เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า

เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า

last updateLast Updated : 2026-05-06
By:  JustMoonLightCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
1 rating. 1 review
200Chapters
6.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โจวจื่อหยาผิดหวังเสียใจกับความจริงที่ได้รู้จนดวงใจแหลกสลาย เมื่อเกิดใหม่อีกครั้งในแผ่นดินที่ไม่รู้จัก จึงพบว่าตนเองมีครอบครัวใหม่ที่แปลกประหลาดพร้อมมีความสามารถพิเศษในการอ่านใจของคนอื่นได้ติดตัวมาด้วย แต่เหตุใดครอบครัวของนางต้องพานางหลบหนีไปอาศัยอยู่ในป่าเขาด้วย ทั้งๆ ที่ทุกคนมีความสามารถมากมายขนาดนี้

View More

Chapter 1

บทที่ 1

أنا غدى، وعمري ستة وعشرون عاماً.

رغم أنني أتمتع بمظهر وقوام فاتنَين للغاية، وأعمل معلمة في مدرسة متوسطة خاصة.

إلا أنني في حياتي الخاصة، لست في الحقيقة سوى زوجة تعيش حالة من الشبق والظمأ الجنسي الطويل.

يبدو أن زوجي حسام قد تقدم في السن، وبات عاجزاً في فراش الزوجية يوماً بعد يوم، كما قلّت رغبته الجنسية تجاهي تماماً.

إلى درجة أنه بات يعجز عن إشباع رغبتي في كثير من الأحيان.

وحتى عندما أرتدي الملابس الداخلية الأكثر إثارة، وأتبذل أمامه لإغوائه، كان يصعب عليه الانتصاب.

وفي جوف كل ليلة، أجدني مضطرة لإشباع رغباتي الجسدية بنفسي...

لقد جعلتني هذه الحياة أعيش في شبق لا أطيق تحمله.

حتى إن الأمر دفعني في بعض الأحيان لخيالات جامحة حول رجل قوي يثبتني أرضاً، وينتهك جسدي بجنون...

أعلم تماماً أن مثل هذه الخيالات تتنافى مع الصواب.

فأنا في النهاية امرأة متزوجة ولدي زوج.

ولكن كلما طال هذا الحال، زادت هذه الأفكار الرديئة إلحاحاً وخطورة في ذهني.

ولم أجد مفراً سوى توجيه كل تفكيري نحو عملي.

وفي هذا اليوم، وكالعادة، استقللت قطار الأنفاق في ذروة الزحام الصباحي، ودفعني تدافع الركاب إلى إحدى الزوايا، وفي غمرة ذلك الازدحام الشديد، شعرت فجأة بشيء صلب ينغرز في أردافي بقوة.

"أشعر بحكة شديدة..."

وأدركت فوراً كنه ذاك الشيء.

ورغبت بشدة في الابتعاد، لكن العربة كانت غاصة بالركاب بشكل لا يصدق.

ولم أتمكن من التزحزح قيد أنملة، بل على العكس، فإن ذلك الشيء الصلب الذي يغرزه الرجل خلفي في أردافي أخذ يثير في نفسي دغدغة وقشعريرة جعلت جسدي كله يتصبب حرارة.

ومع حركة القطار المتأرجحة بين انطلاق وتوقف، كانت قوة الاندفاع تدفعني للارتطام بذاك الرجل المرة تلو الأخرى.

وكانت أردافي الممتلئة والمرفوعة تُدفع وتنفرج باصطدامه المستمر بها.

إن هذا الشعور بالتعرض للانتهاك والملامسة في مكان عام وأمام حشد من الناس، وكأنني في عرض إباحي مفتوح، جعلني أشعر بخجل وخزي وصل إلى ذروته.

والأمر الأكثر إحراجاً، هو أنني مع توالي الارتطامات، شعرت بوضوح أن عضو الرجل الذي يقف خلفي يزداد ضخامة وصلابة...

كيف يمكن أن يحدث هذا!

ورغم فستاني الضيق المحيط بأردافي، فإن حرارة عضو الرجل القوية والمتقدة جعلتني في غاية الخجل، وفي الوقت نفسه شعرت بضعف يسرى في سائر أطرافي...

"آه..."

