All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 111 - Chapter 120

สามวันต่อมาตระกูลเซียวส่งแม่สื่อมาทาบทามว่า ตระกูลเซียวอยากสื่อคุณหนูแปดตระกูลเซียวให้กับคุณชายตระกูลโจว โดยตระกูลเซียวบอกจุดประสงค์ตามตรงว่าอยากได้โจวจื่อหวายไปเป็นบุตรเขย ตระกูลเซียวส่งแม่สื่อสีผู้ประแป้งหน้าหนาเตอะพูดจาฉะฉาน มานั่งพูดคุยอยู่กับเจิ้งฮุ่ยผิงและชุ่ยเหนียนในห้องโถงรับรองแขกในเรือนหน้าของจวนเหมันต์"คุณหนูแปดผู้นี้เป็นบุตรของนายท่านรองกับอนุเว่ย รูปโฉมงดงามเลื่องชื่อในเมืองหลวง การศึกษาก็เรียนกับมามาในวังหลวงของราชวงศ์หยวนตั้งแต่วัยเยาว์ ทั้งเพลงพิณ การเดินหมากรวมถึงเรื่องงานฝีมือของสตรี คุณหนูแปดตระกูลเซียวล้วนเป็นเลิศแทบทุกอย่าง ใครได้พบคุณหนูแปดตระกูลเซียวต่างชื่นชมนางมากเจ้าค่ะ มีคนมาทาบทามสู่ขอคุณหนูแปดมากมาย แต่ทว่าคุณหนูแปดก็ไม่พึงพอใจกับบุรุษที่มาสู่ขอทาบทามนางสักคน หลายวันก่อนคุณหนูแปดตระกูลเซียวบังเอิญได้พบกับคุณชายโจว นับจากนั้นนางไม่ยอมกินไม่ยอมนอนร่ำร้องว่าอยากจะแต่งงานออกเรือนกับคุณชายโจวเพียงผู้เดียวเท่านั้น แม้คุณหนูแปดจะเป็นเพียงบุตรอนุแต่นายท่านรองตระกูลเซียวกลับรักใคร่เอ็นดูคุณหนูแปดผู้นี้เป็นอย่างมาก จึงให้คนรีบมาสืบข่าวคุณชายโจวจื่อหวายทันทีและรับรู

โจวจื่อหยากลับมาถึงจวนเหมันต์เมื่อเดินลงจากรถม้าเพื่อเตรียมตัวจะเดินกลับเรือนทางทิศเหนือจะได้นอนพักผ่อนที่ห้องส่วนตัวของตนด้วยความอ่อนเพลียหม่าชางเหวินเดินเข้ามาขวางทางและพูดขึ้นด้วยเสียงเคร่งขรึมกับเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยว่า "ข้าขอคุยกับคุณหนูของพวกเจ้าตามลำพังสักครู่" เมื่อเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยพาสาวใช้คนอื่นถอยห่างออกไป หม่าชางเหวินจึงพูดกับโจวจื่อหยาด้วยเสียงค่อนข้างเบาว่า“พี่สังเกตเห็นหลายครั้งแล้ว เวลาที่หยาหยาลงมือรักษาคนที่มีอาการป่วยหนักทีไร เจ้าต้องดูอ่อนเพลียเป็นอย่างมากและซูบซีดดังคนป่วยเช่นนี้ทุกครั้ง ต่อไปนี้พี่ขอห้ามไม่ให้เจ้าทุ่มเทรักษาผู้อื่นจนตัวเองต้องย่ำแย่มากขนาดนี้อีกได้หรือไม่”เมื่อหม่าชางเหวินพูดจบ โจวจื่อหยาจึงเงยหน้ามองหม่าชางเหวินอย่างแปลกใจและแอบคิดสงสัยว่าหม่าชางเหวินรู้เรื่องความสามารถที่เป็นความลับของตนแล้วใช่หรือไม่ จึงลองเอ่ยถามหม่าชางเหวินดูว่า “พี่ชางเหวินพูดอะไรเจ้าคะ ข้าไม่ได้ย่ำแย่มากมายอะไรเสียหน่อย แค่มีอาการอ่อนเพลียเพราะเคร่งเครียดเวลาที่ข้าลงมือฝังเข็มเท่านั้น”"เจ้าปกปิดผู้อื่นได้ แต่ปกปิดทุกอย่างกับพี่ไม่ได้หรอกนะ เอาเถิดพี่จะยังไม่พูดเรื่อ

