All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นสตรีบ้านป่า: Chapter 121 - Chapter 130

โจวจื่อหยานั่งรอเจิ้งหรงหมิงทำธุระส่วนตัวอยู่ในห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง โดยปล่อยให้ผู้คุ้มกันชายที่มีวรยุทธติดตามเจิ้งหรงหมิงไปห้องสุขาด้วยสองคน ส่วนตัวเองมีเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยนั่งอยู่เป็นเพื่อนคนทั้งสามนั่งรออยู่ในห้องของโรงเตี๊ยมบนชั้นสองโดยมีผู้คุ้มกันสองคนเฝ้าอยู่หน้าห้อง โจวจื่อหยานั่งครุ่นคิดถึงเรื่องอื่นอยู่แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเสียงเพียนเพียนตะโกนถามขึ้นไปทางหน้าต่างห้องว่า "เป็นผู้ใดกัน จงเผยตัวออกมา" ส่วนเพ่ยเพ่ยก็ขยับตัวเข้ามาบังร่างของโจวจื่อหยาเอาไว้ด้านหลังชายชุดดำคนกระโดดเข้ามาในห้องทางหน้าต่างทีล่ะคนและประมือกับเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ยอย่างฮึกเหิม โจวจื่อหยาขยับถอยหลังอย่างระวังตัวก่อนที่มือจะคลำไปที่กระเป๋าหยิบเข็มขึ้นมาก่อนจะซัดใส่ชายชุดดำลงไปนอนกองที่พื้นทีเดียวสองคนในเวลาแทบจะไล่เลี่ยกัน เหลือเพียงสองคนที่ต่อสู้พัวพันอยู่กับเพียนเพียนและเพ่ยเพ่ย"ระวังนางมีอาวุธลับ เจ้าสี่ เจ้าห้า!" เสียงชายชุดดำตะโกนบอกอีกคนและหันไปเรียกพรรคพวกของตนที่ล้มลงไปนอนบนพื้นอย่างเสียขวัญ เพ่ยเพ่ยได้จังหวะจึงซัดฝ่ามือใส่ชายชุดดำคนที่พูดตรงบริเวณหน้าอกอย่างแรงทำให้ชายคนนั้นล้มลงไปนั่งบนพื้นแ

ยามค่ำคืน หม่าชางเหวินไม่ได้กลับจวนตระกูลหม่า เขาอยู่กับโจวจวิน โจวจื่อหวาย เจิ้งหรงมู่และจงลู่ จงฮั่น ซันเป่า คนทั้งหมดมารวมตัวกันที่เรือนทิศใต้ของจวนเหมันต์เพื่อสอบสวน ชายชุดดำทั้งหกคนชายทั้งหกคนเป็นชาวยุทธอยู่สำนักอินทรีย์ เหมือนดังที่โจวจื่อหยาพูด แต่เมื่อถามถึงแผนการของคนแซ่เซียว และถามถึงนามคนว่าจ้าง ชายทั้งหกคนกลับยึดถือคำสัตย์ยอมถูกทรมานแต่ไม่ยอมเปิดปาก ในยามนี้ชายทั้งหกถูกถอดเสื้อและถูกจับมัดแขวนอยู่บนคานที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแข็งแรง เบื้องล่างใต้ฝ่าเท้ามีเข็มหนามเหล็กแหลมคมรออยู่ ฝ่าเท้าของคนทั้งหกในเวลานี้ชุมโชกไปด้วยเลือด สีหน้าของคนทั้งหกซีดเซียวแต่ปากกลับปิดสนิท"เห็นแก่ที่พวกเจ้ายึดมั่นในคำสัตย์มากกว่าชีวิตของตนเอง ข้าจะไม่ทรมานพวกเจ้าอีกต่อไป แต่ข้าจะเปลี่ยนเป้าหมายพาคนไปถล่มสำนักอินทรีย์ให้เป็นพื้นที่ราบแทนก็แล้วกัน" โจวจวินพูดขู่ขึ้นด้วยเสียงเยือกเย็นคนทั้งหกมีอาการต่อต้านทันที บุรุษร่างสูงที่ดูโดดเด่นและเป็นผู้นำรีบพูดขึ้นว่า “สำนักของพวกข้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เป็นข้าที่รับงานนี้มาเอง ท่านได้โปรดปล่อยศิษย์น้องทั้งห้าของข้าไปเถิด ข้าขอชดเชยความผิดด้วยชีวิตของข