ومع استمرار دفعات الرجل واصطدامه المتتالي، توردت وجنتاي خجلاً بالتدريج.

فلم يسبق لي قط في حياتي أن تعرضت للملامسة والانتهاك في مثل هذا المكان.

علاوة على ذلك، أنا امرأة متزوجة ولدي زوج...

تملكني غيظ وخجل شديدان، وعزمت في توي على الالتفات لتوبيخه بغضب على وقاحته، ولكن في اللحظة التي التفت فيها، أصابتني الصدمة وعجزت تماماً عن الكلام.

ولم يكن ذلك إلا لأن هذا الرجل الذي يلتصق بي وينغرز فيّ الآن، أعرفه تماماً.

إنه والد أحد طلابي، ويدعى سنان، وقد التقيته بضع مرات في اجتماعات أولياء الأمور بالمدرسة!

وعندما أدركت أن الشخص الذي ينتهك جسدي في قطار الأنفاق هو والد طالبي، تملكني ذعر واضطراب شديد.

فأنا في الأصل امرأة خجولة بطبعي، ولو كان شخصاً غريباً، لتمكنت من التجهم في وجهه وتوبيخه بصرامة على وقاحته، أما أمام شخص معرفة، فقد فقدت القدرة على التصرف تماماً.

والتفتُّ عائدة إلى وضعي السابق بسرعة والاضطراب يملأ نفسي.

لكنني لم أتوقع أن رد فعلي هذا جعل سنان يتمادى أكثر دون أي رادع.

فبدأ يندفع بجسده بقوة أكبر، وشعرت بوضوح بضخامة عضوه المنتصب وهو يضغط على مواضع حساسي.

ولم أكن أملك حيلة تجاه ذلك، فلم يكن أمامي سوى محاولة التملص ووجنتي تشتعلان حمرة.

غير أن الركاب كانوا متلاحمين تماماً، ولم تكن هناك أي مساحة أتحرك فيها، بل ولم تكن هناك أي فرصة للنزول من القطار.

وضاق بي الأمر ذرعاً.

ولما لم أجد مكاناً ألوذ به، اكتفيت بتحريك مؤخرتي باضطراب وقلق وبوجنتين تشتعلان خجلاً.

ولكنني لم أكن أتوقع أبداً أن حركتي تلك، جعلت عضو الرجل الصلب خلفي ينزلق بدقة على طول شق أردافي، لينغرز فجأة في أعمق مواضعي حساسية...

