกว่งอาวุธต่อสู้ในภายหลัง จนสามารถเปลี่ยนฟ้าพลิกแผ่นดินได้สำเร็จ พระองค์จึงทรงไม่ถือตัวและไม่เคร่งพิธีการในราชสำนักหรือเคร่งกฎเกณฑ์ในวังหลวงมากนักฮ่องเต้จูหงหยวนพระองค์ทรงเสด็จเดินเข้ามาในห้องโถงของพระตำหนักเสิ่นหนิงด้วยท่าทางสง่างามและดูเป็นมิตร ด้านหลังของพระองค์มีขันทีและบุรุษหน้าตาหล่อเหลาเดินเคียงคู่มากับหม่าชางเหวินอีกหนึ่งคน ทุกคนในห้องโถงของพระตำหนักเสิ่นหนิงต่างรีบก้มหน้าคำนับรอรับเสด็จฮ่องเต้อย่างพร้อมเพรียงกัน ซึ่งพระองค์รีบเดินมาประคองห้ามมิให้หม่าฮองเฮาทำความเคารพตนเต็มพิธีการ และบอกให้คนอื่นๆ ทำตัวตามสบาย"พวกเจ้าไม่ต้องเคร่งมารยาทกันมากนัก ที่นี่มีแต่คนกันเอง ข้าแค่อยากมาทักทายน้องสะใภ้ของฮองเฮาตามประสาคนที่เป็นเครือญา

เมื่อโจวจื่อหยากลับถึงจวนเหมันต์ก็เป็นยามเย็นแล้ว โจวจื่อหยานึกถึงเรื่องที่ตระกูลเซียวคิดจะส่งสตรีมาแต่งงานเข้าตระกูลโจว นางจึงคิดจะบอกเรื่องนี้กับโจวจื่อหวาย นางจึงถามหาพี่ชายของตนเองกับสาวใช้ทันที และสาวใช้บอกให้รู้ว่ายามนี้โจวจื่อหวายกำลังฝึกวรยุทธอยู่ที่ลานของเรือนด้านทิศเหนือ โจวจื่อหยาจึงรีบเดินกลับห้องพักส่วนตัวของตนเพื่อกลับไปเปลี่ยนชุดเป็นพิธีการออก เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วจึงเดินไปตามหาพี่ชายของตนทันทีที่ลานฝึกวรยุทธมีโจวจื่อหวายกำลังประลองฝีมืออยู่กับเจิ้งหรงมู่ คนทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกันรับอยู่นานพักใหญ่ โจวจื่อหยาแม้จะไม่ได้ฝึกวรยุทธแต่ก็พอดูออกว่ายามนี้เจิ้งหรงมู่โดนบีบคั้นอยู่ทั้งทางซ้ายและขวา เจิ้งหรงมู่รับมือโจวจื่อหวายอย่างลนลานจนดูน่าสงสาร นางจึงส่งเสียงเรียกพี่ชายทั้งสองของตนว่า “พวกพี่หยุดพักกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ”เจิ้งหรงมู่รีบพูดขึ้นว่า"ดี..พัก...พักก่อนจื่อหวาย ข้าขอพักก่อน"โจวจื่อหวายจึงชะลอมือการโจมตีลง และถอยร่างออกมาจากการพัวพันกับเจิ้งหรงมู่ ก่อนจะพูดว่า “พี่หรงมู่ช้าไปประมาณสามสี่ช่วงตัว ยังต้องฝึกความรวดเร็วเพิ่ม” โจวจื่อหวายพูดด้วยเสียงเคร่งขรึม"ได้ข้าจ

โจวจื่อหยารู้ว่าพี่ชายของตนกำลังโกรธเคืองตนอยู่ นางจึงทำตัวเป็นน้องสาวที่อ่อนหวานร่าเริงและขี้อ้อนตามแบบฉบับที่โจวจื่อหวายชื่นชอบทันที"กลางวันนี้ข้าจะเข้าครัวทำแป้งอบราดพริกผัดเนื้อดีไหมเจ้าคะ" โจวจื่อหยาพยายามเดินกอดแขนข้างขวาของโจวจื่อหวายโดยไม่สนใจว่าพี่ชายของตนจะพยายามดันร่างของตนออกห่างรุนแรงแค่ไหน และยิ่งไม่สนใจใบหน้านิ่งขรึมของโจวจื่อหวายด้วย เพราะรู้ว่าพี่ชายของตนต้องง้อด้วยวิธีหน้าหนาเช่นนี้เท่านั้นเขาจึงจะหายโกรธรวดเร็วที่สุดโจวจื่อหวายถอนหายใจอย่างยอมแพ้ก่อนจะปล่อยให้โจวจื่อหยากอดแขนของเขาเดินตามความดื้อรั้นของนาง แต่เขายังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “นั่นไม่ใช่อาหารที่ข้าโปรดปราน”โจวจื่อหยาอมยิ้มและพูดว่า "มิใช่อาหารที่พี่จื่อหวายชอบแต่มันเป็นอาหารที่พี่ปิงหยูชื่นชอบนี่เจ้าคะ" ก่อนจะหันไปบอกกับเพียนเพียนว่า "พี่เพียนเพียนช่วยให้คนไปรับพี่ปิงหยูที่ตระกูลเซี่ยทีเถิดเจ้าค่ะ บอกพี่ปิงหยูว่าข้าทำแป้งอบหน้าเนื้อผัดพริกกินเป็นอาหารมื้อกลางวันจึงขอเชิญพี่ปิงหยูมากินอาหารที่จวนเหมันต์เจ้าค่ะ" เมื่อเห็นเพียนเพียนรับปากและปลีกตัวออกไปโจวจื่อหยาจึงอมยิ้มและหันมาพูดกับโจวจื่อหวายว่า