โจวจื่อหยายังคงอยู่ที่ร้านเหรินฟู่ซินต่อจนเกือบบ่ายจึงได้เตรียมตัวเดินทางกลับ หม่าชางเหวินจึงเอ่ยปากถามโจวจื่อหยาอย่างเป็นห่วงว่า“หยาหยา เจ้าหิวแล้วใช่หรือไม่ พวกเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหมแล้วจึงค่อยนั่งรถกลับจวนเหมันต์”“หิวแล้วเจ้าค่ะ แต่จื่อหยาไม่ชอบกินอาหารข้างนอก พวกเราอดทนอีกสักหน่อยกลับไปกินอาหารที่จวนเหมันต์กันดีกว่าเจ้าค่ะ""ได้ เช่นนั้นพวกเรารีบกลับกันเถิด" หม่าชางเหวินเอ่ยตอบรับคำพูดของโจวจื่อหยา เขาตามใจโจวจื่อหยาเหมือนเช่นเคยเมื่อทั้งคู่กลับมาถึงจวนเหมันต์ เจิ้งหรงหมิงก็วิ่งมาเกาะติดโจวจื่อหยาพร้อมกับคำพูดโอดครวญที่ปล่อยให้เด็กน้อยอย่างเขาอยู่กับโจวจื่อหวายผู้เงียบขรึม โดยที่เจิ้งหรงหมิงไม่กล้าดื้อดึงจึงนั่งตัวเกร็งอยู่กับโจวจื่อหวายนานเกือบครึ่งวัน"อาหมิง พวกพี่ยังไม่ได้กินอาหารกลางวันเลยหิวมาก เจ้าปล่อยให้พวกพี่กินอาหารกลางวันก่อนได้หรือไม่"โจวจื่อหยาบีบแก้มของเจิ้งหรงหมิงอย่างเอ็นดู"ได้ขอรับ ถ้าเช่นนั้นพี่สาวช่วยบอกสาวใช้ให้ตั้งสำรับอาหารเผื่อข้าด้วยนะขอรับ ข้าจะได้กินอาหารเป็นเพื่อนพี่จื่อหยาและพี่ชางเหวินด้วย"เจิ้งหรงหมิงพูดด้วยท่าทางร่าเริงโจวจื่อหวายที่ยืนนิ่ง

หลังจากรักษาฮูหยินน้อยเสิ่นชิงฝางเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนจึงเอ่ยลากันและนัดที่จะพบกันในวันพรุ่งนี้เวลาเดิม เจิ้งฮุ่ยผิงตรวจสอบใบสั่งยาของบุตรสาวอีกรอบก่อนจะพากันเดินออกมาจากเรือนพักส่วนตัวของเสิ่นชิงฝางโจวจื่อหยาและเจิ้งฮุ่ยผิงเดินตามมามาคนสนิทของเสิ่นชิงฝางผ่านสวนดอกไม้ จึงพบว่ามีคนมายืนดักรอพบพวกตนอยู่"ข้าน้อยอนุอู๋คำนับทักทายฮูหยินโจว ทักทายคุณหนูโจวเจ้าค่ะ" อู๋ซวนเป็นฝ่ายพูดทักทายขึ้นก่อน เจิ้งฮุ่ยผิงก้มหน้ารับคำทักทาย ส่วนโจวจื่อหยาทำท่าคำนับทักทายตอบกลับ"ที่แท้ก็อนุอู๋นี่เอง" โจวจื่อหยาเอ่ยคำทักทายอีกฝ่ายตามมารยาท"ข้าได้ข่าวว่าคุณหนูโจว ชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น อุ้ย...ข้าพูดผิดชอบช่วยเหลือผู้อื่น ในเวลานี้คุณหนูโจวช่วยรักษาอาการป่วยของพี่สาวชิงฝางของข้าจนนางหายป่วยดีแล้ว ข้าจึงอยากมาขอบคุณในความช่วยเหลือผู้อื่นของคุณหนูโจวเจ้าค่ะ" อู๋ซวนจีบปากจีบคอพูดด้วยเสียงที่เห็นชัดว่านางเสแสร้งโจวจื่อหยาเหยียดยิ้มแล้วจึงพูดขึ้นว่า "ฮูหยินน้อยสามหายป่วย อนุอู๋คงจะผิดหวังสินะ อุ้ย...ข้าพูดผิด อนุอู๋คงจะสมหวังสินะเจ้าคะที่ฮูหยินเอกอย่างฮูหยินน้อยสามกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง อนุอย่างท่านจะได้ไม่ต้อง

ณ.จวนเหมันต์ในวันต่อมาทุกคนกินอาหารเช้าร่วมกันตามปกติยกเว้นเพียงเจิ้งหรงหมิงคนเดียวที่ยามนี้ยังไม่ตื่นนอน เนื่องจากแม่นมของเขาเห็นเจิ้งหรงหมิงยังคงนอนหลับสบายอยู่จึงปล่อยให้เด็กน้อยนอนหลับต่อไป และทำเพียงสั่งให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้รอคุณชายน้อยตื่นขึ้นมากินเท่านั้นหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จโจวจื่อหยาติดตามท่านป้าสะใภ้รองของนางไปที่เรือนตะวันออก เพราะชุ่ยเหนียนเริ่มว่างจากงานจึงคิดจะเย็บชุดใหม่กับโจวจื่อหยาเพิ่ม"ก็เพราะตามใจกันแบบนี้นะสิวรยุทธของอาหมิงจึงไม่คืบหน้า แต่น้ำหนักตัวของเขากลับล้ำหน้าผู้อื่นไปไกลแล้ว"เจิ้งหรงมู่บ่นเรื่องน้องชายคนเล็กของตนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าสายขนาดนี้เด็กน้อยยังไม่ตื่นนอนทำให้ชุ่ยเหนียนที่นั่งฟังเจิ้งหรงมู่พูดบ่นไปนั่งเย็บผ้าไปพูดขัดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า“อามู่ตอนเจ้ายังเป็นเด็ก เจ้าก็ตุ้ยนุ้ยและเห็นแก่กินเช่นนี้เหมือนกับอาหมิง เจ้าลืมเรื่องนี้ไปแล้วหรือ”โจวจื่อหยาที่นั่งด้านข้างของชุ่ยเหนียนปิดปากหัวเราะคิกเสียงดังออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ จึงโดนเจิ้งหรงมู่ปรายตามองค้อนไปหนึ่งที “ใช่แล้ว ข้าจำได้ว่าตอนที่พบพี่สามครั้งแรก ตอนที่ท่านยังเป็นเด็ก ท่านก็อวบอ้วนกว่าผ