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

น้องลี
น้องลี
จบแล้ว​ สนุกดีค่ะ
2026-07-01 08:29:49
0
0
200 Chapters
บทที่ 1
โจวจื่อหยารู้สึกเจ็บปวดใจเกินจะรับไหวเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากของคนที่ตัวเองรัก ที่แท้ครอบครัวที่เลี้ยงดูนางมาจนเติบโต กลับไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริง น้องสาวที่โจวจื่อหยาเอ็นดูรักใคร่มาโดยตลอด จึงจะเป็นบุตรเพียงสาวคนเดียวของบิดามารดาวันนี้คือวันแต่งงานของโจวจื่อหยา ชุดเจ้าสาวที่สวยงามสวมใส่อยู่บนร่างของโจวจื่อหยาดูสวยงามราวกับเจ้าหญิง แต่ใบหน้าที่แต่งเอาไว้อย่างงดงามกลับมีแต่คราบน้ำตา"คุณพ่อกับคุณแม่เลี้ยงดูพี่มาอย่างดีโดยตลอดตั้งหลายปี เวลานี้พี่ควรตอบแทนบุญคุณให้คุณพ่อและคุณแม่ได้แล้ว วันนี้พี่ต้องล้มเลิกงานแต่งงาน ถือว่าเห็นแก่หลานของคุณพ่อคุณแม่ที่อยู่ในท้องของฉัน"โจวจื่อหยามองน้องสาว พลางยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอกข้างซ้ายที่ยามนี้รู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก น้องสาวที่ตนรักและคอยตามใจทุกอย่าง ยามนี้กำลังยืนเคียงข้างกับชายหนุ่มหล่อเหลาที่อยู่ในชุดเจ้าบ่าว"โจวจื่อหยา ผมขอโทษ" เสียงนุ่มทุ้มที่โจวจื่อหยาเคยชอบฟัง แต่วันนี้เสียงของคนผู้นี้กลับกรีดหัวใจของโจวจื่อหยาเป็นชิ้นๆ ความรู้สึกเจ็บปวดและแน่นหน้าอกแผ่ลามกระจายไปทั่วความรู้สึกหน้ามืด แน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออกรุนแรงมากขึ้น จนโจวจ
Read more
บทที่ 2
โจวจื่อหยาเพ่งมองดวงแก้วสว่างไสวลูกนั้นที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของตนโดยไม่มีใครมองเห็น มิเช่นนั้นคนในรถม้าคงตื่นเต้นที่มีดวงแก้วสว่างและลอยไปลอยมาได้แล้ว'นี่คืออะไร' โจวจื่อหยาคิดในใจ'เรียกข้าว่าแก้วดวงจิตก็ได้ ข้าเป็นแก้วดวงจิตของท่าน หากท่านอยากรู้เรื่องอะไรเชิญท่านถามข้าได้เลย ข้ามีความรู้มากมาย ข้ามีความสามารถมากมาย หากท่านอยากให้ข้าช่วยเหลืออะไรสามารถร้องขอได้ แต่ยามนี้พลังของข้ามีน้อย ท่านต้องบำเพ็ญดวงจิตเพื่อเพิ่มพลังให้ข้า' เสียงของดวงแก้วส่งเข้ามาในความคิดของโจวจื่อหยา'บำเพ็ญอย่างไร'โจวจื่อหยาถามอย่างสงสัย'ท่านต้องมีร่างกายแข็งแรง พักผ่อนให้เพียงพอและกินอาหารที่มีประโยชน์ ยิ่งท่านแข็งแกร่งข้าก็ยิ่งมีพลังส่องแสงได้มาก แต่หากว่าข้าดับแสงท่านก็จะมอดม้วยชีวีตามข้าไปด้วย เพราะข้าคือแก้วดวงจิตของท่าน''อะไรกัน แล้วข้ามีเจ้าติดตัวมาได้ไงเนี่ย ข้าตายไปแล้วมาเกิดใหม่หรือ ที่นี่คือที่ไหนทำไมข้าไม่รู้จัก ภาษาที่ได้ยินก็แปลกประหลาดทำไมข้าจึงฟังเข้าใจ''เป็นเพราะว่าข้าช่วยแปลภาษาให้ท่านฟังเข้าใจ ที่นี่คือแผ่นดินที่อยู่กึ่งกลางเส้นศูนย์กลางของโลกใบนี้เป็นแคว้นเล็กๆ ที่มีประวัติยาวนาน ข้าเป