ณ.พระตำหนักตงกง เมื่อองค์รัชทายาทจูหย่งเปียวรับรู้ข่าวเรื่องนายท่านใหญ่และฮูหยินใหญ่ของตระกูลเซียวโดนโจรร้ายสังหารเมื่อคืนนี้ พระองค์มีโทสะเป็นอย่างมาก จึงเรียกเหล่าที่ปรึกษาของพระองค์ทุกคนมารวมตัวกันทันที "พวกท่านคิดว่าเป็นฝีมือผู้ใดที่กล้าทำร้ายท่านอาใหญ่ของข้า" องค์รัชทายาทตรัสถามด้วยเสียงกราดเกรี้ยวที่ปรึกษาคนหนึ่งหลบตาซ่อนอยู่เบื้องหลังที่ปรึกษาอีกสองสามคน เขายืนฟังที่ปรึกษาคนอื่นทั้งปลอบใจองค์รัชทายาทและช่วยกันวิเคราะห์วางแผนที่จะสืบหาตัวคนร้ายให้ได้ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง องค์รัชทายาททรงอดทนฟังที่ปรึกษาคนอื่นพูดบรรยายอยู่นาน ก่อนจะหันไปหาหลี่จงหลางที่ยืนสงบนิ่งยืนแอบอยู่เบื้องหลังคนอื่นๆ คนผู้นี้เป็นที่ปรึกษาที่อายุน้อยกว่าผู้อื่น แต่องค์รัชทายาทกลับทรงชื่นชมคนผู้นี้เป็นอย่างมาก“หลี่จงหลาง ท่านมีความคิดเห็นในเรื่องนี้เช่นไร” องค์รัชทายาทจูหย่งเปียวทรงตรัสถามหลี่จงหลางหลี่จงหลางจึงก้าวเดินขึ้นมาในหมู่คนที่ปรึกษา เขาก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า "ในความคิดเห็นของกระหม่อม ก่อนอื่นองค์รัชทายาทต้องทรงแสดงความไว้อาลัยต่อนายท่านใหญ่ตระกูลเซียวอย่างเต็มที่ เพื่อให้คนอื่นเห็นว่าพระองค

โจวจื่อหยารีบตื่นนอนตอนเช้าลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนชุดใหม่ โดยมีเพียนเพียนที่สลับหน้าที่กับเพ่ยเพ่ยมาดูแลนางแทน"เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะ เหตุใดใต้ตาของคุณหนูจึงหมองคล้ำเช่นนี้เจ้าค่ะ" เพียนเพียนเอ่ยถามอย่างกังวลใจโจวจื่อหยาจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เพียนเพียนฟัง เพราะรู้ว่าเพ่ยเพ่ยคงจะยังไม่ได้เล่า ไม่อย่างนั้นเพียนเพียนคงไม่เอ่ยถามตนเช่นนี้"คุณหนูเป็นห่วงเถียนเอ้อร์ยาผู้นั้นมากเลยหรือเจ้าคะ" เพียนเพียนถามอย่างแปลกใจ เพราะนางไม่ค่อยจะเห็นว่าโจวจื่อหยาสนิทสนมกับเถียนเอ้อยามากสักเท่าไหร่“เป็นห่วงสิ พี่เอ้อยานางเป็นคนดี แต่ที่เป็นห่วงมากกว่าคือกลัวว่าท่านตาจะต้องเสียใจหากเกิดอะไรขึ้นกับบุตรสาวคนโตและหลานสาวทั้งสองของท่านตา แต่ที่ข้ากังวลมากที่สุดคือกลัวว่าโจรสลัดเหล่านั้นจะบุกปล้นไปถึงหมู่บ้านถงเซียน”"คุณหนูคงกำลังเป็นห่วงบ้านของท่านจงเหลียงสินะเจ้าคะ คุณหนูอย่าเป็นห่วงเลยเจ้าคะ ท่านจงเหลียงมียอดฝีมือคอยติดตามคุ้มกันมากพอๆ กับบิดาของข้า บางทีอาจจะมีเยอะกว่าด้วยซ้ำเพราะมีคนที่เคยเป็นโจรสลัดเปลี่ยนใจมาติดตามท่านจงเหลียงตั้งหลายคนเจ้าค่ะ" เมื่อเพียนเพียนพูดจบจึงสีหน้าตื่น

โจวจื่อหยานั่งกินแผ่นแป้งห่อเนื้อฝีมือของพี่สะใภ้ใหญ่ของตนอย่างเอร็ดอร่อยอยู่บนเรือ ความกังวลที่มีก่อนหน้านี้จางหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อนึกถึงโรงงานต้มเกลือของครอบครัวตนเองได้โรงต้มเกลือแห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก ทางเข้าลี้ลับเป็นเส้นทางวงกฎเนื่องจากฝีมือการปลูกป่าต้นไม้ต้นผลไม้ของโจวจื่อหยาตามผังการวางกับดักของโจวจวิน ที่แห่งนั้นปลอดภัยมากพอที่จะเป็นฐานที่มั่นของโจวจื่อหวายได้ สถานที่แห่งนั้นคนนอกยากที่จะบุกเข้าไป ดังนั้นในเวลานี้โจวจื่อหวายอาจจะพาทุกคนไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่นั่นเมื่อกินอาหารหนักท้องเสร็จ คล้ายสมองของโจวจื่อหยากลับมาทำงานตามปกติอีกครั้ง จึงเห็นถังหมักปุ๋ยที่หุ้มฉนวนกันไฟหลายถังวางตั้งอยู่บนเรือ โจวจื่อหยาจึงเอ่ยเตือนบิดาของตนว่า “ท่านพ่อท่านพกระเบิดปุ๋ยมาด้วยเช่นนี้ หากมีใครยิงพวกเราด้วยลูกธนูไฟ พวกเราไม่ระเบิดเป็นจุณเลยหรือเจ้าคะ”โจวจื่อหยาเป็นคนค้นพบว่าการหมักปุ๋ยด้วยมูลสัตว์และพืช เมื่อเน่าได้ที่จะเกิดการออกซิไดเซอร์ทำให้เกิดสารแอมโมเนียมไนเตรต ซึ่งเป็นสารตั้งต้นที่ทำให้เกิดการระเบิดได้หากผสมกับเชื้อเพลิงจะทำให้เกิดการลุกไหม้อย่างรวดเร็ว ในชีวิตเก่า คนที่นั่นสร้างปุ๋ยระเบิดม