Read more
บทที่ 3
โจวจวินเป็นคนฉลาด แม้ฮูหยินของเขาไม่พูดอธิบายตัวเขาที่เป็นเจ้าของร่างของตน มีหรือจะไม่รู้ว่าบาดแผลสาหัสเมื่อวานจางหายไปแล้ว ยามนี้เขามีพลังแข็งแกร่งพร้อมที่จะปกป้องคนในครอบครัวอีกครั้งสายตาที่มีแต่ความกังวลใจมองไปยังห่อผ้าที่มีเด็กทารกนอนหลับอยู่ในนั้น ตัวเขาแม้ตายก็ไม่เสียดายชีวิต แต่เขายังมีห่วงมากมายโดยเฉพาะบุตรสาวที่เพิ่งได้มาคนนี้ "หยาหยาจะเป็นอะไรเพราะรักษาข้าหรือไม่ เช้านี้ข้ายังไม่ได้ยินเสียงนางร้องไห้เลย"แม้เมิ่งหลันเซียงจะมีความกังวลใจมากมายแต่ก็ฝืนยิ้มโกหกสามีว่า "ไม่เป็นอะไร เมื่อรุ่งเช้าเพิ่งตื่นมาดื่มนมจากข้าไปสองครั้ง ดูเหมือนว่าหยาหยาจะแค่อ่อนเพลียเท่านั้น พวกเรารีบเดินทางกันเถิดยิ่งออกจากแผ่นดินของแคว้นนี้ได้เร็วเท่าไหร่พวกเราก็จะยิ่งปลอดภัยเร็วเท่านั้น"หลังจากที่ทุกคนขึ้นรถม้า ก็เร่งออกเดินทางต่อกันทันที เจียงมามายามนี้กำลังประคองบุตรสาวของตนล้มตัวลงนั่งอย่างระมัดระวัง สีหน้าของเจิ้งฮุ่ยผิงขาวซีดเล็กน้อยแต่ก็ยังฝืนยิ้มให้กับมารดาของตน "ท่านแม่ ข้าเคยพบพี่รองและท่านพ่อเมื่อครั้งยังเป็นเด็กท่านแม่ว่าพวกเขาจะยังจำหน้าของข้าได้หรือไม่"เจียงมามามองใบหน้าบุตรสาวที่เติบ
Read more
บทที่ 4
เจิ้งฝูหลิงยืนอยู่กับลูกพี่หู่ของตนบริเวณท่าเรือ เขานัดแนะกับมารดาผู้ให้กำเนิดว่าจะมารวมตัวกันที่ท่าเรือในเย็นวันนี้ เขาไม่ได้พบเจอกับเจียงฝานผู้เป็นมารดามานานถึงห้าปีแล้ว เขาจึงรู้สึกตื่นเต้นมาก และยังมีอีกหนึ่งคนที่เขาไม่เคยพบเจอ แต่เขาคิดอยากจะพบหน้านางมาโดยตลอด คนผู้นั้นก็คือน้องสาวคนเดียวของเขา เจิ้งฮุ่ยผิงเมื่อมองเห็นสตรีผู้มีวัยประมาณมีอายุประมาณสี่สิบปลายๆ แต่ยังดูแข็งแรงและคล่องแคล่วเดินนำหน้าสตรีวัยยี่สิบต้นๆ ที่กำลังอุ้มเด็กทารกและจูงเด็กชายวัยสี่ขวบเดินมาด้วยกัน เจิ้งฝูหลิงจ้องมองสตรีสูงวัยอย่างไม่แน่ใจก่อนจะยิ้มกว้างและหันมาบอกกล่าวลูกพี่หู่ของตนด้วยท่าทางยินดีเป็นอย่างยิ่ง"พี่หู่ หญิงผู้นั้นคือท่านแม่ของข้า ข้าขอตัวไปหาท่านแม่ก่อนนะขอรับ" ยังไม่ทันได้ฟังคำตอบรับจากลูกพี่หู่ของตน เจิ้งฝูหลิงก็รีบวิ่งไปหามารดาของตนด้วยท่าทางดีใจราวกับเด็กน้อยผู้หนึ่ง ทั้งๆ ที่ตนก็มีอายุถึงวัยเบญจเพสแล้ว"ท่านแม่ ข้ามารับท่านแล้วขอรับ" เจิ้งฝูหลิงวิ่งมาหานางเจียงฝานด้วยท่าทางดีใจ ก่อนจะแสดงท่าทางคำนับมารดาและเหลือบตาไปมองสตรีด้านหลังอย่างตื่นเต้น"อาหลิง เจ้ารอแม่นานหรือไม่ มาๆ นี่แม่จะแน
Read more
บทที่ 5
ห้องบนเรือที่พวกเขาอยู่กว้างขวางพอที่จะให้เจียงฝานจัดการใช้ผ้าบางๆมากั้นเป็นผ้าม่านแบ่งห้องเนื่องจากเตียงนอนมีอันเดียว เจียงฝานจึงยกให้ครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกไป ส่วนตนเองมีฟูกที่ยัดนุ่นหนานำมาเป็นที่นอน เอาไว้ปูนอนกับพื้นในยามกลางคืน กลางวันก็พับเก็บเพื่อจะได้มีพื้นที่ให้ใช้ภายในห้องในห้องมีแบ่งเป็นห้องขับถ่ายของเสียขนาดเล็กที่เพียงพอจะให้คนเข้าไปนั่งขับถ่ายได้คนเดียว และมีถังใส่น้ำหนึ่งใบเพื่อเอาไว้ใช้ น้ำจืดบนเรือต้องใช้อย่างประหยัด ซึ่งแต่ละห้องจะได้คนละหนึ่งถังเท่านั้น แต่เนื่องจากเจิ้งฝูหลิงเห็นหลานสาวยังเป็นเด็กทารก ตัวเขาเองมีบุตรชายหนึ่งคน จึงรู้ดีว่าเด็กทารก ต้องใช้น้ำเปลืองกว่าคนปกติ จึงกัดฟันขอซื้อน้ำจากพี่หู่เพิ่มวันล่ะหนึ่งถังปกติน้ำจืดหนึ่งถังขายอยู่ที่ 50 อีแปะ 100 อีแปะมีค่าเท่ากับ1 ตำลึงเงิน 10 ตำลึงเงินเท่ากับ 1ตำลึงทองเจียงฝานอธิบายค่าเงินในแผ่นดินต้าหมิงให้ทุกคนฟัง สถานการณ์ตอนนี้เพิ่งก่อตั้งราชวงศ์ขึ้นมาใหม่เรียกว่าแคว้นต้าหมิง ค่าเงินตอนนี้ยังผันผวน แต่ประชาชนคนธรรมดาทำงานอยู่ในหมู่บ้านชนบท ใครมีเงินหนึ่งตำลึงทองคือร่ำรวย เพราะหนึ่งตำลึงทองคือเงิน1,000 อีแปะซา
Read more
บทที่ 6
เดินทางท่ามกลางมหาสมุทรที่กว้างใหญ่มีบางครั้ง ที่เรือสินค้าจอดเทียบท่าบ้าง โจวจวินเริ่มปรับตัวได้ และออกไปนอกห้องเพื่อใช้ทักษะการตกปลาที่มีติดตัวมา หาอาหารให้ครอบครัวเพิ่มโจวจื่อหยา ยังกินอาหารอื่นๆ ไม่ได้ กินได้เพียงดูดน้ำนมจากอกของมารดาเจิ้งฮุ่ยผิงเริ่มคุ้นเคยกับชื่อใหม่ของตน ยามนี้กำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกของคนที่มีพี่ชายและมารดาคอยดูแลและห่วงใยนางเจียงฝานปกติก็ดูแลคุณหนูของนางดีกว่าบุตรสาวตนเองอยู่แล้ว ยามนี้จึงรักใคร่บุตรสาวคนนี้มากขึ้นจนสุดหัวใจ อาหารที่เจิ้งฝูหลิงซื้อมาจากโรงครัวของเรือ รสชาติแย่ กินได้แค่พออิ่มท้อง เจียงฝานจึงพยายามให้บุตรชายคนรองซื้อวัตถุดิบเพื่อให้นางทำอาหารกินกันเองในห้องได้เตาถ่านขนาดเล็กที่อยู่ในห้องไม่เคยว่าง เจียงฝานไม่ตุ๋นน้ำแกงปลาก็ต้มน้ำขิง ไม่ก็เคี่ยวโจ๊กสมุนไพร เพื่อเอาไว้บำรุงร่างกายของเจิ้งฮุ่ยผิงและโจวจื่อหวายโจวจื่อหวายที่เวลานี้ทำได้เพียงกินกับนอนอยู่ในห้อง ตัวเริ่มอวบอ้วนขึ้น แก้มก็ขาวเนียนใครได้เห็นเด็กชายผู้นี้ก็อดจะยื่นขนมให้เด็กชายด้วยความเอ็นดูไม่ได้ยามนี้เจิ้งฝูหลิงที่กำลังเห่อหลานชายคนใหม่จึงพาโจวจื่อหวายออกจากห้องไปดูบิดาของเ
Read more
บทที่ 7
เจิ้งฝูหลิงพาทุกคนลงจากเรือ ของบางห่อถูกเจ้าหน้าที่ทางการขอตรวจค้น แต่ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่เหล่านี้จะคุ้นเคยกับเจิ้งฝูหลิงดีจึงไม่มีท่าทางข่มขวัญสร้างความลำบากให้แก่คนครอบครัวโจว"ไอหยา เจิ้งหลิงพวกข้าต้องคอยตอบคำถามของเมียเจ้าทุกวันว่าเมื่อไหร่เรือสินค้าของพี่หู่จะเทียบท่า ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที คราวนี้หมั่นโถวนึ่งของเมียเจ้าคงจะมีรสชาติอร่อยขึ้นสักที ฮ่าๆๆ""ต้องขอบคุณพวกท่านที่ช่วยดูแลชุ่ยเหนียนแทนข้า นี่คือมารดาและน้องสาวที่ข้าเดินทางไปรับกลับมาขอรับ"เจ้าหน้าที่หลายคนของท่าเรือเหลือบมองใบหน้าโจวจวิน และดึงเจิ้งฝูหลิงมากระซิบถาม "เจิ้งหลิง น้องเขยของเจ้ามีรอยแผลบนใบหน้า เขาคงไม่ใช่พวกโจรสลัด หรือเป็นพวกผิดกฎหมายหรอกใช่ไหม""โอ๊ย ไม่ใช่แน่นอนขอรับ ท่านก็รู้แคว้นเล็กๆทางฝั่งนั้นเกิดสงคราม ยามนี้ยังคงมีข่าวเลือดไหลนองแผ่นดินอยู่เลย น้องเขยของข้าเป็นนายพรานล่าสัตว์อยู่ตามป่าเขา แผลที่ได้มาเป็นเพราะปกป้องน้องสาวของข้าจากคนร้าย ท่านดูสิน้องสาวข้าหน้าตางดงามมาก ยามนี้แผ่นดินทางด้านนั้นวุ่นวายโจรผู้ร้ายออกอาละวาด หากน้องเขยข้าไม่ทุ่มเทกำลังปกป้องครอบครัวสุดตัว ยามนี้ข้าคงรับเถ้ากระดู
Read more
บทที่ 8
เจิ้งฝูหลิงแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน ทุกคนทักทายกันตามธรรมเนียม โจวจวินรับการคำนับขอโทษจากเจิ้งหรงมู่ เขาควานเงิน 1 ตำลึงทองส่งยื่นให้เจิ้งหรงมู่"น้องเขย เจ้ากำลังทำอะไร รีบเก็บเงินคืนกลับไป" เจิ้งฝูหลิงรีบคว้าเงินในมือของบุตรชายส่งคืนกลับให้โจวจวิน"ของขวัญพบหน้า" โจวจวินพูดสั้นๆ"พี่รองพวกข้าเร่งเดินทาง จึงไม่ได้เตรียมของขวัญพบหน้าให้กับหลานๆ ท่านให้อามู่รับเงินตำลึงทองก้อนนี้ไปเถิดเจ้าค่ะ" เจิ้งฮุ่ยผิงเกลี้ยกล่อมเจิ้งฝูหลิง แสดงท่าทางว่าอยู่ฝ่ายสามีของตนชุ่ยเหนียนจึงเอ่ยด้วยท่าทางไม่พอใจว่า "ของขวัญพบหน้าอะไร จะสูงค่าขนาดนี้ คนงานท่าเรือทำงานหนักทุกวันเกือบหนึ่งเดือน จึงจะหาเงินได้เท่านี้ พวกเจ้าให้ของขวัญล้ำค่าแรกพบหน้าบุตรชายของข้าเช่นนี้ พวกข้าไม่มีปัญญาจะมอบของขวัญล้ำค่าพบหน้าให้บุตรสาวและบุตรชายของพวกเจ้าเช่นนี้หรอกนะ" ในใจชุ่ยเหนียนรู้ดีว่าเจิ้งฝูหลิงมีนิสัยอย่างไร หากให้บุตรชายรับเงิน1 ตำลึงทอง จากครอบครัวน้องสาว เจิ้งฝูหลิงต้องมอบของขวัญพบหน้า1ตำลึงทองคืนกลับไป บ้านรองของนางมีบุตรคนเดียว แต่บ้านน้องสาวสามีมีบุตรสองคน บ้านรองของนางต้องขาดทุนอย่างเห็นได้ชัดเจียงฝานเหมือนได้ยิ
Read more
บทที่ 9
เจิ้งฝูหลิงพาทุกคนไปซื้อเกวียนไม้คันใหญ่ที่ใช้วัวสองตัวในการลากเกวียน เขาต่อราคาแล้วต่อราคาอีก จึงซื้อเกวียนได้ในราคา 5 ตำลึงทอง"วันนี้พวกเจ้าใช้จ่ายเงินไป65ตำลึงทองแล้ว คนงานในท่าเรือที่ได้เงินตอบแทนต่อวันดีที่สุดคือ วันล่ะ 50 อีแปะ เดือนหนึ่งพวกเขาทำเงินได้เพียง1 ตำลึงทอง 5 ตำลึงเงินเท่านั้น หากจะเก็บเงิน 65 ตำลึงเงิน พวกคนงานในท่าเรือต้องก้มหน้าทำงานนานถึง 3 ปีเลยเชียวนะ ดังนั้นพวกเจ้าควรจะใช้เงินที่เหลืออย่างประหยัด พี่รองยังมีแค่วัวหนึ่งตัวและใช้เกวียนคันเล็กกว่านี้เลย" เจิ้งฝูหลิงนั่งเกวียนคู่กับน้องเขย และเปิดปากบ่นน้องเขยด้วยท่าทางของคนที่ปวดใจโจวจวินรู้ดีว่าพี่รองเจิ้งพูดบ่นเพราะความเป็นห่วง เขาจึงไม่โต้เถียง ตัวเขาเคยเป็นถึงขุนศึกคนสำคัญของแคว้นย่อมมีทรัพย์สินเงินทองมากมาย แม้ตอนที่แยกจากกับทหารคนสนิท เขาจะมอบทรัพย์สินที่มีให้คนสนิททั้งหลายไปมากมายเกือบครึ่ง ทั้งจงเหลียนและเจ้าใบ้ก็ได้เงินไปหลายพันตำลึงทอง แต่เขายังมีเงินติดตัวมาเกือบหนึ่งหมื่นตำลึงทองเปลี่ยนเป็นตั๋วแลกเงินที่ใช้ในแผ่นดินนี้ได้ใบล่ะหนึ่งพันตำลึงทองมาห้าใบ ที่เหลือเป็นเงินตำลึงทองอีกห้าพัน ซึ่งเก็บซ่อนอยู่ใ
Read more
บทที่ 10
เจิ้งฝูหลิงนั่งรถม้าคู่กับโจวจวิน เขาจ้องมองหน้าน้องเขยอย่างแปลกใจ"น้องเขยแผลบนใบหน้าของเจ้าดูไม่น่ากลัวเหมือนแต่ก่อน เจ้าใช้ยาอะไร ดูแผลเป็นจะเริ่มจางลงแล้ว"โจวจวินเองก็รู้สึกแปลกใจ เขาไม่เคยส่องกระจกเงา หรือมองเงาใบหน้าของตนในน้ำ หลังจากได้แผลที่หน้ามาเขาไม่ยอมให้ภรรยาของเขาใช้สมุนไพรรักษา เพราะคิดอยากใช้แผลเป็นบิดบังใบหน้าที่แท้จริง ผิวหนังรอบรอยแผลตึงเวลาเขาแสดงสีหน้า แต่วันนี้กลับไม่ตึงเหมือนเมื่อวาน"คงต้องถามอาผิงแล้วล่ะขอรับ ข้าไม่เคยทายา มีแต่อาผิงที่กล้ายุ่งกับใบหน้าของข้า"โจวจวินตอบด้วยเสียงเงียบขรึม"อ่อ ใช่ท่านแม่เขียนจดหมายมาเล่าว่าอาผิงเรียนรู้เรื่องสมุนไพรและรักษาคนป่วยได้มาจากหนูเมิ่งของนาง แผลเป็นที่ดูน่ากลัวกลับจางลงรวดเร็วขนาดนี้ ดูท่าฝีมือทางการรักษาของอาผิงจะเก่งกาจมิใช่น้อย" เจิ้งฝูหลิงพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมเจิ้งฮุ่ยผิงยิ้มรับคำชม แต่ในใจกับส่งความคิดไปถามบุตรสาว 'หยาหยา ฝีมือของเจ้าหรือ''ข้าใช้แก้วดวงจิตให้ค่อยๆ รักษาทีละนิด ท่านแม่วางใจเถิดแผลจะค่อยๆ หายไม่มีใครผิดสังเกตหรอกเจ้าค่ะ''แต่ท่านพ่อของเจ้าไม่อยากให้แผลหาย เขาอยากมีแผนบนใบหน้า''ท่านแม่เคยบอกข้าว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status